a

a
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sąsiedzi. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sąsiedzi. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 6 marca 2016

Kilka zastosowań dla blaszki na muffiny

Czy istnieją przedmioty, które mają funkcję wybitnie monotematyczną? Służą tylko i wyłącznie do wykonywania jednej, jedynej rzeczy? 
Takie oto filozoficzne pytanie naszło mnie podczas obserwacji poczynań mojego męża ;) Taki powiedzmy wałek, doskonale się sprawdza w roli młotka. Fakt, że tylko jednorazowo... (o czym pisałam tutaj) Wałek do ciasta (kolejny) wykorzystał on również do wygładzania jakichś folii, majstrując coś przy komputerze. Gdy mój najbardziej poręczny lejek skończył we wlewie samochodu zacisnęłam zęby, ale gdy znalazłam sitko, w którym odcedzam twaróg, zababrane jakimś szlamem nie wytrzymałam i zrobiłam awanturę. A ostatnio, przysięgam, grube tomiszcza moich książek fantasy posłużyły mu do prasowania spodni. Cóż, męską logiką, a raczej jej brakiem nie będziemy się jednak zajmować, bo jest to sprawa z góry skazana na niepowodzenie. Przy okazji jednak tychże rozważań chciałam przybliżyć Wam fenomen blaszki do pieczenia muffinek. Najrzadziej służy mi ona właśnie do pieczenia babeczek ;) choć owszem, kilka razy piekłam. I na słodko i na pikantnie (nasze ulubione to serowe).
Najczęściej robię w niej galaretę z mięsa kurczaka. Idealne i podzielne porcyjki na jeden kęs, są ulubioną przystawką na każdej imprezie.


Oprócz galarety robię w nich „pojemniczki” z ciasta francuskiego, wypełnione różnorakimi farszami. Równie fajną przystawką jest spaghetti przygotowane w podobny sposób. Ugotowany makaron wciskam do foremek, polewam mięsno-pomidorowym sosem, odrobina parmezanu, pomidorek koktajlowy i ciut zielonej pietruszki na wierzch.Wyglądają świetnie i znikają piorunem.


Prosto również wykonać kruche babeczki, z  przeznaczeniem na późniejsze nadzienie. Wystarczy wylepić foremkę kruchym ciastem i przycisnąć drugą blaszką. Bez kombinowania z papierem, ziarnami grochu czy fasoli do obciążania i innymi wynalazkami. Prosto, szybko i bez nerw.


Forma na muffiny jest również niezastąpiona przy szykowaniu fajnego śniadania. Najprościej, to jajecznica z ulubionymi dodatkami (u mnie z papryką i szczypiorem) podana w formie zabawnych wulkaników. Trochę więcej wysiłku wymaga przygotowanie zapiekanek. Ja często szykuję sobie składniki wieczorem, rano układam, do piekarnika, 15 minut i śniadanko gotowe ;)
Chleb tostowy lekko wałkuję (pod warunkiem, że akurat Jurek nie buchnął mi wałka), wycinam w kółka i układam na dnie wysmarowanych masłem foremek. Na to kawałek wędliny, plaster pomidora czy papryki, cebulka. Oddzielam żółtko od białka i wylewam je na warzywa. Posypuję kilkoma wiórkami sera żółtego i zieleniną, na sam wierzch ostrożnie wylewam białko. Wkładam do rozgrzanego piekarnika i gdy widzę, że białko się ścięło wyciągam i podaję prosto na stół. Proste i pyszne.



Kolejne wykorzystanie to owocowe galaretki na deser. Prosto, łatwo, bez bajzlu i mycia dziesiątek salaterek.




Muffinkową blachę można też wykorzystać w celach innych niż kulinarne.
Oto organizer na biurku Hani.


A taki zaproponuję Jerzemu.


Choć jego pomysł też był ciekawy. Gwoździe, śrubki i inne drobne skarby ma pochowane w słoikach, których pokrywki zostały przykręcone do spodu wiszącej szafki w garażu.


Choć ja sama nie mam jakichś dziwnych schowanek, no bo chyba to normalne, że krem pod oczy trzymam w lodówce obok podpuszczki do serów, to pamiętam doskonale, że u Cioci Frani mąka zawsze była w metalowej puszce z napisem "kasza", a kasza w "cukrze". U Olki w szafkach stoi tysiąc pojemników, pedantycznie i chronologicznie ustawionych. Te z najkrótszą datą ważności, czyli kupione wcześniej, stoją najbliżej. Nawet obcy w jej kuchni zorientowałby się bez problemu. Anka z kolei sama nie może nic u siebie znaleźć, więc ja nawet nie próbuję ;)
A u babci Robaczkowej aż roi się od pudeł, koszy, doniczek i innych cudów, wykonanych przez nią z wikliny papierowej. Chyba przejdę się do niej z aparatem i pokażę Wam, jakie cuda mogą zrobić spracowane ręce. A i dla muffinowej blaszki pewnie wynalazłaby jeszcze kilka zastosowań.

Na koniec wielkanocne muffinki, które, zanim zostaną pożarte, ozdobią nasze świąteczne stoły.

Kurczaczki posypane zabarwionymi na żółto wiórkami kokosowymi,


 i muffinowe gniazdka.
To niemożliwe, że już za trzy tygodniu święta! Przecież dopiero co było Boże Narodzenie!!!

piątek, 16 października 2015

Jesienny odpoczynek???


Wydawałoby się, że październik to czas odpoczynku. Przetwarzać już nie ma co, najwyżej rzucić na blachę kilka grzybów znalezionych na spacerze, które susząc się wypełniają zapachem całą kuchnię. Babcia Robaczkowa zbiera w ogrodzie resztki warzyw. Późne buraki, dynie, ostanie kapusty i marchewki... Chwasty już nie rosną, więc nie trzeba ich wyrywać. Co prawda w moim ogródku rosły tylko chwasty, więc nie miałam warzyw do zbierania, a z chwastami na bieżąco rozprawiały się kozy. Mam za to sad i jemu poświęciłam trochę uwagi. 
Zebrałam już większość jabłek i gruszek, pamiętając aby zrobić to w suchy, słoneczny dzień. Kilkanaście drewnianych skrzynek wypełnionych słomą i owocami Jurek zaniósł na stryszek obory. Podobno owoce najlepiej przechowują się na strychach, w odróżnieniu od warzyw okopowych, które powinno się zimować w piwnicach. Dno skrzynek wyłożyłam podwójną warstwą starych gazet. Również od góry jabłka okryłam tym samym materiałem. Nie wygląda to zbyt pięknie, a nawet całkiem idiotycznie, ale dzięki temu pod górnym przykryciem z gazet gromadzi się dwutlenek węgla, który dodatkowo hamuje proces dojrzewania owoców.

Od sąsiadki dostałam wiadro pigwy. A dokładniej owoców pigwowca, niewielkiego, kolczastego krzewu. Nie mam jeszcze pomysłu, co z nimi zrobić. Znowu nalewkę? ;) Małe, żółciutkie owocki są kwaśne jak cytryna, ale pachną niesamowicie. 
Na rozłupanie i podsuszenie czeka worek orzechów.

Pomiędzy drzewami i krzewami posypałam obornik, którego wielka kupa nazbierała się przez te pół roku. Przynajmniej tak mi się zdawało, dopóki nie zabrakło go po około ¾ terenu. Obornik przekopałam płytko razem z liśćmi. Z drzew zebrałam też i spaliłam sporo „mumii”- czyli zaschniętych, niewykształconych owoców, i liści z objawami grzybowych chorób. Część z pewnością została i czyha na okazję ataku w przyszłym roku, no ale w końcu grzyb też człowiek. Prawdę mówiąc, tak mnie bolały już łapy, że odechciało mi się i sadu, i owoców i porządków ;)
Jerzy przekopał kawał pola na przyszłoroczny warzywniak. Ucząc się od Was i czytając w necie, pokryłam przyszły ogród kartonami. Na wierzchu grubo rozrzuciłam słomę. Wyszły mi trzy grządki długie na 4 m i szerokie na około 80 cm. Trochę się napracowałam, ale to z myślą, aby nie przepracowywać się w przyszłości. Trzeba się cały czas zastanawiać czego jeszcze można nie robić dla osiągnięcia dobrych plonów, a nie popadać w ogrodnicze ADHD szukając co jeszcze można zrobić. Trochę jak w życiu ;)
Przy tarasie posadziłam dwa krzewy róży pnącej. Sadzonki obsypałam kopczykami z ziemi na wysokość około 30 cm. Zamówiłam u Piotrka dwie pergolki i już sobie wyobrażam jak pięknie będą wyglądały przyszłym latem. Uwielbiam konwalie i chciałam zasadzić je pod drzewami, ale w związku z tym, że są trujące, a kozy spędzają w sadzie dużo czasu, zrezygnowałam z tego pomysłu. Posadziłam za to mnóstwo cebul. Cebule czosnków ozdobnych, kosaćców cebulowych, cebulic, szafirków, śniedków, przebiśniegów, tulipanów, lilii i bulwki krokusów. Oraz iksje, które dostałam od Olki, po owym pamiętnym Bożym Ciele ;) klik
Lada dzień będę musiała zrobić porządek z pelargoniami. Usunąć liście, podciąć pędy i przenieść doniczki do piwnicy lub garażu. Może uda się przechować je przez zimę? Kilkuletnia pelargonia ma dużo większy urok. Grube gałązki dodają roślinie przestrzenności i urody. Poza tym szkoda mi jakoś skazywać je na śmierć po jednym zaledwie sezonie ;) Na razie wciąż prezentują się rewelacyjnie, choć rankiem panoszą się już przymrozki, a pelargonie są przecież wybitnie ciepłolubne.
No i ściółkuję, ściółkuję, ściółkuję... Wszędzie i czym się da. Staram się, aby pod każdym drzewem, krzakiem, czy mniejszymi roślinami nie było gołej ziemi. Sypię słomę, wysuszoną, skoszoną trawę, liście, korę, szyszki, co się da ;) Kolejnego dnia robię to samo, bo wszystko wyżrą, albo rozdepczą kozy ;) Jerzy puka się w głowę, twierdząc, że wszyscy kopią i zgrabiają, a ja, jak zwykle odwrotnie. No i dobra, niech się puka ;) W przyszłym roku, gdy wszyscy będą tyrać w pocie czoła, ja będę siedzieć z kawką na tarasie i obserwować jak wszystko samo rośnie ;)
Albo tylko tak mi się wydaje... ;)
A Wy jak przygotowujecie się do zimy? 
Żegnam się ogólnopolskim pozdrowieniem ogrodników. Darz Bór! A nie..., to myśliwi... Więc Darz Ogród! ;)


czwartek, 16 lipca 2015

Sezon ogórkowy


W sprawie Ajrona nic jeszcze nie wymyśliłam (marna ze mnie Mata Hari) i wciąż czekam na Wasze pomysły, jak zaplanować niezaplanowane spotkanie ;) Na wszelki wypadek pójdę jednak jutro do zaprzyjaźnionej kosmetyczki i zrobię sobie paznokcie. U rąk i nóg ;)

Zaczął się sezon ogórkowy. Lada dzień zacznie się sezon na wczesne papierówki. Już mi ślinka cieknie na myśl o racuchach z jabłkami. Krzewy porzeczek obwieszone są owocami niczym szyja modystki różnokolorowymi, drogocennymi kamykami. Zjadłam już dwa słoje ogórków małosolnych i pora chyba zacząć robić słoiki na zimę. Najbardziej lubię malutkie ogóreczki, choć niestety najwięcej z nimi roboty. Kilka kilogramów zielonego drobiazgu kupiłam na rynku w Choszcznie, a babcia Robaczkowa co kilka dni zaprasza mnie na zbiory ze swojego ogródka- (Bierz dziecko, bierz... mojemu już ogórkowa zbrzydła...) 
No to biorę ;)



Szoruję...



 I pakuję w słoiki...


Oprócz kiszonych i korniszonów zrobiłam kilka słoiczków z wynalazkami. Jeden- to ogórki w miodowej zalewie: Ogórki upakowałam ciasno w słoikach (wg przepisu trzeba było pokroić w plastry, ale nie chciało mi się ;)) i zalałam gorącą zalewą z wody, octu i miodu. Drugi wynalazek to sałatka w słodko- kwaśnej marynacie. Pokrojone w plastry ogórasy wymieszałam z cebulą, czosnkiem i solą. W garnku zagotowałam ocet jabłkowy z cukrem, nasionami gorczycy i selera, goździkami i kurkumą. Po odsączeniu włożyłam ogórki do słoików, zalałam zalewą i gotowe. W planach mam jeszcze kilka słoiczków przecieru na zupę i pikle, ale to później, z większych egzemplarzy.

Z eksperymentów, mogę pochwalić się jeszcze własnym jogurtem. Mleko podgrzałam tak jak na twaróg (czyli na oko- a właściwie na palec. Ma być mocno ciepłe, ale nie parzyć). Do mleka dodałam kubeczek kupnego jogurtu z bakteriami probiotycznymi, wlałam do termosu i zostawiłam na noc. Po schłodzeniu w lodówce i wymieszaniu z owocami – niebo w gębie. Można go jeszcze zagęścić, odparowując wodę poprzez gotowanie mleka na minimalnym ogniu ze dwie godziny. Wychodzi wtedy gęsty, kremowy jogurt, idealny do sałatek czy deserów. Zostawiam kilka łyżeczek na następną porcję, a resztą zajadam się do woli.

Rano byłam pod Kubusiowym drzewem. Nie widziałam żadnych rudych cieni, ale podrzucane jedzenie znika. Nie wiem czy w żołądku Kubełka, czy inne gryzonie raczą się przy Kubusiowym stole, może ptaki wydziobują — ale niech będzie im wszystkim na zdrowie. Dawid mówi, że powinnam zaprzestać tego całego procederu z podkarmianiem. Możliwe że ma rację, ale tak trudno całkowicie i bezpowrotnie odciąć pępowinę.

Z Anką nie widziałam się od czasu sianokosów. Miota się, szukając domu dla małej, maltretowanej przez ojca alkoholika, i przebywającej wciąż w policyjnej izbie dziecka, Emilki. Chyba mała trafi ostatecznie do domu dziecka. Jej matka zostanie w szpitalu jeszcze co najmniej miesiąc, a policja nie może przetrzymywać dłużej dziewczynki. Zresztą obcowanie z małoletnimi przestępcami z pewnością nie wyjdzie biedulce na dobre. Posrane bywa to życie...

Wyparzam słoiki, szoruję tony ogórków, dryluję wiśnie a w tle lecą romantyczne, choć gorące, ballady zespołu Iron Maiden...

niedziela, 12 lipca 2015

Sianko, maliny i trochę krwi


Robaczkowi w końcu udało się zakończyć sianokosy. Pogoda się ustabilizowała, deszcz postanowił odpuścić, a słonko dokończyło procesu suszenia skoszonej trawy. Całe wczorajsze popołudnie Piotrek z Dawidem zwozili pokostkowaną trawę, której sporą ilość kupiłam od sąsiada na zimową paszę dla kóz. Mimo niedzieli w „Rapsodii” nie było dziś leniuchowania. Zapowiadają kolejne opady i siano koniecznie trzeba było zapakować pod dach. Po jedenastej zjechała ekipa, i w skwarnej i dusznej aurze wzięliśmy się do roboty. Po pół godziny mężczyźni wygonili mnie, stwierdzając po chamsku, że tylko im przeszkadzam i lepiej może za strawę jakąś bym się wzięła? ; )W związku z tym, że strawą- jak zwykle- zajęła się Olka, ja postanowiłam udawać, że ogarniam obejście ; ) Chodziłam sobie z konewką, podlewałam surfinie i pelargonie, oskubywałam zeschnięte kwiaty i przysłuchiwałam się rozmowom. Prawym uchem słuchałam robotników fizycznych, a lewym robotników kulinarno- sadowniczych. 
Oj, uśmiałam się ; ) Piotrek i Dawid podrzucali na stryszek obory kostki siana, a Anka odbierała i próbowała jakoś sensownie upakować je na niewielkiej przestrzeni. Obrazek żywcem wzięty z „Samych Swoich” Tak też pewnie skojarzył się chłopakom, bo zaczęły się okrzyki. –Anka, pomóc ci?- Nie- No to ci pomogę... ;) Na widok kota sąsiadów, Dawid zaczął parodiować nieocenionego Pawlaka- Wicia wierzchem jedzie- Nie może być? Na kocie? I tak sypali cytatami wśród wybuchów śmiechu. Anka straszyła, że sąd sądem a sprawiedliwość musi być po jej stronie, a na stryszku rosła góra zimowych zapasów dla kóz. A Wy macie jakieś ulubione cytaty z filmów lub książek, które na dobre weszły do Waszego codziennego życia?
Z kuchni dobiegały odgłosy...hm... kuchenne ;) W piekarniku dochodził placek z truskawkami (Mika, nie zrobię jednak Twojego dżemu, wyżarli mi resztkę truskawek... ;)) a Ola podśpiewywała pod nosem i żonglowała patelniami smażąc naleśniki na obiad. W sadzie dziewczynki zbierały owoce do naleśników. Maliny i poziomki pięknie obrodziły.




 Winogrona, posadzone dwa lata temu też wyglądają obiecująco.




Hania tłumaczyła Michalinie zasady funkcjonowania łańcucha pokarmowego.- Kura je robaki, później znosi jajko a człowiek zjada jajko. Kurę też. Więc człowiek jest najważniejszy, rozumiesz? Miśka nie zgodziła się ze starszą siostrą. – A komar je człowieka, więc to komar jest najważniejszy... ;)

I tak sobie płynął dzionek spokojnie. Do szesnastej. Po obiedzie i kawce Dawid z dziewczynkami poszli na łąkę przyprowadzić kozy. Wrócili z wielką orkiestrą. Mandarynka kulała i meczała, Hanka i Miśka ryczały wniebogłosy, a Dawid starał się uspokoić wszystkie kobiety. Okazało się, że najmłodsza kózka zaplątała się w drut kolczasty. Nie pozwalała się uwolnić, szarpała i miotała się ze strachu i Dawid miał niemały problem z odplątaniem cholerstwa z jej nogi. Dość mocno zraniła sobie tylną pęcinę. Opłukałam ranę wodą utlenioną i zrobiłam prowizoryczny opatrunek, ale jutro musowo trzeba będzie wołać weterynarza. Cytryna była nieczuła, ale nawet Zaraza patrzyła z niepokojem.



Skąd do cholery, wziął się drut na mojej łące??? Zanim wypuszczę kozy, będę musiała porządnie przeczesać łąkę ze śmieci. A przy okazji brzeg lasu z puszek po piwie, plastikowych butelek i innych syfów pozostawionych przez miłujących naturę ludzi. Szlag!

niedziela, 14 czerwca 2015

Pędzą konie po betonie


Poszły ogary w las, pędzą konie po betonie, a moje kozy poszły zwiedzać wioskę. Ogary pognały pewnie za zwierzem, konie – hm... nie mam pojęcia, ale nie podejrzewam, żeby z własnej woli po betonie ganiały, kozy natomiast wyruszyły na poszukiwanie cienia. Ukrop był wczoraj iście piekielny. Żar lał się z nieba, a wietrzyk wziął sobie wolne. Rano, jak co dzień, kozy poszły na łąkę. Włączyłam pastucha, pomachałam Mandarynce i wróciłam do domu. Jakże wielkie było moje zdumienie, gdy tuż po dziesiątej do drzwi załomotał Robaczek i oświadczył, że moje rogacze pałaszują właśnie jego marchewki. Pognałam pędem (wiewiór poszedł do klatki)- eee, przesadzał. Leżały sobie spokojnie pod drzewami i odpoczywały. Jak sforsowały elektrycznego pastucha? Pojęcia nie miałam. Zabrałam kozy, które wyjątkowo grzecznie ruszyły za mną i same, z własnej, nieprzymuszonej woli poszły do obory. Chyba po prostu za gorąco im było na łące. Rzeczywiście- cienia tam nie uświadczysz. Po jakimś czasie zaczęły meczeć, więc znów zaprowadziłam je na pastwisko. Pastuch poświstywał, był więc okej. Wyłączyłam go, włączyłam ponownie, pomachałam Mandarynce i udałam, że wróciłam do domu. Zaczaiłam się za krzewami czarnego bzu, które wraz z czeremchą i dziką różą porastają gęsto brzeg lasu. Nie czekałam długo. Po kilku minutach kozy podeszły do ogrodzenia. Niczym najsprytniejszy złodziejaszek, Zaraza położyła się na ziemi i przeczołgała pod elektrycznym kablem. Cytryna bez ponaglania poszła w jej ślady. Mandarynka trochę się wahała (podejrzewam, że poprzednim razem pastuch trochę smagnął ją po grzbiecie), widząc jednak truchtem oddalające się w stronę lasu towarzyszki, padła na glebę, szurnęła brzuchem, wierzgnęła kopytkiem i pognała za matką i ciotką. A ja pognałam za nimi ;) 
Pozwoliłam dziewczynom popaść się trochę w lesie. Z przyjemnością oddychałam leśnym chłodkiem, a żeby nie obijać się tak całkiem perfidnie, nazbierałam kilka naręczy kwiatów czarnego bzu. Po godzinie złapałam Zarazę za obrożę i wróciłyśmy do domu. Kozy poszły do sadu, gdzie nie było już takiego skwaru, a ja wypuściłam Kubła z klatki i nastawiłam bzową naleweczkę, zostawiając kilka baldachimów na kolację.

Zrobiłam ciut gęstsze ciasto naleśnikowe. Trzymając za łodyżkę maczałam baldachim w cieście, kładłam na gorący olej, nożyczkami obcinałam ogonek, przewracałam na drugą stronę i gotowe ;) Można posypać cukrem pudrem. Ja zjadłam z porzeczkową konfiturą, której kilka słoiczków pozostało jeszcze po Frani. Ogonkami zajął się Kubuś. No, na jednego wystudzonego placuszka też się załapał ;) Swoją drogą, trzeba będzie wziąć się za przetwory. Truskawki na razie zjadam na bieżąco, nie ma ich za wiele. Czereśnie jeszcze niedojrzałe, choć szpaki już czają się na darmową jadłodajnię ;)



Po kolacji wyczesałam zgrzebłem wszystkie dziewczyny. Po leśnych harcach ich sierść była zmierzwiona i pełna łopianowych rzepów. Spostrzegłam później, że jaskółki i jakieś inne ptaszki (chyba kopciuszki), zbierały z podwórza wyszarpane przeze mnie kudły i w swych dzióbkach zanosiły do własnych domków. Tak mnie wtedy naszło- że to właśnie na wsi jest fascynujące. Nic się nie marnuje. Czerstwy chleb zjedzą kozy lub kury sąsiadów, nać i obierki tak samo, deszczówka spływa z rynien do wielkich beczek i używana jest później do podlewania. Okazało się, że nawet wyczesana kozia sierść posłużyć może innym.

I ostatnia, choć najważniejsza dla mnie wiadomość z dzisiejszego dnia. Na początku lipca przyjeżdżają z Przemyśla moje chłopaki! Jurek załatwił sobie długi urlop, a Dawid będzie miał wakacje. Nie mogę się doczekać!!!

Ps. Ulubione ostatnio miejsce łotrzyka ;)


czwartek, 11 czerwca 2015

Syzyfowe prace


Biedny był ten Syzyf. Pchał i pchał wielki głaz pod stromą górę bez najmniejszej nadziei na zakończenie roboty. Mam czasem wrażenie, że w poprzednim życiu byłam właśnie Syzyfem. Myję podłogę, szoruję, pucuję, za chwilę wchodzi ktoś z remontowej ekipy i moja podłoga wygląda jakbym przez miesiąc szmatą jej nie ruszyła. Myję gary, wycieram, układam w szafkach- po obiedzie zlew zawalony nimi z powrotem. Obieram tonę ziemniaków, klepię schabowe, układam na talerzu artystyczne kompozycje- znikają za chwilę i talerze znów zmieniają się w stertę brudnych naczyń. I od nowa, w kółko Macieju. Trudno. Taki los, przeznaczenie, fatum, czy jak to tam zwać. Jeśli jednak przez własną głupotę tracę dzieło, które wykonywałam długie miesiące, poświęcałam mu każdą wolną chwilę i cieszyłam się do niego, niczym głupi do sera- to jasny szlag trafia mnie na miejscu. Waliłabym się w swój pusty łeb, oblała smołą i obsypała pierzem, ale co to da? Syzyfowy kamień piznął w dół i już go nie odzyskam. 
O czym mowa? O obrusie. A dokładniej rzecz biorąc, o wielkim kawale płótna, który lada dzień (no dobra, lada miesiąc) obrusem miał zostać. I to nie byle jakim, nie szmatką rzuconą niedbale na kawałek blatu, ale moim prywatnym, własnoręcznie wykonanym arcydziełem, który chwalić mieli pod niebiosa wszyscy goście, a Olka miała wręcz zzielenieć z zazdrości. Teraz zzielenieje najwyżej ze złości, że tyle jej pracy poszło w piz...u. A właściwie zczerwienieje... Kiedyś trochę haftowałam. Nic wielkiego: małe serwetki pod filiżanki, nieduży ażurowy bieżnik... Nie mam w tej dziedzinie większych umiejętności, ale od czego Olka? Pod jej dyktando odkalkowałam wzór. Wijące się kwiatowe pędy, delikatne listeczki i pękające pąki. Okazałe kielichy dzwonków i niesforne maki... A dookoła obrębiony (tak się na to mówi?- Chyba nie, ale wiecie o co chodzi)) ażurowymi, baaardzo skomplikowanymi motylami, które w przyszłości miały być, za pomocą haftu richelieu, ożywione ; ) Olka załatwiła skądś dziwaczne żelazko ze stacją parową i pokazała mi jak mam zdekatyzować- czyli zahartować gorącą parą- tkaninę. Przypominała krok po kroku – jak dzielić mulinę na pół, jak prowadzić igłę, aby powstał wypukły ścieg i w końcu jak go „atłaskować”, aby wzór wyglądał naprawdę pięknie. Prułam co najmniej ze sto razy. Ba, zanim nauczyłam się wkładać materiał w tamburynek (jak nazywa tamborek Hanka), minęło sporo czasu. Nie będę zanudzać Was szczegółami. W każdym razie w końcu załapałam o co chodzi i robota naprawdę zaczęła sprawiać mi przyjemność. Wyciągałam obrus z szuflady, chociaż na kilka minut. Pomiędzy dojeniem Cytryny a wypuszczeniem kóz na pastwisko potrafiłam usiąść na chwilę w bujaku i machnąć kilka razy igłą. Tak też zrobiłam dzisiaj. Siedziałam na podłodze w salonie z tamborkiem w dłoni i bawiłam się w hafciarkę. Wyhaftowałam trzy centymetry, sprułam dwa i od nowa ; ) Przez uchylone drzwi tarasu dobiegło mnie wołanie babci Robaczkowej. Kochana sąsiadka miała dla mnie kilka jaj od swoich kurek. Odłożyłam me arcydzieło i podeszłam do płotu. Porozmawiałyśmy chwilę i od słowa do słowa wymknęło mi się- jasna cholera- że botwinka za mną chodzi. Pani Wiesia od razu zaproponowała swoje warzywa. Poszłyśmy więc po młodziutkie buraczki do wypieszczonego ogródka starowinki. Wstyd mnie lekki ogarnął, bo w moim warzywniaku kozy jedynie mają używanie. Obiecuję sobie, że w przyszłym roku... i tak dalej ; ) Zeszło nam trochę. Po buraczkach koper, szczypiorek... – Jak to bez rzodkiewki? No co ty Mariolciu — bez rzodkiewki to nie botwinka... Babunia podała mi jeszcze kilka przepisów na różne wersje rzeczonej botwinki i dopiero po około godzinie wróciłam do domu. 
Cóż to jest godzina... 60 minut, 3600 sekund, milisekund cholera wie ile... Myślę jednak, że aby zniszczyć dzieło mojego życia, ten wstrętny pasożyt, którego nieopatrznie uratowałam od niechybnej śmierci, przez którego nie spałam kilka nocy, którego kilkakrotnie ratowałam z różnych opresji (na przykład ściągałam z połowy firanki), potrzebował zaledwie kilka minut. Gdy weszłam do salonu, załamałam się dokumentnie. Na moim obrusie siedział rudy bandzior i ostrzył sobie pazury i zębiska na co piękniejszych ściegach!!! Porwałam zgwałconą tkaninę, przytuliłam do serca i zapłakałam gorzkimi łzami nad nędznymi resztkami, które jakimś cudem uchowały się przed bandytą. Nie ma co ratować. Nici poszarpane, materiał podziurawiony, okupkany nawet w kilku miejscach... A Kubeł siedzi na środku pokoju i bezczelnie udaje, że nie wie o co chodzi.

Zamknęłam kryminalistę w pierdlu. Zatrzasnęłam ze złością drzwiczki klatki i dodatkowo zakryłam ją mściwie resztkami mojego arcydzieła. Niech siedzi w ciemności i zastanawia się nad swoim czynem!

Po dziesięciu minutach go wypuściłam... Piszczał tak żałośnie... Chyba żałuje nie?



wtorek, 5 maja 2015

Meeeeeee..... ;)


W moim warzywniaku zaczynają znikać chwasty. No cóż, nie znaczy to jednak, że zaczynają kiełkować marchewki czy szczypior. Nie znaczy to również, że w końcu wzięłam się za robotę ;) Zatrudniłam pracowników. A dokładniej rzecz biorąc- pracownice. Trzy. Jedna jest brązowa, a ciemna, idealnie równa pręga przebiegająca przez środek jej grzbietu, wygląda niczym pas startowy małego samolociku. Druga jest kremowobiała. Gdy biegnie przez ogród, jej bródka śmiesznie majta się na wszystkie strony i prowokuje wręcz, żeby ją pieszczotliwie potarmosić ;) Trzecia jest przesłodka. Białoczarna- niczym krówka-miniaturka. Z zapałem próbuje pomóc starszym towarzyszkom, ale ani twarde podagryczniki rosnące pod płotem, ani jasnozielone wilczomlecze, ani wszędobylska pokrzywa nie za bardzo jej smakują. Czasem skusi się na puchate, żółciutkie kwiaty mniszka, lecz zaraz biegnie do cyca mamy i zapija mlekiem gorzki smak.

Od jakiegoś już czasu nosiłam się z zamiarem dokupienia wesołej kompanii dla samotnej Zarazy. Sąsiadka zza płotu utwierdziła mnie jeszcze w tym przekonaniu, wygłaszając całkiem mądrą przemowę o życiu stadnym. Tak kóz, jak i ludzi. Dowodziła z pełnym przekonaniem, że samotność nie służy nikomu: koza wrednieje, człowiek głupieje, a wszystkie gatunki po prostu smutnieją. Miała rację. Początkowo Zaraza boczyła się trochę i próbowała rzucać się z rogami na dwie nowe lokatorki obory, ale robiła to chyba tylko dla zasady. Po dwóch dniach obie kozy- róg w róg i broda w brodę- skubały zgodnie chwasty w ogrodzie i przeżuwały siano w oborze, odganiając się czasem od podskakującej śmiesznie małej. Zaraza, z jej charakterkiem, pozostała oczywiście szefową małego stadka, ale chyba tak właśnie powinno być. Demokracja demokracją, ale ktoś rządzić musi ;)
Przedstawiam Wam czworonożne mieszkanki Rapsodii:
 Zaraza, Cytryna i Mandarynka ;)


niedziela, 12 kwietnia 2015

Nagroda niekoniecznie, ale kara zawsze nas dopadnie


Nie musiałam mścić się na Zarazie. Zza grobu zemściła się sama dracena. Po siódmej, jak zwykle, poszłam do obory wypuścić kozę. Zazwyczaj stała już przy drzwiach i beczała ponaglająco. Tym razem leżała biedulka na słomie i widać było, że coś z nią nie tak. Nie reagowała na moje słowa, patrzyła tylko z bólem w oczach i posapywała ciężko. Wystraszyłam się. Podstawiłam jej pod nos miskę z czystą wodą, ale nie miała siły podnieść głowy. Spanikowana pobiegłam do Robaczków. Ryczeć mi się chciało, bo mimo że wredota, szkodnik i złośliwiec, jakoś się do niej przywiązałam.

Robaczek wypytał dokładnie o objawy i wczorajsze zachowanie Zarazy. Głosem tłumionym przez szloch opowiedziałam mu wszystko, łącznie z historią o dracenie. Pani Robaczkowa pokiwała współczująco głową, wciągnęła do domu i zaparzyła jakichś ziółek, a staruszek poszedł do obory, obejrzeć pacjentkę. Wrócił po kilku chwilach i z pewnością weterynarza o wieloletnim stażu, zdiagnozował nieżyt żołądka. Podszedł do kredensu i wyjął podejrzaną flaszkę. Otworzył, łyknął zdrowo z gwinta i machnął na mnie dłonią. Poderwałam się zza stołu. Zapach z ust Robaczka upewnił mnie co do własnych podejrzeń. Czysta wóda- ewentualnie bimberek (wolałam nie zaciągać się zapachem zbyt intensywnie). Dziadunio kazał mi iść do kuchni, zagotować dużo wody i przynieść do obory. Ruszyłam biegiem, a on skierował się prosto do biednej Zarazy. Gdy woda się zagotowała, złapałam czajnik i pognałam za nim. Zapach sugerował, że oboje dziabnęli po kilka kielichów... Pełna złych przeczuć podałam Robaczkowi czajnik. Dziadek wlał wodę do miski, namoczył kawałek szmaty i wyciskał ją wprost do woniejącego alkoholem pyska kozy. Siedział tak i wyciskał dobrą godzinę. A ja z nim. Po tym czasie koza głośno beknęła i zwróciła zawartość żołądka. Dziadek uśmiechnął się z satysfakcją i golnął kolejnego łyka z prawie pustej już flaszki. Ponownie wysłał mnie do domu z niezrozumiałym poleceniem. Kazał mi przynieść wypalone drewno z kominka. Ku mojemu ogromnemu zdziwieniu, koza zaczęła obgryzać i oblizywać zwęglone resztki, gdy tylko dziadek podstawił je pod sam jej nos. Robaczek szorstko poklepał kozę po głowie, później to samo zrobił ze mną i bez słowa ruszył z powrotem na swoją posesję. Postałam jeszcze chwilę i widząc, że sytuacja wraca do normy, poszłam do domu zostawiając Zarazę w spokoju, z jej nowym smakołykiem.

Odpaliłam internet. Coś mnie tknęło i kliknęłam stronkę opisującą draceny. Trafiony- zatopiony! Okazuje się, że dracena, to trujące zielsko.
Rodzaj dracena należy do podrodziny Nolinoideae Burnett rodziny szparagowatych (Asparagaceae), rząd szparagowce Asparagales. Wcześniej w systemie APG II z 2003 był klasyfikowany do rodziny myszopłochowatych (Ruscaceae). Jest lekko toksyczna. Powoduje podrażnienie błon śluzowych i zaburzenia ze strony układu jelitowo- pokarmowego- skrót z Wikipedii.
Poczytałam jeszcze o sposobach kuracji. Kurczę, dziadek chyba naprawdę skończył jakiś weterynaryjny kurs. Dużo przegotowanej wody i węgiel. No... o alkoholu nic nie było ;)

Swoją drogą, dopiero po tylu latach, dzięki Zarazie, dowiedziałam się, że ci znajomi, od których dostaliśmy zielsko, tak naprawdę wcale nas nie lubili... Chcieli nas otruć...

środa, 25 marca 2015

Naiwność ludzka(czytaj- moja), nie zna granic


Wczoraj wieczorem zachwycałam się uczciwością i szczerością wiejskich ludzi, a sąsiadów własnych zza płotu w szczególności. Prawie płakałam ze wzruszenia, że dziadek tak bardzo ucieszył się ze słów o moim pozostaniu w Rapsodii. Planowałam nawet upiec jakiegoś placka i ruszyć na podbój sąsiedzkich serc. O naiwności!

Dzisiaj, bladym świtem, obudziło mnie walenie do drzwi. Półprzytomna, poczłapałam w kierunku źródła hałasu, otworzyłam drzwi i oniemiałam. Przetarłam oczy, pewna, że to jeszcze sen, gdyż z progu patrzyły na mnie okrągłe, brązowe oczyska. Podniosłam wzrok i spojrzałam na twarz stojącego kawałek dalej dziadka. Owszem, znowu się uśmiechał, ale jego dzisiejszy uśmiech był czysto szatański, a głos którym przemówił, wytrułby jadem cały pułk wojska, a co dopiero jedną, zaspaną kobitę. Korzystając z tego, że całkowicie mnie zatkało, ociekającym ironią głosem wygłosił całą przemowę. Wynikało z niej, że zwlekał tak długo tylko dlatego, że nie wiedział czy Rapsodia jest już zamieszkana. Skoro tylko się upewnił (matko!, ja go upewniłam z wielkim entuzjazmem), zrzuca swoje brzemię na nową właścicielkę i – tu padło kilka niecenzuralnych słów- tyle go obchodzi, co ja z tym nieoczekiwanym prezentem zrobię. Po czym odwrócił się na pięcie i z animuszem, o jaki nie posądzałabym staruszka, odmaszerował na swoje podwórko.

Okrągłe oczyska zostały i patrzyły na mnie wrednie. Co gorsza, oprócz brązowych paciorków miotających iskry, zostały również dwa olbrzymie rogi, które mogły chyba miotać coś znacznie gorszego niż iskry. Przełknęłam głośno ślinę. Stwór popatrzył na mnie z pogardą, odwrócił się tyłem i połyskując białym zadem, ruszył truchtem wprost do obory, w której Piotrek trzyma swój budowlany sprzęt. Sądząc ze słów dziadka, z pewnością zamierzał roznieść oborę na kawałeczki i zeżreć wszystkie kielnie i szpachelki, na jakie się natknie. No i doszczętnie zdewastować mój świeżo odzyskany spokój ducha, co zresztą już mu się udało.

Matko jedyna! I co teraz?