Koronawirus atakuje!

No i się doczekaliśmy! 

Wszyscy trąbili, że jeśli tak będzie dalej, jeśli nie będziemy dbać o siebie i naszą planetę to będzie źle. Jeśli nie będziemy używać mydła, myć rąk po wyjściu z toalety, odkażać klamek i poręczy 60% alkoholem i uważać na przesyłki z Chin to dojdzie do tragedii. I stało się!

Owszem, było źle gdy wody Nilu zamieniły się w krew i wszystkie ryby wyginęły, a zaraza powaliła bydło i zapanował głód. Żaby, szarańcze i inne muchy też nie były fajne. Krucjaty i wojny zabiły mnóstwo ludzi. Postęp techniczno-urbanizacyjny doprowadził do zmiany stylu życia, co zaskutkowało ogromem społecznych chorób dziesiątkujących ludzką populację. Klęski żywiołowe, pechowe zdarzenia, nieszczęśliwe wypadki, długo by można wymieniać, lecz jeszcze nigdy nie było aż tak źle. Zaatakował nas koronawirus!

W moim mieście jeszcze Go nie ma, ale przekroczył On już granice mojego państwa i nieuchronnie czai się tuż za progiem mego domu. 

Jeeesuuu!
W chwili gdy piszę te słowa zaatakował 30 osób, a do momentu kiedy przeczytacie ten artykuł pewnie będzie ich już z 50. To tak, jakby zachorowało jedno całe miasto! No, jedno blokowisko. No dobra, kamienica, lecz całkiem spora- kilkurodzinna! Podobno jeszcze nikt nie umarł, lecz słyszałam, jak jedna baba mówiła drugiej babie, że gdzieś na Śląsku zmarł jeden człowiek. 98-letni mężczyzna, do tej pory zdrowy jak przysłowiowy byk, czyli coś na rzeczy musi być. Tylko państwo, jak zwykle, nie zamierza podać tego faktu do publicznej wiadomości. Wiadomo- zawsze ukrywają najistotniejsze fakty.

Tak więc nie ma żartów- trzeba zacząć zabezpieczać się przed armagedonem. Udałam się do marketu. Kilka razy musiałam objechać parking, zanim znalazłam kawałek wolnego miejsca. 15 minut czekałam na koszyk. Wyciągnęłam z torebki aseptyczny środek i odkaziłam rączkę wózka, a bo to ja wiem, kto macał ją przede mną? Może jaki przybysz z Włoch, Niemiec, albo i- tfu, tfu- z Chin? Trochę potrwało, zanim dostałam się do półek z mąką. Zostało 10 kilo, to wzięłam wszystkie. Makaron był już tylko pełnoziarnisty, wzięłam. Ostatnią butelkę oleju wyrwałam z rąk jakiejś starszej kobieciny i pognałam na stoisko z ryżem. Jasna dupa. Ostatnie pięć paczek capnęłam tuż przed zdyszaną pańcią w szpilkach. Ależ mnie zbluzgała! Trudno- kto pierwszy, ten lepszy. Alejki z mydłami i antybakteryjnymi żelami były puste jak nigdy, domyśliłam się więc, że ten zazwyczaj mało atrakcyjny towar, już zniknął ze sklepowych półek. Na monopolowym też pustki. Chciałam kupić spirytus, bo w aptekach już dawno zabrakło, lecz inni okazali się sprytniejsi i zostały tylko dwie butelki wódki. Wzięłam. Co prawda koronawirusa zabija tylko ten 60%, ale wykminiłam sobie, że jak zmieszam te dwie czterdziestoprocentówki, to taki 80% odkażacz będzie idealny do umycia okien i schodów. Wiadomo to którędy wirus planuje do mnie wtargnąć? Przy kasach kilometrowe kolejki. Stoję jak na szpilkach, bo martwię się czy ktoś na mnie nie kaszlnie lub nie smarknie? Ludzie nie mają dziś za grosz kultury! Na wszelki wypadek przykleiłam na usta i nos podpaskę ze skrzydełkami, bo maseczek oczywiście też już nie ma. Masakra!
Zapakowałam bagażnik po sam dach. Zanim złapałam za kierownicę ochlapałam dłonie wódką, bo miałam wrażenie, że są jakieś takie... skażone. Na wszelki wypadek oblałam też skrzynię biegów i hamulec ręczny. W drodze powrotnej miałam niemiłą sytuację, bo zauważyła mnie sąsiadka. Obładowana tobołami machała z nadzieją ze ją podwiozę. Chyba oszalała- a jaką ja mam pewność, że jest zdrowa? Jeszcze pewnie chciałaby mi dłoń podać na powitanie albo jeszcze gorzej- pocałować! Udałam, że jej nie widzę- w końcu nie mogę narażać swojej rodziny na śmiertelne niebezpieczeństwo!

W końcu bezpiecznie wróciłam do domu. Odpaliłam kompa: koronawirus może utrzymywać się w powietrzu ponad pół godziny, blablabla.... Pstryknęłam telewizor: z powodu koronawirusa szkoły, kina i teatry zamykamy na co najmniej dwa tygodnie. A teraz czas na reklamę- pamiętaj, kwasek cytrynowy i ocet jabłkowy raczej nie powstrzymają koronawirusa, lecz doskonale odczyszczą armaturę z osadu i kamienia blablabla... Włączyłam radio: jak donoszą najnowsze badania koronawirus przenosi się nie tylko drogą kropelkową, lecz również poprzez ekskrementy, także zwierzęce, blablabla...

Rany boskie! Przez kupę? Spojrzałam ze zgrozą na Kasza i Kaszankę. Koty siedziały na kanapie i wylizywały sobie... O Matko! Na szczęście przypomniałam sobie, że w barku mam jeżynową nalewkę. Mocna jak cholera, kilkuletnia. Chlapnęłam nalewką kotom pod ogony- nie będą mi tu łajzy koronawirusem srujdać!

Styrana jak wół, bo na wszelki wypadek przeleciałam resztą nalewki podłogi, zasiadłam przed telewizorem, aby obejrzeć najnowsze doniesienia. Powariowali ci ludzie! Wszędzie obłęd i panika. I wtedy nagle zrozumiałam. To nie jest zwykły, grypopodobny zarazek chorobotwórczy. Nie wywołuje tylko gorączki i problemów z oddychaniem. To coś o wiele poważniejszego. Wywołuje zmiany w mózgu. Zmienia nas w bandę zombie, lezącą bezrozumnie jeden za drugim, zabijający empatię i zwykły zdrowy rozsądek.
Apokalipsa, zagłada, pogrom i w ogóle koniec świata!

Tylko czy te zmiany na pewno powoduje koronawirus?

Koń by się uśmiał

Wiemy wszyscy, że przepisy prawne bywają dziwne. Że regulaminy spółek, towarzystw, czy innych organizacji bywają tak skomplikowane, że czasem sam twórca nie do końca je rozumie. Wiadomo też powszechnie, że grabie grabią do siebie i tak jak chętnie przyjmowane są wszelkie ubezpieczeniowe składki, tak wypłacanie należności to już droga przez mękę, wybrukowana dodatkowo cierniami i gwoździami. Co dziwniejsze, wszelkie czynności mające na celu wydojenie klienta odbywają się w majestacie prawa. Gdy człowiek spóźni się z opłatą jeden dzień otrzymuje natychmiastowe ponaglenia, często okraszone miłą wzmianką o komornikach i innych windykatorach. Na wypłatę świadczeń czeka się za to często miesiącami. 
No, ale po co ja to w ogóle piszę- toż to czysty banał i oczywista oczywistość. Niby tak- lecz gdy sprawa zaczyna dotyczyć osobiście, banał i oczywistość stają się zmorą i człowiek tylko coraz szerzej otwiera oczy, z niedowierzaniem czytając kolejne maile od towarzystwa ubezpieczeniowego, które to jeszcze nie tak dawno temu obiecywało jasność, przejrzystość, uczciwość i inne gwiazdki z nieba.
Miałam stłuczkę. Klient jednego z marketów zapatrzył się nie tam gdzie trzeba i przyłożył mi zderzakiem w zderzak. Poszła lampa, nieco wgniotek i zarysowań, sporo nerwów, ale nic poważnego ani mnie, ani jemu się nie stało. Przyjechała policja, wydmuchali, wlepili klientowi mandacik, spisali protokół- standardowa kolizja drogowa i zwyczajowe postępowanie. Wysłałam do towarzystwa ubezpieczeniowego odpowiednie dokumenty, sympatyczny pan przyjechał i ocenił szkody, dostałam nawet auto zastępcze, bo z powodu zbitej lampy dowód rejestracyjny auta został zatrzymany. No i okej. 
Okej do czasu, aż dostałam odpowiedź. I tu zagwozdka- sympatyczny pan wycenił koszty naprawy na 5 tysięcy, a ubezpieczalnia proponuje mi... cały 1 tysiąc i pół! No więc ja się pytam: o co chodzi?! Jakim cudem mam naprawić auto? Skąd mam wyszarpać te pozostałe 3,5 tysiąca? Oburzona wystosowałam kolejne pismo, na które uzyskałam następną dziwną odpowiedź. Po kilkukrotnym przeczytaniu domyśliłam się, że zaoferowano kwotę za którą mogę kupić używane lub zastępcze części i nimi mam naprawić samochód. Cóż, odpisałam ponownie, że nie chcę podróbek, tylko oryginały, bo takie właśnie zostały uszkodzone podczas kolizji. W odpowiedzi dowiedziałam się że to jest standardowa procedura. No chwila! Jeśli to jest standard, to dlaczego konfiskuje się pirackie płyty i książki? Skąd te naloty na handlarzy podrabianymi ciuchami? Jakim prawem zwijają gości za fajki czy alkohol bez akcyzy? Przecież takimi niefirmowymi też można się nieźle najarać i ubzdryngolić!
Zmęczona idiotyczną wymianą maili osobiście pofatygowałam się do siedziby ubezpieczalni. Jezu! Tam dopiero usłyszałam opowieści, przy których moje ukochane fantasy wydają się całkiem realistycznymi i prawdopodobnymi historiami. Podobni do mnie pechowcy chętnie dzielili się swoimi doświadczeniami. Jeden z nich walczy w sądzie już dwa lata, drugi zaczął się leczyć u psychiatry, trzeci stwierdził że chyba jest jakimś medium przemieszczającym się pomiędzy światami równoległymi, bo ubezpieczalnia stwierdziła, że żadnego wypadku nie miał, gdyż uszkodzenia biorących udział w stłuczce aut nie są ze sobą kompatybilne. Rany! Jednak proszę- jacy kreatywni ludzie pracują w ubezpieczalniach- a ja, naiwniara, myślałam że to zwykli urzędnicy!
Summa summarum, podpowiedziano mi, żebym sprzedała wierzytelności którejś z wielu instytucji, zajmujących się zawodowo odzyskiwaniem od firm ubezpieczeniowych należnych klientowi pieniędzy. Swoją drogą jakie to polskie niestety, że powstają legalne firmy zajmujące się legalnym wydzieraniem kasy innym legalnym firmom. Sorry- nie pojmuję tego swoim małym rozumkiem! 
Cóż, ten nie ma stłuczek, który nie jeździ, jednak nie chciałabym ponownie wędrować tą cierniową drogą. Życzę Wam- wszystkim kierowcom, szerokich dróg, rozsądnych współuczestników ruchu i życzliwych policjantów, bo na uczciwe ubezpieczalnie nie macie co liczyć!

I źle nam było kiedyś? Gdy człek konno przestrzenie nieśpiesznie przemierzał?
I przyjemniej, i zdrowiej, taniej, smrodu mniej, że o nerwach nie wspomnę. A jak jeden drugiemu w zad wjechał, to worek owsa i butelka gorzałki załatwiały sprawę. I co ważniejsze- bez wnerwiających pośredników. Baa... Chciało nam się postępu- to mamy! ;)
Koń by się uśmiał!

Empatia, asertywność i kultura osobista

Różnie plecie się na świecie. 
Raz wszystko idzie jak po maśle: lwy baranieją, barany potulnieją i nawet róże z własnej woli ochoczo przygładzają swe ostre kolce. 
Innym razem los chichocze. Proste staje się trudnym, oczywiste okazuje się kontrowersyjnym, to co miało być słodkie zmienia smak na gorzko-kwaśny, a wszystkie zdarzenia kończą się odwrotnie proporcjonalnie do zamierzonych finałów. 
Gdy mamy z górki łatwo jest być grzecznym, empatycznym i kulturalnym, a asertywność staje się pojęciem abstrakcyjnym. Gorzej gdy banalna, wydawałoby się sprawa, rośnie do rangi lodowej góry, a ty czujesz się jak ten biedny Titanic. Kminisz ostro skąd ta góra, skoro przed chwilą były tu jedynie łagodne fale, zastanawiasz się gorączkowo jak wybrnąć z niespodziewanej sytuacji, choć ostatecznie doskonale zdajesz sobie sprawę, że obojętne co postanowisz i czego nie zrobisz i tak zdarzy się spektakularna katastrofa.

Jedzie sobie na przykład gość samochodem. Gra muzyczka, pełny bak, w domu czeka pyszny obiad, albo inne przyjemności. Kierowca odprężony, uśmiechnięty, pełen dobrych emocji. I nagle jakaś baba perfidnie i po chamsku wymusza pierwszeństwo na skrzyżowaniu. Nic się nie stało, zmieszana kobieta przeprasza, ale dobre emocje diabli wzięli. Facet wyskakuje z auta, rzuca wiązankę, wspina się na wyżyny elokwencji wypluwając obrazowe inwektywy, od głupiej krowy począwszy, na ślepej małpie skończywszy. Wraca do domu, poklnie jeszcze trochę i zapomina. Dwa dni później idzie na umówioną wizytę stomatologiczną. Tak- zgadliście! Głupia krowa wita go zjadliwym uśmiechem, sadystycznie eksponuje narzędzie tortur i zaprasza gościa na fotel. No- Titanic przy tym to pryszcz!

Albo odwrotnie. 
Pani doktor zmęczona długim dyżurem niecierpliwie zerka na zegar — jeszcze kwadrans. Myślami jest już w innym świecie: w domu sajgon, obiad nieugotowany, dzieci trzeba na angielski, basen, tańce porozwozić... Wskazówki przesuwają się miarowo... Jedną nogą kobieta jest już w drzwiach, gdy do gabinetu pakuje się jakiś pacan. Jęczy. Tu go boli, tam strzyka, spać się nie da, może skierowanie na tomograf?, może do specjalisty?, recepta chociaż? Pani doktor wyprasza pacjenta i zamyka drzwi. No, bez przesady! Co to? Misja? Czy ona jedna w tej przychodni pracuje? Przecież na drzwiach wyraźnie są wypisane godziny przyjęć. Tłustym drukiem trzeba, żeby zrozumieli? Nie mógł wcześniej zachorować? 
Wraca do domu, ogarnia niecierpiące zwłoki tematy, wieczorem siada przed tv z kieliszkiem wina w dłoni, a tu pech! Prądu nie ma, telewizor odmówił współpracy, lodówka nie chłodzi, zamrażarka... No tragedia! Łapie kobieta za telefon, dzwoni na pogotowie energetyczne, czeka niecierpliwie przestępując z nogi na nogę, bo ulubiony serial właśnie się zaczyna. Dzwonek do drzwi. Leci pędem, otwiera... W drzwiach stoi odesłany pacjent i poprawiając wiszącą na ramieniu torbę uśmiecha się z mściwą satysfakcją.

Empatia to bardzo pożądana cecha. Wrażliwość i współczucie nigdy nie powinny wyjść z mody. Asertywność, którą mogę chyba określić mianem autoempatii, jest równie ważna. W świecie pełnym cwaniaczków, wykorzystywaczy i manipulantów umiejętność powiedzenia słowa „nie” jest niezbędna do zachowania zdrowych zmysłów. Jednak bez kultury osobistej, tej najzwyklejszej, polegającej na umiejętności prowadzenia grzecznej rozmowy, używaniu słów „dziękuję” i „przepraszam”, odrobinie cierpliwości i zwykłej, ludzkiej życzliwości, stajemy się po prostu banalnymi, prymitywnymi chamami.

Satyra na świra

Ostatnimi dniami Choszczno i okolice żyją skandalem, który rozgrywa się tuż za płotem. Otóż facet podał psa do sądu za szczekanie. I wygrał!!! Sąd nakazał eliminację 90 decybeli zagrażających ludzkiemu życiu, poprzez usunięcie psa z sąsiedztwa. Swoją drogą, gość wykazał niezłą inicjatywę, stojąc i mierząc hałas wywołany szczekaniem. Mam nadzieję, że wyniku nie zafałszował warkot silnika jego samochodu... 

Dziewięcioletni owczarek, wyrokiem sądu, ma opuścić swój dom, swoją rodzinę, miejsce w którym mieszka od szczeniaka i w którym jest traktowany jak pełnoprawny członek rodziny.

Wyrok jest prawomocny. Właściciele są załamani, sąsiedzi oburzeni, a reszta może sobie co najwyżej nóżkami potupać. Więc wybaczcie mi głupoty, które napiszę, bo tupię. Tupię z całych sił.

Satyra na świra:

Postanowiłem wyprowadzić się na wieś. Nikt mnie nie zmuszał, sam chciałem. Wiecie, dość miałem miasta, szumu i tłoku, hałasu i życia w biegu, wyścigu szczurów, ciągłych kłótni, smogu i niezdrowego żarcia. 

Wyczaiłem działkę pod lasem, kupiłem przyczepę i zamieszkałem wśród wieśniaków. Pięknie było. W rogu działki rosła sosna, kilka świerków po których hasały wiewiórki, śpiewały ptaki. Świeże powietrze i wiejskie jadło. Wioska bezpieczna, na każdym podwórku pies pilnujący, aby żadne mendowate elementy nie wbiły noża w brzuch, ani nie okradły z majątku. Czułem się bezpiecznie, nawet nie musiałem zamykać na klucz drzwi od kempingu. Jeden z sąsiadów hoduje pszczoły, inny ma krowę. Miodek zamiast cukru, zamiast UHT-ej zupy z kartonu mleko do kawy- wiadomo, samo zdrowie. Dwa domy dalej kilka kur grzebało w ziemi, już się cieszyłem na myśl o codziennej dostawie świeżych jaj. Ludzie uśmiechnięci, mówią dzień dobry i do widzenia. Raj normalnie- pomyślałem sobie naiwnie! 

Nawet nie wiecie w jakim byłem błędzie. To nie raj, nie czyściec nawet. To piekielne piekło, a dookoła same diabły!
Najpierw na złość zaczęły robić mi koguty. Pieją cholery od białego świtu. A tuż po nich zaczynają drzeć się kury. Ko, ko, koooooo, kokoko... no jasna cholera! Święty by się wściekł. Nie mogą tych jaj w ciszy znosić? Czy ja, jak się zesram, to na cały świat obwieszczam, że oto moje flaki właśnie się oczyściły? Ano nie obwieszczam. A przynajmniej nie tak głośno, jak te zryte ptaszyska. Podałem babę na policję, no, każdy by tak zrobił, co nie? A wiecie co ona na to? Powiedziała, że mi już więcej jajek nie sprzeda. Bladź jedna! Ludzie to jednak podli są. Później ześwirował ten od pszczół. Sam widziałem jak dosypywał coś do uli. Mówił, że to cukier, ale nie ze mną takie numery. Narkotyki pewnie jakieś albo inne dopalacze, bo jak tylko wiosna nastała i człowiek w końcu mógł sobie na dworze posiedzieć, to te pszczoły jak szalone zaczęły latać. Dobra, niech latają na jego podwórku, ale po co na moje się pchają? Zapraszałem je, czy jak? Bzyka taka nad głową, wkurwia człowieka, raz mi jedna menda do kawy wpadła. No masakra jakaś! O właśnie. Ten od krowy też pojebany. Czarną muszę pić albo znów z zupą z kartona bo się, burak jeden, obraził, jak mu powiedziałem, że gównem krowim śmierdzi. A przecież śmierdział! Jak można paradować po wsi w takim stanie? Gumiaki upaprane po same kolana, kapota poplamiona, widły na ramieniu, to przecież wstydu trzeba wcale nie mieć. Weź tu się człowieku relaksuj przy kawie, jak takie menele pod nosem ci się kręcą. Przecież to obraza dla każdego normalnego człowieka jest. A te wsiowe bachory? Idę sobie z rana śmieci wyrzucić. Parasol rozłożyłem, bo nawet pogoda na złość mi robi i leje z nieba. Pochylam się, patrzę, a tu przy koszu leży zdechła glizda. Pogrzebałem butem, a tu jeszcze więcej glizd, tylko żywych. Wiją się, kręcą... obrzydlistwo! Aż mnie na pawia zebrało. Doskonale wiem, kto mi je podrzucił. Dzieciary tej baby co mieszka w domu z zielonym dachem. O nie! Biorę auto i jadę na policję. Myśli sobie, że na taką jak ona nie ma mocnych? Już ja ją i te jej bachory załatwię!
Ale najgorszy był ten pies z naprzeciwka. Szczekał, jak ktoś do płotu podchodził. Zmierzyłem- 90 decybeli z mordy bydlę wydobywało. Nie mógł jakoś ciszej dać znać? W drzwi łapą zaskrobać, esemesa wysłać, zagwizdać dyskretnie... To nie! Darł japę z całej siły i to czasami nawet po dwudziestej drugiej, dacie wiarę!? Na szczęście z tym już zrobiłem porządek. Założyłem sprawę w sądzie i sędzia, mądry, wykształcony człowiek, przyznał mi rację. No bo kto to słyszał, żeby pies, stróżujący na gospodarstwie, szczekał!? 

Z resztą też sobie poradzę. Spalę te pieprzone ule, podtruję krowę, kogutom ukręcę łby. Wytnę sosnę i świerki, bo złośliwie szyszkami i igłami zaśmiecają moje podwórko. Nie będzie niczego! I bardzo dobrze, w końcu będę miał spokój. A jak się komuś nie podoba, to niech się wyprowadzi. Jutro podam do sądu samą Naturę, a co! Ja sroce spod ogona nie wypadłem i nie pozwolę, żeby mi tu jakieś swoje własne, chore prawa narzucała. Prawo- to JA!

                                                 Koniec.

Ps1. Foto przedstawia rzeczywistego oskarżonego.

Ps2. W "satyrze" znajduje się link do artykułu.

Ps3. Oświadczam, że wszelkie podobieństwa do rzeczywistych postaci i autentycznych zdarzeń są jak najbardziej zamierzone.

J.K.

Głową muru nie przebijesz

Różne przeszkody stają na naszej drodze. Niektóre można przeskoczyć, inne da się jakoś inteligentnie ominąć, jeszcze inne trzeba potraktować niczym węzeł gordyjski i zamiast starać się rozwiązać za wszelką cenę, brutalnie dziabnąć mieczem. Są jednak mury w które możesz walić głową do usranej śmierci, strzelać fochem, ciąć ironią, rozbierać logiką. Nic z tego, nie przebijesz.

Pierwszy groźny mur to ludzka głupota. 
Najgorsza jest ta na samej górze, słodko pierdząca, jedną ręką dająca, a drugą odbierająca sto razy tyle. I nieważne jak wysoka jest ta góra: na szczeblu krajowym, samorządowym, zawodowym czy rodzinnym. Ryba psuje się od głowy i jeśli w głowie znajduje się jedynie siano, to nic dziwnego że cała reszta w końcu ląduje na klepisku.

Drugi mur to ludzka mentalność. 
Często jest to mur tożsamy z głupotą, czasami jednak wręcz przeciwnie. Z wyrachowaniem i egoistycznym sprytem danego przedstawiciela homo sapiens. Taka jadaczka na przykład. Wszyscy stoją karnie w kolejce do kasy w jakimś, dajmy na to markecie, przychodzi krzykacz i drze się, żeby kolejną kasę otworzyć dla niego. Nieważne, że kasjerka dwoi się i troi, że pozostałe pracują przy układaniu asortymentu na półkach, przyjmują towar, lub po prostu mają chwilę przerwy. Krzykacz robi awanturę i po chwili zazwyczaj dostaje to co chciał. Idzie do urzędu i straszy wezwaniem kierownika, idzie do lekarza i szantażuje wysłaniem pisma do NFZ. W końcu leci na opinii [wiecie, to ten awanturnik, zróbcie co mówi i niech będzie święty spokój] I bezproblemowo wymusza wszystko na wszystkich. Obrasta w piórka, czuje się coraz ważniejszą personą i coraz głębiej ma szeregowych pracowników i niekrzyczących frajerów.
Albo taki życzliwy. Tu szepnie słówko, tam doniesie. Anonim wyśle, sąsiada podpierdzieli, napuści na siebie znajomych. Siedzi później w oknie przy nieznacznie podniesionej firance lub zerka przez dziurkę od klucza radując się awanturą. A gdy już ponapawa się wynikiem swoich manipulacji idzie do zmanipulowanych, szczerze, z głębi serca im współczuje, pociesza i zastanawia głośno co za bydlę taką świnię podrzucić mogło!

Trzeci mur to nepotyzm. 
Dziadostwo było, jest i cholera, zawsze pewnie będzie. Dobra, rozumiem że inaczej traktuje się rodzinę niż obcych. To naturalne, a nawet prawidłowe. Mając jedną, niepodzielną rzecz oddamy ją raczej komuś bliskiemu, niż obcemu. Swojego czasu głośno było [w negatywnym kontekście] o pewnym, miejscowym policjancie, który wlepił mandat własnemu ojcu za jakieś niewielkie przewinienie. Nadgorliwość i zbytnia służbistość nikomu nie służą, powinny być jednak chyba jakieś granice nepotyzmu? 
Coś mi na starość kolano dokucza. Ortopeda dał mi skierowanie na rezonans magnetyczny, pojechałam więc do wielkiego miasta zapisać się na badanie. Odczekałam swoje w kolejce do rejestracji. W końcu nadeszła moja kolej i znalazłam się w gabinecie. Po obejrzeniu skierowania, dowodu ubezpieczenia i stu innych papierków wyznaczono mi termin za dwa miesiące. Już zbierałam się do wyjścia, gdy weszła pewna kobieta w białym fartuchu, prowadząc ze sobą dystyngowanego pana w średnim wieku.
-Dziewczyny, pan X ma skierowanie na rezonans. Wynik chcę mieć jutro o ósmej.
Trochę mnie zatkało. Aż tak? Nawet pomimo pacjenta stojącego obok? Tak bez żadnej żenady?Kamuflażu chociaż?
-No wiecie, przecież tak wiele panu zawdzięczamy...
Uśmiechnęła się do mnie, złapała X pod rękę i wyszła. Nawet technikom wykonującym badanie zrobiło się głupio.
-Ja tam o wiele więcej zawdzięczam temu szewcowi, którego musiałam umówić za trzy tygodnie.-mruknęła pod nosem jedna z nich.
Podziękowałam i wyszłam, bo co innego mogłam zrobić? Mogłam zacząć krzyczeć, żeby otworzyli drugą kasę. Mogłam zagrozić, że napiszę skargę. Mogłam powiedzieć, że wszystko nagrałam telefonem i zaraz będą kolejne taśmy prawdy. Ale wiecie co? Jakoś nie przeszło mi przez gardło. Przez dwa miesiące wytrzymam, bo cóż, oprócz moralnych siniaków, przyszłoby mi z idiotycznego walenia w ten nieśmiertelny mur?

I znowu piątek trzynastego

Dwa lata piszę bloga i drugi raz w mojej "blogerskiej karierze" wypada piątek trzynastego. Hm... jakiś znak? ;) 
W zeszłym roku pisałam o przeróżnych przesądach i zabobonach, dziś chciałabym skupić się na tym konkretnie. Piątek trzynastego. Każdy z nas kojarzy tę datę. Templariusze- każdy kojarzy ten zakon. „Pan Samochodzik i Templariusze” - coraz mniej z nas kojarzy ten tytuł... [dygresja taka malutka...]
Piątek trzynastego jest bardzo ściśle powiązany ze średniowiecznym Zakonem Rycerzy Świątyni, bardziej znanym pod nazwą Zakonu Templariuszy.
Początki zakonu były nader skromne. Założony w 1119 r. jako bractwo dla ochrony pielgrzymów wędrujących między Jerozolimą i Jaffą przez rycerzy Hugona z Payens i Gotfryda z Sain-Omer, liczył osiem osób. Szybko zaczęli dołączać do niego inni rycerze, przede wszystkim ze znamienitych europejskich rodów. Głównymi założeniami zakonu było osobiste ubóstwo, czystość i posłuszeństwo, natomiast zwyczajową kontemplację i pracę fizyczną zastąpił nakaz walki w służbie Boga i Kościoła. Członkowie założyli na siebie białe płaszcze z ciemnoczerwonymi krzyżami, przyjęli herb przedstawiający dwóch rycerzy jadących na jednym koniu (z powodu ubóstwa) i zajęli się obroną szlaków pielgrzymkowych na Bliskim Wschodzie oraz walką z Maurami na Półwyspie Iberyjskim. Posiadając regularną, bardzo dobrze wyszkoloną armię, szybko stali się czołową potęgą wojskową Bliskiego Wschodu. Wsparcie możnych protektorów i przychylność władców zaowocowały licznymi nadaniami i pozwoleniem na prowadzenie operacji finansowych. Dzięki świetnemu zarządzaniu swoim majątkiem, w krótkim czasie szybko go pomnożyli, co zapewniło im wpływy na słabych królów jerozolimskich i na wielu władców europejskich. Wielu z nich było u templariuszy zadłużonych po koniuszki uszu. 

Jednym z największych dłużników templariuszy był król Francji Filip IV, zwany Pięknym. Jego zachowanie było jednak odwrotnie proporcjonalne do przydomku. Pragnąc uwolnić się od długów i zdobyć środki na nowe kampanie wojenne, postanowił zniszczyć templariuszy i przejąć ich majątek. A że był wytrawnym graczem politycznym, zrobił to tak, że mało kto zorientował się co do jego prawdziwych pobudek. Jako rzekomy obrońca wiary przed bluźnierstwem i herezją oskarżył zakon m.in. o bałwochwalstwo, znieważanie krzyża, wypaczanie rytuałów kościelnych, rozpustę, w tym praktyki homoseksualne, kontakty polityczne z niewiernymi oraz zbyt skwapliwe gromadzenie dóbr doczesnych. Rozkazał aresztować jego członków i skonfiskować ich całą własność.
Akcja została przeprowadzona w piątek 13 października 1307 r. z iście zegarmistrzowską precyzją. Tego dnia do lochów trafili o jednej godzinie wszyscy przebywający na terytorium Francji bracia, z wielkim mistrzem Jacquesem de Molayem na czele.

Sąd nad nimi trwał 7 lat. Ci spośród templariuszy, którzy przyznali się do zarzucanych im czynów, zostali zwolnieni z więzień i skończyli jako żebracy. Ci, którzy nie przyznali się do winy, pozostali w lochach do końca życia. Wielki [i ostatni] Mistrz Jacques de Molay długo nie przyznawał się do winy. W końcu złamały go jednak nieludzkie tortury, jakim był poddawany przez bogobojnych i szlachetnych sługusów Pięknego. I pomimo tego, iż odwołał swoje zeznania został skazany na stos. Wyrok został wykonany w Paryżu 18 marca 1314 roku. Na chwilę przed śmiercią w płomieniach Jacques rzucił przekleństwo na papieża Klemensa V, króla francuskiego Filipa IV Pięknego i jego ministra policji Wilhelma de Nogaret – głównego organizatora procesu templariuszy. Objęty płomieniami miał wówczas wypowiedzieć słowa:

Papieżu Klemensie, królu Filipie, rycerzu Wilhelmie! Nim rok minie spotkamy się na Sądzie Bożym!

Klemens V zmarł miesiąc później z powodu dyzenterii, a król Filip IV osiem miesięcy później – w niewyjaśnionych okolicznościach, najprawdopodobniej na skutek wylewu krwi do mózgu (inne źródła mówią o otruciu i wypadku przy polowaniu). Klątwa de Molaya miała dotyczyć również potomków króla aż do trzynastego pokolenia. Pewnym jest, że 14 lat od jego śmierci dobiegła końca dynastia Kapetyngów, która panowała we Francji od 987 r.

Nie wiem, czy właśnie ta historia była kamieniem węgielnym przesądu na temat pechowego piątku. Czy klątwa niesłusznie posądzonego Wielkiego Mistrza dalej krąży po świecie i czyha na Pięknopodobnych pałętających się po świecie od zarania wieków aż do dziś. Wierzę wszelako, że co dajemy, to otrzymujemy, staram się więc nie być jednak zbyt piękna.

Ps. W 2011 roku ówczesny papież Benedykt XVI publicznie przeprosił w imieniu Kościoła za fałszywe oskarżenie, za śmierć Jakuba de Molay oraz reszty rycerzy zakonu Templariuszy. Przyznał, że zakonnicy byli niewinni.
Lepiej późno niż wcale...

Twardy obcas Lorda Vadera

Byłam dzisiaj na poczcie. Oprócz mnie na ten sam pomysł wpadło chyba pół Choszczna, bo kolejka była do samych drzwi. Westchnęłam pod nosem i karnie ustawiłam się w ogonku, bo cóż innego mogłam zrobić? Chwilę później okazało się, że jednak coś mogłam. Mogłam założyć koloratkę i czarną kieckę. 

Na pocztę wszedł jakiś ksiądz i niczym burza pomknął wprost przed siebie, na nas maluczkich nawet nie patrząc. Petent podchodzący właśnie do okienka grzecznie potulnie i z własnej woli zrobił krok w tył, pani urzędniczka bez mrugnięcia okiem zaczęła obsługiwać faceta w czerni, a czekający tłum nawet nie sapnął. Tylko ja mruknęłam pod nosem: „A ten co? W ciąży?”, czym zasłużyłam sobie na pełne potępienia spojrzenie, rzucone przez panią w berecie stojącą przede mną. Nie wiem czemu tak się oburzyła- spod sutanny wystawał brzuch większy niż mój w ósmym miesiącu ciąży.

Przypomniała mi się wówczas historia sprzed kilku lat. Pracowałam w laboratorium. Już od siódmej godziny pod gabinetem ustawiały się tłumy ludzi z moczem w słoiczkach i strachem na obliczach. Cóż- nikt nie lubi kłucia i widoku własnej krwi wypływającej z żyły wprost do próbówki. Wtedy również bez kolejki- sądząc po pełnych oburzenia odgłosach- wepchnął się jakiś facet.

-Słucham pana?- Odezwałam się.
-Jestem księdzem.- Odpowiedział, wyciągając głowę i eksponując koloratkę na szyi.
-Słucham?!- Powtórzyłam dobitniej.
-Proszę się do mnie zwracać per „proszę księdza”. I grzeczniej.

Rozkazującym tonem zbeształ mnie księżulo. 

Zdenerwowałam się. Mało tego, że wlazł bez kolejki, to jeszcze rządzi się w moim własnym (no, przychodniowym) gabinecie. Niczym jakiś cholerny król patrzy na mnie z góry i mówi mi, co i jak mam gadać. Jakim tonem i z jakiej litery. Krew mnie zalała.

-Przykro mi, proszę pana. Nie mogę. To jest niezgodne z moim światopoglądem.

Uśmiechnęłam się słodko.
Gdyby gość odezwał się normalnie, mogłabym go nawet eminencją nazywać. Albo Lordem Vaderem, jakby miało to go uszczęśliwić. Pracując w służbie zdrowia różnych przypadków się naoglądałam...
Ksiądz zwrócił się do mojej koleżanki siedzącej na krześle obok.
-Jehowa?- kiwnął głową w moją stronę.
-Nie... buddystka...
Gośka miała świetne poczucie humoru ;)

W końcu to Gosia pobrała krew (błękitną zapewne) z czarnego łokcia, a właściciel owego łokcia nie zaszczycił mnie już ani jednym spojrzeniem. Po jego wyjściu pośmiałyśmy się trochę i chwilę później nie pamiętałyśmy już o sprawie.

I tak sobie myślę, że dziś pewnie nie poszłoby tak łatwo. Pewnie zostałabym wezwana na dywanik, a koleżanka wyleciałaby z roboty za herezje. A może obie spłonęłybyśmy na stosie?
Mając tak rozbudowane zaplecze księża panoszą się niczym książęta. I nie ma co się dziwić, sądząc po zachowaniu ludzi na poczcie. Jeżeli dajemy komuś przyzwolenie na wywyższanie się, to oczywiste jest, że za chwilę zostaniemy zdeptani. A później jęczymy spod obcasa dziwiąc się bardzo jakim cudem tam się znaleźliśmy...

Gość w dom...

Lubię zwierzęta. Nawet kocham... no, w zdecydowanej większości. 
Mam psa, kozy, kota (ha ha ha!), prosiaka wietnamka i małe stadko kurek. Miałam wiewióra, którego na własnej piersi prawie wychowałam. Mam żaby wiosną i ślimaki jesienią. Stada mrówek, również czerwonych, które nie raz i nie dwa poczęstowały mnie swoim jadem, gdy klęcząc w trawie niechcący naruszyłam ich spokój. Mam skowronki na niebie i szpaki na czereśni. Gołębie sąsiada traktują mój dach niczym wiejski szalet. Pszczoły bzyczą na hortensjach a osy na jabłkach. Co wieczór tuż obok moich bujnych loków (hm, żarcik taki...) przelatuje rodzina nietoperzy. Stadko dżdżownic kalifornijskich- pieszczotliwie zwanych Magdami- żrąc i...hm... wydalając, pilnie pracuje w kompostowniku.

I co jeszcze?
I jeszcze- cholera- myszy w domu!
Niby wiem, że jesienią pakują się do domów. Niby się nie boję ani nie brzydzę. Kiedyś, jeszcze w Przemyślu, Dawid hodował białe myszki w akwarium i oczywiście bardzo szybko to na mnie spadł obowiązek karmienia i zmieniania im ściółki. Każda matka to zna ;)

W zeszłym roku nie było problemu, więc mysie kupy pod kuchennym stołem nawet mnie nie zdenerwowały. Następnego dnia pojechałam do miasta po żywołapkę. Nie powiem- nalatałam się. Zwykłe łapki można kupić wszędzie, ale ja chciałam humanitarnie. W końcu dostałam w zoologicznym. Kupiłam dwie, jako przynętę zastosowałam wędzony boczek, ustawiłam zapadnię i miałam nadzieję na udane łowy. Gdy tylko coś zaszurało albo stuknęło leciałam jak głupia, przesuwałam pudełko o pół centymetra i z zawiedzioną miną wracałam. Oglądałam sobie spokojnie tv, gdy nagle zaktywował się Bolek. Przywarował, naprężył grzbiet i zastygł wpatrując się w kąt kuchni. Zastygłam i ja. Gdyby nie kot nic bym chyba nie zauważyła. Mały cień zastygł przy żywołapce. Wstrzymałam oddech. Już, już miała wejść do pudełka zwabiona smakowitymi zapachami, gdy ten kolaborant Bolek miauknął głośno. Głuchy by się przestraszył! Mysz zatupała pazurkami po kaflach i zwiała niczym jakiś duch. Cholernik jeden- ostrzegł ją jak nic! Wywaliłam dziada na dwór, wykapałam się i poszłam spać.
Pierwsze kroki następnego dnia skierowałam oczywiście do kuchni. Była! Chrobotała zawzięcie w żywołpace. Założyłam pierwszy lepszy dres, wsiadłam na rower i nie bacząc na lodowaty wiatr wywiozłam cholernicę dobry kilometr od domu. Tak na wszelki wypadek ;)

Wieczorem znów usłyszałam przerażający dźwięk. Tup tup tup... szur szur szur… Wróciła???!!!
Nie uwierzyłam własnym oczom. Pewnie była to inna laluna, ale Bolek wyraźnie się ucieszył! Jakby spotkał dawno niewidzianą znajomą... Przyjrzał się spokojnie jak przetruchtała tuż pod jego nosem, po czym, zamiast zerwać się kocim susem, puścić się w pogoń i odwdzięczyć w końcu za wikt i opierunek zaczął sobie spokojnie wylizywać futerko. Czy ja zawsze muszę mieć dziwne zwierzaki? Saba każdego złodzieja zalizałaby na śmierć z miłości, świnia włazi do salonu i chrumkaniem ponagla mnie do szukania smakołyków, a kot przyjaźni się z myszą. Pewnie niedługo kozy zaczną dawać coca-colę...

Gdy po trzech dniach znalazłam mysie bobki w kuchennej szufladzie struchlałam i już nie byłam tak tolerancyjna. Niech sobie żyją na polach, w koziarni nawet albo i w kurniku, ale grasowanie wśród łyżek i widelców to już przesada! Zorganizowanie sobie paśnika pomiędzy płatkami owsianymi a makaronem uznałam za akt agresji! Wywaliłam wszystko z szafek, umyłam, odkaziłam i zaczęłam szukać drzwi wejściowych do moich mebli. Znalazłam mikroskopijną wręcz dziurkę przy tylnej ściance jednej szafki. Zatrudniłam Jurka do zabicia wrót na amen przy pomocy grubej dykty. Mam nadzieję, że okaże się wystarczająco pancerna.
Tej nocy życie straciły dwa gryzonie. I bynajmniej nie jest to zasługa kota, tylko Jurka. Cóż, faceci nie mają babskich dylematów. Na szczęście to nie ja musiałam być katem, ale gdyby jakaś mysz przez przypadek czytała ten post: Pamiętajcie! Dla żarcia mężczyzna potrafi zabić! A Jerzy bardzo lubi owsiankę na śniadanie...

Jak dobrze mieć sąsiada...

Opowiem Wam historię. 
Choć trudno uwierzyć, zdarzyła się naprawdę.
Była sobie pewna babcia. Nazwijmy ją na przykład Franciszką. Krzyżyków na plecach nosi Frania całkiem sporo. Dzieci dawno poszły w Polskę, a wnuki wyemigrowały za granicę. Mąż odszedł już lata temu. Do niedawna miała sąsiadkę, przyjaciółkę, z którą mogła porozmawiać o dziwnym świecie, codziennych kłopotach i drobnych radościach. A to, że wnuk z Anglii kartkę przesłał, a to, że czubatka znowu jajka znosi, że marchewka obrodziła...
Czas zabrał jednak, równie jak nasza bohaterka, sędziwą sąsiadkę i biednej Franusi do rozmów został jedynie stary Burek, wyliniały Mruczuś i niewielkie stadko kurek. Smutno było starowince, więc kiedy za jakiś czas  za płotem zaczął się ruch, bardzo się ucieszyła. Siedząc na starym, wiklinowym fotelu, obserwowała jak ciężkie machiny zrównują z ziemią stare drzewa, jak rozwalają stodołę i zdzierają dach z domu. Zastanawiała się: kto kupił dom po starej Kowalskiej? 
Remont trwał kilka miesięcy. Przeszkadzał jej trochę wieczny hałas, łączący podwórka płot został zdemolowany, zestresowane kury znów dawały mniej jajek. Mimo wszystko Frania była uradowana. Cieszyła się, że znów będzie miała sąsiadów. Wyobrażała sobie jak pije herbatę z nową sąsiadką i już wybierała przepis na powitalne ciasto.
Późną wiosną wprowadziła się para małżonków w średnim wieku. On jeździł błyszczącym autem, a ona miała paznokcie długie na pięć centymetrów, czerwone i zaostrzone niczym szpony. Podwórze pokryło się trawnikiem z rolki. W wielkich donicach zakwitły hortensje i begonie. Jakże arystokratycznie wyglądały przy nagietkach i malwach... Codziennie o dziesiątej nowy sąsiad wystrojony w garnitur wsiadał do samochodu i jechał do pobliskiego miasta, a sąsiadka siadała na leżaku i bawiła się z małym, białym maltańczykiem. Och, jaki śmieszny był ten psiaczek- jak zabaweczka. W niczym nie był podobny do prawdziwego, wiejskiego psa, jakim był Burek. Podobnie jak i właścicielka, nie był też, niestety, towarzyski. Gdy Burek chciał się z nim zaprzyjaźnić, obwąchać pod ogonem jak chłop chłopa, choćby przez płot, wystraszył się i z krzykiem pobiegł do swej pani. Przerażona pańcia przytuliła go do serca, a w Burka rzuciła podniesionym z ziemi kamieniem. Trzy dni później Frania dostała pierwszy mandat- za agresywnego psa. Tłumaczyła, przepraszała, obiecywała... Nic nie pomogło. Z nędznej emerytury ubyło sto złotych, a Burek dostał kojec, w którym siedział, ilekroć pańcia wychodziła na swoje włości. Drugi mandat groził jej za pryzmę kompostową. Była ułożona w samym rogu ogródka (sąsiadującego niestety z działką obok), podobno jednak śmierdziała, była wylęgarnią much i wszelkiego robactwa i obniżała walory estetyczne. Trzy dni zajęło Frani przeniesienie pryzmy w przeciwległy kąt.
Załamała się przy kolejnej wizycie policjanta. Dostała następny mandat, bo jej kogut budził sąsiadów. Bezczelnie piał o świcie, jakby nie mógł zrozumieć, że sąsiad dopiero na dziesiątą godzinę jedzie do pracy i o piątej trzydzieści ma jeszcze ochotę pospać! W końcu para nowobogackich nie po to wyprowadziła się z gwarnego miasta, aby teraz znosić takie ekscesy! Kogut poszedł na rosół, bo nijak nie mogła mu Frania przetłumaczyć słusznych żądań sąsiadów, a zakneblować się nie dał.

I wiecie co mnie najbardziej doprowadza do szału? Że pańcia ma czelność brać od Frani jajka, wiśnie na kompot, czy marchewkę do zupy. A Frania daje, bo przecież „jakże to- nie dać sąsiadce”?
Czy ktoś jest mi w stanie wytłumaczyć, po jakiego ch...a tacy ludzie wyprowadzają się na wieś?

Jak zabić przędziorka. Na śmierć.

Szlag mnie jasny trafia, gdy z takim trudem wyhodowane rośliny zżerają jakieś robale. Mały sadzik prowadzę od zeszłego roku a ogród zaledwie od kilku miesięcy, więc więcej nie wiem niż wiem. Uczę się z Internetu, od Was, od sąsiadki, a najwięcej na własnych błędach. 
Pisałam już, że pomidory (i mrozoodporna sadzonka minikiwi) przemarzły i musiałam kupić nowe, ale marchewka (w odróżnieniu od sąsiadkowej) rośnie świetnie, zapewne dzięki posadzonych w międzyrzędziach cebulach i porach. Truskawek było mało, pewnie dlatego, że nie zadbałam o nie zeszłej jesieni, ale krzewy porzeczek obrodziły pięknie, lecz... 
No właśnie. 
Już od jakiegoś czasu widziałam, że liście są upstrzone jasnymi plamkami, byłam jednak święcie (i błędnie) przekonana, że to z powodu suszy i palącego słońca. Później jednak liście zrobiły się matowe i blade, a całe krzaki spowiła pajęczyna. Wyglądały jak zapakowane w delikatny jedwab. Owoce zaczęły opadać i wysychać.

Przędziorek!!! 
Zaopatrzona w lupę odchyliłam kilka listków i zobaczyłam zielonkawe paskudy z czarnymi plamkami. Nie wiem, czy to chmielowiec czy owocowiec i w sumie wszystko mi jedno, grunt żeby opuściły moje porzeczki. Co gorsza, podobne objawy zauważyłam na jabłoniach.

Przędziorek chmielowiec jest niewielkim pajęczakiem z rzędu roztoczy, dorastającym do ok. 0,4 -1 mm. długości. Przędziorek chmielowiec rozpoczyna swój cykl rozwojowy wczesną wiosną (k. IV – V), kiedy to zimujące samice zaczynają masowo opuszczać swoje kryjówki. Zaraz po wyjściu z zimowego schronienia, zaczynają żerować i składać jaja (ok. 0,15 mm. średnicy). Jedna samica może ich złożyć ok. 80-200, a czynność tę powtórzyć nawet pięciokrotnie w ciągu roku. Oszpecone rośliny są przykrym widokiem, a ciągle nawracające inwazje tego szkodnika — dużym wyzwaniem dla doświadczonego ogrodnika, a co dopiero dla takiego amatora jak ja. No więc bach- Internet, szukać ratunku. Wyczytałam, że dziadostwo jest odporne na akarycydy, czyli chemiczne środki mogą zadziałać jedynie częściowo, a przy okazji zatruję siebie i pożyteczne owady. Co więcej, tak jak wirusy, przędziorki mutują i uodporniają na opryski. Zastosowałam naturalne środki, które znalazłam m.in. na Waszych blogach. Woda z szarym mydłem, gnojówki z cebuli i czosnku, napar z rumianku z kilkoma kroplami płynu do mycia naczyń, wyciąg z pokrzywy i liści ziemniaków. Zadziałało tylko częściowo. Może gdybym lała non stop, dzień w dzień, w końcu pozbyłabym się tego cholerstwa, ale niestety, do najcierpliwszych to ja nie należę...

Zaczęłam poszukiwać innego sposobu. Jeden z sadowników, prowadzący duży jabłoniowy sad opowiedział mi o swoim sposobie. Eureka! Znowu przekonałam się jak mądra jest Natura i jak głupi człowiek. Prowadząc opryski ludzie prawie całkowicie wyniszczyli pożytecznego roztocza, żywiącego się przędziorkami. Jest to roztocze, o jakże adekwatnej nazwie - dobroczynek. W Polsce naturalnie żyje dobroczynek gruszowy, który jest w stanie przetrwać zimę, a dodatkowo sprowadzamy dobroczynka kalifornijskiego, który działa tylko do jesieni.

Masową hodowlę i introdukcję dobroczynka gruszowego w Polsce rozpoczęto na początku lat 90. ub.w. Dobroczynek gruszowy to drapieżny roztocz zasiedlający różne rośliny. Żywi się szkodliwymi przędziorkami, roztoczami i szpecielami, jednak nigdy nie powoduje szkód na roślinach. Jesienią samice zaprzestają składania jaj i przechodzą z liści na korę poszukując schronienia. Samce giną. Wiosną, w miarę wzrostu temperatury, uaktywniają się i przechodzą ze schronisk zimowych w stronę pąków liściowych i rozwijających się liści, co przypada w okresie pękania pąków kwiatowych (w kwietniu). W czasie jednego sezonu wegetacyjnego rozwijają się 3, a czasami 4 pokolenia tego drapieżcy. Nie należy obawiać się, że dobroczynkowi może zabraknąć pokarmu w sytuacji niskiej populacji przędziorków i pordzewiaczy na danej kwaterze. Dobroczynek gruszowy żywi się również pyłkiem kwiatowym, może zjadać strzępki grzybni, jaja i spadź mszyc. Może także wysysać sok z liści jabłoni, nie czyniąc jednak żadnych widocznych uszkodzeń na nich. Dobroczynki gruszowe można zakupić. Samice zimujące są ukryte w filcowych paskach. Należy je ściśle przywiązać do pni lub gałęzi drzew owocowych lub winorośli, aby umożliwić roztoczom przejście z pasków na rośliny. Najlepszy termin na wprowadzenie dobroczynka to bardzo wczesna wiosna. Drapieżnik jest zdolny do kontrolowania populacji przędziorków i szpecieli w komercyjnych sadach i winnicach, więc z przydomowym ogrodem poradzi sobie śpiewająco. Z całą pewnością uczynię ten zakup wiosną, bo jakoś nie wyobrażam sobie siebie, myjącej każdy listek jabłoni wodą z mydłem.

Dobroczynek kalifornijski, ciepłolubny i niezimujący w naszym klimacie, dostępny jest w saszetkach, do zawieszenia bezpośrednio na roślinie, chroniąc je przed opadami. Z każdej w ciągu kilku tygodni wydostaje się ok. 1000-2500 szt. dobroczynka.
Toleruje wyższe temperatury i niższe wilgotności powietrza. Doskonale radzi sobie w tak wysokiej temperaturze jak 33°C. W Internecie zamówiłam saszetki i powiesiłam na krzewach porzeczek i jesiennych malin. Już po godzinie po liściach zasuwały małe, białe kropeczki. Po dwóch tygodniach przędziorek zaczął kapitulować. Owoców porzeczki już nie uratowałam (za późno odkryłam dobroczynka), ale na krzakach nie widać już żadnych pajęczyn, a liście i owoce jabłoni wyglądają zdrowo. Aż mi żal, że te biedne stworzonka nie przeżyją zimy.

A jak u Was? Zmagacie się z jakimiś ogrodowymi potworami?

Wpadka stulecia

No to się narobiło...
Pamiętacie moją kuzynkę Ankę, zadeklarowaną singielkę i nieugiętą feministkę? Ankę, która również, ku własnej zgryzocie, jak i radości nas wszystkich, nie oparła się urokowi Aarona Medinopolusa i wreszcie znalazła własne skarpetki do zbierania? Która w końcu odzyskała spokój w ramionach przystojnego weterynarza?
No więc już go straciła. Zerwała z Ajronem i posłała go w kosmos. Wcześniej jednak w kosmos latali wspólnie i  okazało się,  że z tych międzyplanetarnych podróży moja kuzynka przywiozła ze sobą pasażera na gapę. Objawił się on w postaci dwóch błękitnych paseczków. Jednym słowem, moja czterdziestoletnia przyjaciółka zaliczyła najbanalniejszą w świecie wpadkę, która ewentualnie mogłaby być zrozumiana u młodocianej pannicy, ale u dojrzałej, a nawet lekko przejrzałej (choć w sumie okazało się, że jednak nieprzejrzałej) kobiety jest... no cóż, sami sobie dopowiedzcie, bo mnie nie wypada jej przecież oceniać. No i chwilę wcześniej pogoniła przyszłego tatusia i nie zamierza (mam nadzieję, że tylko chwilowo) powiedzieć mu o celnym strzale, jaki był jego udziałem.

Dziewczyna wpada ze skrajności w skrajność. Raz widzi siebie, spacerującą z wózkiem i rozmawiającą z innymi mamami o pieluchach i odżywkach i nie umyka jej w owym obrazku, że pozostałe mamy są o piętnaście lat młodsze. Widzi, jak, umordowana kolkami i wiecznym płaczem nie wiadomo z jakiego powodu, strzela sobie w łeb z ukochanego glocka. Maluje w swej głowie obrazy szczęśliwego Ajrona spacerującego z jakąś wydrą lub inną zwierzyną łowną, podczas gdy ona z ryczącym tłumoczkiem przez kilka godzin czeka na wizytę lekarską. Matko jedyna. Nawet kielicha nie może sobie strzelić na poprawę humoru…
Godzinę później chodzi z rozanielonym uśmieszkiem, głaskając się po wciąż płaskim brzuchu.
Codziennie oglądane widoki nabrały innego wymiaru. Przez szyby samochodu obserwuje place zabaw pełne bawiących się dzieci i kolorowe wystawy sklepów z zabawkami. Zatrzymuje auto, gdy widzi zbliżające się do przejść dla pieszych matki pchające dziecięce wózki, choć wcześniej na taki widok przyciskała z irytacją pedał gazu, chcąc zdążyć pokonać pasy przed rozglądającymi się po sto razy na boki kobietami. Uśmiecha się na widok niezgrabnego człapania ciężarnych i jest to uśmiech pełen sympatii, który pojawił się w miejsce wcześniejszego, współczującego grymasu.

Jednym słowem- nie poznaję jej. Czy to już hormony? Wiem, łatwo mi pisać, bo ja mam już odchowanego, dorosłego syna i męża u boku. Gdy pomyślę sobie, że znów musiałabym zagrzebać się w pieluchach, zupkach i zasypkach... brrr! A do tego bez drugiej zmiany w postaci tatusia? Matko jedyna!

Luksus czasem jest kością w gardle

Któż z nas nie tęskni za wykwintnością? Nie marzy o pysznym daniu malowniczo udrapowanym na talerzu? Kto nie wzdycha z lubością, wciągając nosem oszałamiające zapachy i nie łyka olbrzymiej ilości własnej śliny atawistycznie zbierającej się w ustach, na samą myśl o niebiańskiej rozkoszy dla podniebienia? Kto z nas mógłby oprzeć się wykwintnym deserom, lekkim jak puch i przy pierwszym kęsie doprowadzających nas prawie do orgazmu? No, kto nie marzy?

Piotrek nie marzy. 

Jakiś czas temu pisałam Wam o mojej szwagierce i jej najnowszym pomyśle. Ola postanowiła wziąć udział w kastingu do popularnego kulinarnego show. Dostała listę dań, spośród których kandydaci będą losować danie konkursowe i ćwiczy namiętnie na własnej rodzinie. Musicie wiedzieć, że Aleksandra gotuje obłędnie. Mój mielony ma się do jej mielonego tak, jak cinquecento do rolls royce. 
Dziś w porze obiadowej miałam niespodziewanych gości. Lekko skrępowany Piotrek z bardzo rozżaloną Hanią przyjechali na obiad. Cały swój czas poświęcam ogrodowi, więc na obiad były zwykłe, smażone w plasterkach ziemniaki i sadzone jajko (kury zaczęły się nieść- hurra!) Prostota pokarmu nie przeszkodziła jednak gościom w konsumpcji, a nawet wręcz odwrotnie. Jedli jakby były to królewskie smakołyki. Po obiedzie Piotrek postanowił podzielić się ze mną swoją ogromną zgryzotą.

– Ja się chyba rozwiodę…
– Jezus Maria!- przeraziłam się.- Co się stało?
Piotr milczał długą chwilę.
– Olka postanowiła wszystkich nas wykończyć. – Hania kiwnęła głową, w pełni zgadzając się z ojcem. – Schabowy z ananasem w panierce z orzeszków piniowych był całkiem dobry. Polędwiczki cielęce z żurawiną i dziwnym miętowym sosem też były jeszcze do przełknięcia, ale jak podała te przegrzebki, to myślałem, że pawia puszczę… – zaczął swą smutną opowieść Piotrek.
– A ja myślałam, że pawia puszczę po tej wątróbce w czekoladzie… – Hania lekko pozieleniała na twarzy.
– Już ponad tydzień nie miałem w ustach normalnego jedzenia – żalił się dalej, ponurym głosem. – Jadłem jednak z uśmiechem na ustach i chwaliłem głośno, bo Ola tak bardzo się starała. Ale dzisiaj miały być na obiad ślimaki, z tym to już bym nie dał rady…
Z całych sił zacisnęłam usta.
– Ja też próbowałam jeść. – Dzielna dziewczynka miała łzy w oczach. – Ale jak mama nie widziała, to wypluwałam do doniczki albo w ręcznik papierowy, żeby później zanieść psu, ale on też tego nie chciał…
– Moje biedactwa…
Trzymałam jeszcze fason, ale czułam, że kolejne zdanie może być ostatnim i skończę z twarzą w kuchennej ścierze, próbując ukryć nieopanowany chichot.
– A jutro ma być komar… – Hania spojrzała na mnie z rozpaczą.
– Homar – poprawił córkę równie załamany ojciec.
– To ja mam pomysł – odpowiedziałam zduszonym głosem. – Ja zjem za was homara, a w zamian oddam tę mrożoną pizzę, która leży w moim zamrażalniku od stycznia. Może być?
– Dzięki, ciociu!
Z wielką ulgą Hanka rzuciła mi się na szyję. Przytuliłam na chwilę dziewczynkę, po czym poszłam do kuchni i złapałam pierwszy lepszy ręcznik.

Proszę- jak to z dobrobytu ludziom w doopach się przewraca... ;)))
Biedna Ola ;)

Reakcje na akcje

Czytam sobie Wasze blogi, przeglądam Internet i włos jeży mi się na głowie. We wszystkich kierunkach rozlewa się fala korupcji, nepotyzmu, nienawiści do czego się da, wywlekanie i podniecanie się przeszłymi błędami innych. W dziennikach trąbią wciąż o Bolku, specjaliści zwalniani są ze stołków, robiąc miejsca amatorom z odpowiednimi nazwiskami, znajomościami i przynależnościami. Wycinają drzewa, pomimo protestów i petycji, odstrzeliwują zwierzęta... Rzygać się chce!!!

Różne społeczno-polityczne akcje protestacyjne budzą we mnie... śmiech i żenadę. Albo po prostu ciemna masa jestem i nie rozumiem. Po terrorystycznych atakach na Francję, politycy wielu krajów w ramach protestu maszerowali ulicami Paryża. Donald z Angelą ręka w rękę. W jakim celu? Myśleli, że terroryści tak się wzruszą, że rozbroją wszystkie swoje bomby i grzecznie zgłoszą się na policję? A chwilę później Angela zaprasza ich do naszych domów... Jeszcze głupsza była akcja z jajami. No jaja normalnie. Jak rozbijanie sobie jajka na czole i robienie z siebie idioty ma zapobiec atakom i śmierci tysięcy osób? Jak tańce na placach mają zakończyć przemoc domową i seksualne molestowanie kobiet? Akcja One Billion Rising odbyła się również w Choszcznie. Stawiło się wielu ludzi, pięknie tańczyli i równie pięknie wyglądali, ale co to da? Czy zwyrodnialcy przestaną gwałcić i wykorzystywać, bo miliony ludzi zatańczyło w tej intencji? Nie jestem w stanie tego pojąć.

Wyjście jest niby proste. Wyrzucić laptopa i nie włączać telewizora. Gazet nie kupuję już od dawna. Niestety, to za mało. Żeby odciąć się od tych horrorów, musiałabym zamieszkać na innej planecie i nie utrzymywać z nikim kontaktów.

Wczoraj była u mnie Anka. Pamiętacie pewnie, że jest ona policjantką i właśnie teraz, wraz z innymi, prowadzi wybitnie ohydne śledztwo. Od początku roku w okolicach grasuje kłusownik. Wraz z miejscowym nadleśnictwem policja usiłuje złapać gnoja już od jakiegoś czasu. Choć nie lubię myśliwych i nie rozumiem (znowu), jak można zabijanie traktować jako hobby, muszę przyznać, że ostro wzięli się oni do roboty. Wspólnie z policją organizują pułapkę i mam nadzieję, że ten podły proceder wkrótce zostanie zakończony. Gdy Anka opowiadała mi (ogólnie rzecz jasna) o fotografiach, jakie pokazywał im nadleśniczy i mękach, w jakich ginęły kotne zazwyczaj sarny czy łanie, obie nie mogłyśmy powstrzymać łez. Łatwo mogę sobie wyobrazić, że w tym samym czasie, w którym ja piszę tego posta, kilkanaście kilometrów dalej rozgrywa się dramat. Że jakaś biedna łania chrapiąc głośno, szarpie się w metalowych zębiskach, usiłując się wydostać. Mogę sobie wyobrazić, jak jej wydęty brzuch porusza się gwałtownie, a małe kopytko próbuje jeszcze wywalczyć sobie życie. I mogę sobie wyobrazić, jak szatkuję tego zastawiającego sidła bydlaka, na malutkie kawałeczki. Powoli.

Z tego też powodu miałam z Anką ostre starcie. Opierniczyła mnie, że do jednego worka wrzucam i myśliwych, i kłusowników. Dowodziła uparcie, że zrzeszeni w związkach myśliwi mają swoje zasady, przepisy, regulaminy i rygorystycznie się ich trzymają. Ściśle przestrzegają okresów ochronnych i czynnie dokarmiają zwierzęta w trudnym, zimowym czasie. Zabijają tylko określoną liczbę zwierzyny, regulując jej populację, jako że naturalni drapieżcy dawno już zostali wyeliminowani. Może to i racja, nie wiem (kolejny raz). W życiu nic nie jest tylko białe albo tylko czarne. Wiem za to na pewno, że jedyne polowanie, na które wybrałabym się ja- to polowanie na tego skur..syna- kłusownika.

Krótki bilans górskich wakacji

Witojcie kamraty!
Wreszcie w domu. Wypoczynek ma to do siebie, że należy po nim dobrze odpocząć. Byczę się więc, pozwalając się rozpieszczać Jurkowi. Tyle tylko, że on się jakoś do tego nie pali... ;)

Kraków powitał mnie deszczem i zimnem, ale kamieniczki na starówce i tak były piękne. Wieczorem wzięłam dwie aspiryny i kilka tabsów na gardło...
Wieliczka działa leczniczo, inhalowałam się więc na maksa. Dzieci co krok oblizywały ściany sprawdzając, czy przewodnik aby na pewno mówi prawdę. Olka starała się nie myśleć, ile osób wcześniej wywalało jęzory w tym samym miejscu i ile zarazków dzieciaki "pożarły" wraz z solą. Przyznam się, że sama liznęłam kilka razy... W jednym z licznych kramów malowniczo upchanych pod kopalnią, kupiłam solną lampkę. Po zwiedzaniu poszliśmy na obiad i (sól wzmaga pragnienie) na browarka. Po zajęciu miejsca w pociągu powrotnym do Krakowa zorientowałam się, że lampka została na parapecie restauracji. Kosztowała pięć dych...

Zakopane jest przepiękne. Tym bardziej że już na stacji zaczęło sypać, i na tle pokrytych białym puchem drzew i wirujących płatków śniegu, szczyty Tatr wyglądały wprost bajkowo. Natychmiast znalazł się kierowca, chętny do podwiezienia całej naszej gromady tuż pod drzwi ośrodka. Kilku innych chciało nas zaprosić na swoje pokoje. Szczere ludzie- te górale ;)
Nasz lokal znajdował się tuż przy Wielkiej Krokwi. Akurat odbywały się jakieś mistrzostwa, czy pokazy snowboardowe. Sportowcy skakali i wywijali salta, odbywały się imprezy towarzyszące i koncerty, a muzyka grała, grała, grała... do baaardzo późnych godzin nocnych. No, ale w końcu nie przyjechaliśmy tu spać. Zmotywowani wspaniałymi pokazami, wstaliśmy z samego rana z zamiarem pokazania Zakopiańczykom, jak pomorze jeździ na nartach. Szczęściem ośla łączka z nauką jazdy znajdowała się kilka metrów od skoczni. Pamiętacie moje obawy odnośnie do zjazdów na nartach? Doprawdy, były zupełnie niepotrzebne. Do zjazdów nie doszło... Wykupiliśmy godzinę. Instruktor był niestety zajęty, nic nas jednak nie mogło zniechęcić. Buty zakładałam dziesięć minut. Narty- kolejne dziesięć. Cudem jakimś doślizgałam się do orczyka. Jest to straszne narzędzie tortur. Składa się z grubej liny, bezustannie kręcącej się na rolkach i zawieszonych na niej metalowych prętów zakończonych małym siedziskiem. Należy je złapać, wsadzić między nogi i wjechać na stok. No dobra- góreczkę. Dwa pierwsze mi uciekły. Trzeci walnął w tyłek. Kolejny złapałam sprytnie i przejechałam co najmniej trzy metry. Po ekstremalnie ciężkiej trzysekundowej jeździe złośliwe narty jakoś mi się dziwnie rozjechały i rymnęłam jak długa. Piąty orczyk pyknął mnie delikatnie w głowę- na szczęście miałam kask. Wstawałam następne dziesięć minut. Gramoląc się ze śniegu patrzyłam z podziwem (czytaj- ze złością), jak kilkuletnie dzieci, sięgające ledwie do kolan, mijają mnie w pełnym pędzie, po czym puszczają zgrabnie owo narzędzie tortur i sromoty i szusują w dół. Zanim udało mi się wstać te bachory przejechały w te i nazad ze trzy razy. Z pełnym samozaparciem ustawiłam się w kolejkę, aby spróbować jeszcze raz, gdy pracownik szkółki machnął ręką, że mój czas się skończył. O mało go nie ucałowałam... Po tej jeździe byłam tak wykończona, jakbym wywaliła gnój ze wszystkich obór świata. W gardle Sahara, dyszałam jak lokomotywa, a oczy wyłaziły mi z orbit. Matko jedyna, a co by było, gdybym jednak choć raz zjechała z tej olbrzymiej, pochylonej co najmniej o 10, no, może 9 stopni góry? Umarłabym na śmierć!
Na wieczór fundnęliśmy sobie kulig z pochodniami. Zanim nadeszła nasza pora cały śnieg stopniał i zamiast w sanie załadowaliśmy się w furki na kołach. Może to dobrze, bo choć konie nie wyglądały źle, żal było myśleć, że tyrają jak... konie, dla ludzkiej fanaberii. Ognicho, kwaśnica i smażone na żarze oscypki były prawdziwie góralskie. Ceny też.

Przed wyjazdem oczywiście trzeba było kupić góralskich serów. Wybór ogromny. Tylko w górach istnieją cudowne krowy, które dają mleko owcze, kozie, bawole nawet... Zdając sobie sprawę, że robią mnie w balona nakupowałam po kilka oscypków każdego smaku ;)

I mimo tego, że nie pojeździłam na nartach, straciłam worek kasy, poznałam całkiem nowe oblicza moich bratanic (stwierdzam kategorycznie, że egzorcyzmy są konieczne) oraz bratowej (święta za życia- ja bym lała i patrzyła czy równo puchnie...!), wyjazd był zdecydowanie udany ;)

A po powrocie niespodzianka- choć niby spodziewana. Obok Cytryny w oborze panoszą się dwa śliczne maluchy... ;)