Głową muru nie przebijesz

Różne przeszkody stają na naszej drodze. Niektóre można przeskoczyć, inne da się jakoś inteligentnie ominąć, jeszcze inne trzeba potraktować niczym węzeł gordyjski i zamiast starać się rozwiązać za wszelką cenę, brutalnie dziabnąć mieczem. Są jednak mury w które możesz walić głową do usranej śmierci, strzelać fochem, ciąć ironią, rozbierać logiką. Nic z tego, nie przebijesz.

Pierwszy groźny mur to ludzka głupota. 
Najgorsza jest ta na samej górze, słodko pierdząca, jedną ręką dająca, a drugą odbierająca sto razy tyle. I nieważne jak wysoka jest ta góra: na szczeblu krajowym, samorządowym, zawodowym czy rodzinnym. Ryba psuje się od głowy i jeśli w głowie znajduje się jedynie siano, to nic dziwnego że cała reszta w końcu ląduje na klepisku.

Drugi mur to ludzka mentalność. 
Często jest to mur tożsamy z głupotą, czasami jednak wręcz przeciwnie. Z wyrachowaniem i egoistycznym sprytem danego przedstawiciela homo sapiens. Taka jadaczka na przykład. Wszyscy stoją karnie w kolejce do kasy w jakimś, dajmy na to markecie, przychodzi krzykacz i drze się, żeby kolejną kasę otworzyć dla niego. Nieważne, że kasjerka dwoi się i troi, że pozostałe pracują przy układaniu asortymentu na półkach, przyjmują towar, lub po prostu mają chwilę przerwy. Krzykacz robi awanturę i po chwili zazwyczaj dostaje to co chciał. Idzie do urzędu i straszy wezwaniem kierownika, idzie do lekarza i szantażuje wysłaniem pisma do NFZ. W końcu leci na opinii [wiecie, to ten awanturnik, zróbcie co mówi i niech będzie święty spokój] I bezproblemowo wymusza wszystko na wszystkich. Obrasta w piórka, czuje się coraz ważniejszą personą i coraz głębiej ma szeregowych pracowników i niekrzyczących frajerów.
Albo taki życzliwy. Tu szepnie słówko, tam doniesie. Anonim wyśle, sąsiada podpierdzieli, napuści na siebie znajomych. Siedzi później w oknie przy nieznacznie podniesionej firance lub zerka przez dziurkę od klucza radując się awanturą. A gdy już ponapawa się wynikiem swoich manipulacji idzie do zmanipulowanych, szczerze, z głębi serca im współczuje, pociesza i zastanawia głośno co za bydlę taką świnię podrzucić mogło!

Trzeci mur to nepotyzm. 
Dziadostwo było, jest i cholera, zawsze pewnie będzie. Dobra, rozumiem że inaczej traktuje się rodzinę niż obcych. To naturalne, a nawet prawidłowe. Mając jedną, niepodzielną rzecz oddamy ją raczej komuś bliskiemu, niż obcemu. Swojego czasu głośno było [w negatywnym kontekście] o pewnym, miejscowym policjancie, który wlepił mandat własnemu ojcu za jakieś niewielkie przewinienie. Nadgorliwość i zbytnia służbistość nikomu nie służą, powinny być jednak chyba jakieś granice nepotyzmu? 
Coś mi na starość kolano dokucza. Ortopeda dał mi skierowanie na rezonans magnetyczny, pojechałam więc do wielkiego miasta zapisać się na badanie. Odczekałam swoje w kolejce do rejestracji. W końcu nadeszła moja kolej i znalazłam się w gabinecie. Po obejrzeniu skierowania, dowodu ubezpieczenia i stu innych papierków wyznaczono mi termin za dwa miesiące. Już zbierałam się do wyjścia, gdy weszła pewna kobieta w białym fartuchu, prowadząc ze sobą dystyngowanego pana w średnim wieku.
-Dziewczyny, pan X ma skierowanie na rezonans. Wynik chcę mieć jutro o ósmej.
Trochę mnie zatkało. Aż tak? Nawet pomimo pacjenta stojącego obok? Tak bez żadnej żenady?Kamuflażu chociaż?
-No wiecie, przecież tak wiele panu zawdzięczamy...
Uśmiechnęła się do mnie, złapała X pod rękę i wyszła. Nawet technikom wykonującym badanie zrobiło się głupio.
-Ja tam o wiele więcej zawdzięczam temu szewcowi, którego musiałam umówić za trzy tygodnie.-mruknęła pod nosem jedna z nich.
Podziękowałam i wyszłam, bo co innego mogłam zrobić? Mogłam zacząć krzyczeć, żeby otworzyli drugą kasę. Mogłam zagrozić, że napiszę skargę. Mogłam powiedzieć, że wszystko nagrałam telefonem i zaraz będą kolejne taśmy prawdy. Ale wiecie co? Jakoś nie przeszło mi przez gardło. Przez dwa miesiące wytrzymam, bo cóż, oprócz moralnych siniaków, przyszłoby mi z idiotycznego walenia w ten nieśmiertelny mur?

Jak poderwać faceta

W walentynki wypadła mi wizyta u dentysty. 
Takie to moje szczęście, cholera. Zamiast z przystojnym Adonisem sączyć winko w przytulnej restauracji, zaciskałam zęby w niezbyt przytulnej poczekalni w towarzystwie innego cierpiącego biedaka. Nienawidzę dentystów. Boję się ich jak diabeł święconej wody. Taki jakiś atawistyczny lęk z czasów dzieciństwa, bo przecież dziś ani nie boli, ani nie strasznie, a w ogóle moja dentystka jest przesympatyczną babką. 
Siedzę więc w tej poczekalni, wsłuchuję się w niepokojące odgłosy dobiegające z gabinetu, zerkam na coraz bledszego współpacjenta i zaczynam panikować. Aby nie szurnąć krzesłem i nie czmychnąć w pieruny wyjęłam pierwszą lepszą gazetę spod stołu i postanowiłam odciąć się od smutnej rzeczywistości. 
Jak się ubrać za sto złotych, dieta 1500 kalorii, jak się pozbyć cellulitu... Przewracałam kartkę po kartce. Ooooo- jak poderwać faceta w dziesięć minut! Mimo że pewien facet przyczepił się do mnie ćwierć wieku temu i jakoś nie chce się odczepić, postanowiłam wgłębić się w ten artukuł. A co tam- nigdy nic nie wiadomo a od nadmiaru wiedzy nikomu jeszcze głowa nie eksplodowała.

Czytam więc; 

Musisz wykazać się charyzmą i nienatrętnym seksapilem. Nieważne czy jesteś najpiękniejsza, najszczuplejsza czy najlepiej ubrana. Musisz pokazać, że masz to coś!
Uff, jak nie muszę być najszczuplejsza, to może mam szansę.

Czytam dalej;

Zwizualizuj sobie własne momenty triumfu. To o czym i jak myślimy wpływa na wydzielanie się pewnych hormonów wpływających na twój nastrój i zachowanie oraz feromonów, które wpływają na mężczyznę którego chcesz zdobyć. 

O ja durna! Że też wcześniej ta gazeta nie wpadła w me ręce! Przed randkami myślałam o jakichś pierdołach zamiast powspominać sobie jak to w przedszkolu wygrałam konkurs na najpiękniejszy rysunek słonia. Nic dziwnego, że w szkole średniej trafił mi się jakiś baran, skoro zamiast o zdobyciu tytułu miss baletów myślałam o niezdanym egzaminie z matematyki. 

Czytam dalej; 

Zaintryguj, ale utrzymaj dystans. Wyprostuj się, unieś lekko brodę i z uśmiechem klepnij się w łopatkę mówiąc- odwagi dziewczyno, dasz radę! 

No proszę Państwa! To już wyższa szkoła jazdy! Unieść głowę i wypiąć cycki- proszę bardzo, ale z tym klepnięciem w łopatkę to już przegięli pałkę. Jakże to mam niby uczynić? Kiedyś robiłam szpagat i mostek. Kilka pozycji z Kamasutry też mam opanowanych. Nogę na szyję nawet dzisiaj założę, choć muszę niestety mieć kogoś kto ją póżniej zdejmie. Ale klepnąć się w łopatkę? W bark jeszcze dałabym radę, ale niżej? Od dołu może? Albo z jakimś wspomagaczem? Drapaczką do pleców? Grabkami?

Spróbowałam to sobie zwizualizować i...zrozumiałam! Nie ma to jak czytanie ze zrozumieniem. Przecież właśnie o to chodzi! To oczywiste, że gdybym stanęła sobie w drzwiach do knajpy i zaczęła wyczyniać dziwne wygibasy od razu wszyscy byliby zaintrygowani, na wszelki wypadek zachowaliby jednak dystans. Zdecydowanie.

Czytam dalej;

Zabaw się z jego przestrzenią osobistą. 

Matko jedyna! Przeraziłam się. Tak od razu? Z jego osobistym? A gdzie reguła trzeciej randki? Z jego osobistym... a, nie. Z przestrzenią osobistą. 
Jednym okiem czytam z ciekawością, żeby rozkminić o co chodzi, a drugim widzę, że do gabinetu wchodzi facet z fotela obok. Ratunku, zaraz ja, a tu dopiero połowa artykułu! Przyspieszam tempa. 
Chodzi o to, że każdy [tak, tak, facet też] ma prywatną strefę, naruszenie której powoduje niepokój. Aby zdobyć upatrzoną ofiarę, trzeba tę właśnie barierę przekraczać. Wskoczyć w nią, popatrzeć głęboko w oczy i wyskoczyć. I jeszcze raz wskoczyć. I jeszcze. Wg specjalistów od podrywu takie zachowanie pięciokrotnie zwiększa nasze szanse na udane polowanie. 
Jak już go zauroczymy i zaintrygujemy należy dotknąć go nienachalnie. Ale nie może to być dotknięcie przypadkowe. Musi być powiązane z naszymi słowami. Najlepiej poprosić go o niewielką przysługę. Mężczyzna jest tak skonstruowany [to nie ja, to ta gazeta tak mówi], że gdy wykona jakieś zadanie podświadomie oczekuje nagrody i w związku z tym zechce spotkać się z nami kolejny raz. Aby tę nagrodę odebrać? Nie skumałam tego do końca, ale skoro w gazecie piszą, to z pewnością tak jest [;)))] 
No więc znowu sobie wizualizuję. 
Przystojny osiłek. Zaintrygowany moim podrygiwaniem w drzwiach, zauroczony głębokimi wskokami i wyskokami z jego prywatnej strefy czeka na mój kolejny krok. Hm...niewielka przysługa... Mam! 

Skarbie, może masz ochotę przekopać mój ogródek? I pomacam go po bicepsie. E, nie! Jeszcze skojarzy to sobie erotycznie, a to przecież pierwsza randka. Hm... Skarbie, zechcesz może podoić kózkę? I pomiziam go po paluszkach. Boże, jeszcze gorzej! To może...

-Pani Mariolu, zapraszam na fotel.

Matko jedyna! I nie zdążyłam przeczytać do końca. 
Jak mam teraz żyć w nieświadomości? 
No jak żyć?!?

Renta dla wszystkich

Byłam dzisiaj w ZUS-ie. Już sam ten fakt sprawił, że dzień był przesrany, ale to, czego się nasłuchałam czekając grzecznie w kolejce sprawiło, że się naprawdę wściekłam. Nauczona doświadczeniem pobrałam numerek i usiadłam na krzesełku dla petentów. Ludzi było sporo, różnej płci, maści i wyglądu. Obok mnie usiadło dwóch panów. Jeden w markowym dresie i nowych adidasach, drugi w krótkich gaciach i sandałach. No i oczywiście w skarpetkach, co upewniło mnie, że to Polak ;) 
Obaj rozmawiali bez skrępowania, a że siedzieli obok mnie, czułam wyraźnie zapach przetrawionego alkoholu buchający z obu paszczy. Dresiarz uświadamiał tego w skarpetkach, jak ma się zachowywać aby dostać rentę alkoholową. Pouczał go jak ma postępować u psychologa, psychiatry, jak rozmawiać z kuratorem, z pracownikiem socjalnym czy z dzielnicowym. Co mówić w sądzie w razie potrzeby i w różnych okolicznościach. 
Tłumaczył też bardzo pewnym tonem, że to żadna łaska. Należy się i już bo " jeżeli walisz jedną butelkę dziennie to twój wkład w budżet państwa wyniesie 200- 300 zł miesięcznie, gdyż akcyza stanowi ok. 9 zł w cenie butelki. No, chyba że pije się denaturat. To wtedy nie, bo ten akurat trunek nie jest akcyzą obłożony..."

Nie wierzyłam własnym uszom. W domu kliknęłam temat- jasna cholera- faktycznie!
Przewlekły alkoholizm, jeśli nie powoduje dodatkowych schorzeń, nie może być podstawą ubiegania się o rentę, jeśli jednak skutkiem alkoholizmu są takie choroby, jak np. przewlekłe zapalenie trzustki, kardiomiopatia, marskość wątroby to można starać się o rentę. Mało tego. Pracownicy niezdolni do pracy z powodu nadużycia alkoholu otrzymują od lekarza zwolnienie opatrzone kodem C. Dotyczy to osób, które niekoniecznie są uzależnione od alkoholu, ale trafiły do gabinetu lekarza np. z powodu zatrucia. W 2015 roku ZUS odnotował niemal 3,5 tys. takich przypadków!

Czyli hulaj dusza- piekła nie ma! Można chlać, nie przychodzić do pracy, a i kasiorka się od państwa należy. Pewnie z wpłat tych durnych co nie piją nałogowo...
No to moi drodzy, nie ma co zwlekać.
NA ZDROWIE!!!

Mleko bez ssaka i ser bez mleka

Hej dziewczyny. Na wstępie mojego listu (;)) pragnę dołączyć się do Hany i podziękować Wam za udział w rzeczy wiadomej na cel równie wiadomy ;). Nabywczyniom zajebistych książek, autorstwa niespotykanie wręcz skromnej — Joanny Kupniewskiej, gratuluję i życzę miłej lektury.

Temat dziś będzie mleczny. A dokładniej rzecz biorąc bezmleczny. Maluchy Cytryny- Malinka i Agrest chowają się wspaniale i nie potrzebują naszej ingerencji. Pozostałe kozy zaakceptowały je bez żadnego problemu. Uwielbiam patrzeć jak bąki zaczepiają Mandarynkę (swą przyrodnią siostrzyczkę z poprzedniego wykotu) i z głośnym mekiem szukają pociechy u matki, kiedy wredna ciotka Zaraza zamierzy się na nie rogami, pokazując kto tu rządzi. 
No i ciągną cyca. Ciągną i ciągną... Jeszcze co najmniej przez trzy tygodnie. A z tego wynika, że ja jeszcze co najmniej przez trzy tygodnie będę bez mleka. Chciałam je trochę przekupić i zaparzyłam siemienia lnianego. Owszem, zjadły, po czym galopem poleciały z powrotem do cyca ;) Na marchewkę czy jabłko nawet nie zerkną. Trudno, nic na siłę, niech sobie cyckają. 

Ale na sklepowe mleko nie mogę już patrzeć. Twarogu nie zrobisz, bo nie chce się skwasić. A jak już się skwasi (to z butelki, bo kartonowe nie ma szans z powodu kompletnego braku bakterii), to wychodzi maleńka garstka. Twaróg kupny też mi jakoś nie wchodzi... Ale się smakoszka na tej wsi zrobiłam, pomyślałby kto ;)
Szukam więc jakiegoś zamiennika. Czegoś, co bez strachu podam moim bliskim i będę wiedziała, z czego to coś jest. I bez czego. Internet oferuje kilka ciekawych pozycji i na część na pewno się skuszę.

Mleka roślinne robią prawdziwą furorę. Szczególnie u osób nietolerujących laktozy, alergików i wegan. Mleko roślinne to produkt powstały z nasion lub orzechów, przez ich moczenie, zmielenie i przesączenie przez gazę lub sito. W zależności od surowca użytego do produkcji mleko będzie różniło się smakiem, konsystencją, barwą i zapachem.
Jako surowca możemy użyć zbóż. Napoje zrobione z ryżu, owsa, orkiszu czy kukurydzy, mają mało tłuszczu, więcej węglowodanów, są bogate w witaminy z grupy B i błonnik. Mleka orzechowe: migdałowe, kokosowe, z orzechów nerkowca, orzechów laskowych – to napoje o kremowej konsystencji, charakterystycznym dla danego orzecha smaku i aromacie. Mogą być dobrym uzupełnieniem koktajli, napojów nawet alkoholowych, a mniej rozwodnione – mogą zastępować śmietanę w zupie lub sosie.
Przepisy są banalnie proste. Zalewamy gorącą wodą, odstawiamy na kilka godzin, miksujemy i odcedzamy. Zrobiłam napój z płatków owsianych, bo tylko te miałam w domu. Pierwszy łyk doopy nie urwał, ale po schłodzeniu w lodówce, dodaniu szczypty soli i posłodzeniu miodem mleczko okazało się całkiem niezłe. Kusi mnie kokosowe i migdałowe- zrobię na dniach.

Okej, zastępstwo mleka już mam, ale sera raczej z niego nie zrobię. I również w tym wypadku Internet ma dla mnie rady. Czy sery zawsze muszą być z mleka? Otóż nie. 
Mogą być np. z... ziemniaka ;)
Gotujemy dwa ziemniaki i marchewkę. Kroimy na drobne kawałki i miksujemy z połową szklanki płatków drożdżowych (łatwo kupić w necie), ¼ szklanki oleju, ¼ szklanki bulionu (lub wody), czosnkiem i ulubionymi przyprawami. Serek przelewamy do pojemniczka. Można jeść go od razu.
Trzymamy w lodówce. Gdy stężeje łatwo rozsmarowuje się na kanapce. Można też użyć go do pizzy, czy zapiekanki. Należy wówczas włożyć kawałek sera do zamrażarki. Po 10-15 minutach będzie można go trzeć na tarce lub kroić w plastry.

Fajne, nie? Zamiast marchewki można użyć dyni.
Możemy też zrobić ser z orzechów. Szklankę namoczonych orzechów miksujemy z ½ szklanki wody. Dodajemy ½ szkl. mleka sojowego (najlepiej własnej roboty- patrz wyżej), sok z połowy cytryny, 4 łyżeczki płatków drożdżowych, czosnek, ulubione przyprawy. Wg przepisu należy dodać jeszcze 4 łyżeczki agaru- roślinnego środka żelującego dla wegetarian. Wydaje mi się, że może to być również zwykła żelatyna. Masę przelać do garnka i zagotować, cały czas mieszając. Gdy zgęstnieje i zacznie się gotować, zmniejszyć płomień i cały czas mieszając gotować jeszcze 3 – 4 minuty. Gotową masę przelać do naczynia opłukanego wcześniej zimną wodą. Następnie naczynie przykryć od razu folią spożywczą (dzięki temu nie powstanie na powierzchni serka twarda skórka) i odstawić. Gdy serek wystygnie, włożyć do lodówki. Gotowe.

Patrzcie, czego to ludzie nie wymyślą? Mleko bez ssaka i ser bez mleka ;) 
I choć bywają głowy bez rozumu, szkoda że nie da się zrobić kasy bez wysiłku ;)
Wymysły wymysłami, ale po nocach świeży, normalny, tradycyjny twaróg z bazylią i pomidorami mi się śni...

Trochę lata w środku zimy, czyli egzotyczne rośliny w polskich ogrodach

Mimo że lubię zimę i nie jest ona w tym roku jakoś specjalnie upierdliwa, tęsknię za wiosną. Oczami wyobraźni widzę już mój ogródek, choć pewnie rzeczywistość jej nie dorówna, bo jestem całkowitym laikiem w tej dziedzinie. W zeszłym roku zajęta przeprowadzką, remontem i nieoczekiwanym przybyciem zwierzyńca olałam ogród kompletnie. Szlag mnie teraz trafia, że po głupią cebulę, czy czosnek muszę zasuwać do marketu, a w spiżarni na hakach dynda jedynie pęk zasuszonych rumianków i nędzne resztki mięty. A tak pięknie wyglądałyby warkocze cebuli... Nic to. W tym roku postaram się bardziej.

Z ogromną ciekawością przeglądam Internet, szukając ciekawych roślin. Jako kompletny amator, a do tego hm... co tu będę kryć, leń śmierdzący, szukam gatunków, które nie są wymagające. Które są ozdobne, mają pyszne, lub przynajmniej zdrowe owoce, a równocześnie nie są podatne na choroby i przemarzanie. Znalazłam parę prawdziwych perełek.

Na pierwsze miejsce zdecydowanie wybija się aktinidia- czyli mini kiwi. Jest to pnącze pochodzące z krajów Dalekiego Wschodu i zachwyca o każdej porze roku. Wiosną drobnymi, pachnącymi kwiatami,

późnym latem owocami,

a jesienią niespotykanym kolorem liści.

Gatunki kiwi, które w Polsce można swobodnie uprawiać to aktinidia ostrolistna oraz aktinidia pstrolistna. Powszechnie znane owoce kiwi pochodzą od aktinidii chińskiej, która nie występuje u nas ze względu na zbyt chłodny klimat. Jest to pnącze dwupienne, czyli trzeba posadzić męski i żeński krzew. Co prawda sadzonki zakwitają dopiero po trzech latach, ale przecież nigdzie się nie wybieram ;) Pnącze potrzebuje podpór (pergoli, płotu, lub nawet poręczy od schodów). Aktinidia nie jest podatna na choroby grzybowe, mszyce czy gąsienice, jednak pnącze to upodobały sobie koty, którym smakują szczególnie jego młode pędy (młode sadzonki warto więc osłonić plastikową siatką). Owoce aktinidii to małe kiwi i smakują jak... kiwi ;) Tyle tylko, ze mają gładką skórkę, którą można śmiało jeść. Oprócz tego, że są pyszne (choć nietrwałe w przechowywaniu), są prawdziwą bombą witaminową.

Drugie miejsce zajmuje cytryniec chiński. Jest to również pnącze i równie ciekawe. Mrozoodporny i długowieczny, nie potrzebuje super ziemi i dobrze rośnie w półcieniu (północny zachód lub północny wschód).

Ma zastosowanie jako roślina ozdobna, lecznicza i konsumpcyjna. Główną jego atrakcję stanowią jaskrawoczerwone owoce zebrane w grona, dojrzewające we wrześniu.

Na Dalekim Wschodzie, cytryniec, obok korzenia żeń-szenia, jest najpopularniejszą rośliną leczniczą. Korzystamy z liści (na herbatkę) i owoców (doskonałe na przetwory i do suszenia) Podobno napar z suszonych owoców cytryńca chińskiego jest doskonałym stabilizatorem poziomu cukru u ludzi chorych na cukrzycę.

Następny gość ze Wschodu, który doskonale czuje się w naszym klimacie to akebia pięciolistkowa- czyli czekoladowe pnącze. Jest to wieloletnia roślina, osiągająca wysokość 5-10 m, należąca do rodziny krępieniowatych. Pochodzi z Azji-porasta tereny Chin, Japonii i Korei. Wytwarza dekoracyjne, palczaste liście na długich ogonkach i słodko, korzennie pachnące, gwiazdkowate kwiaty, zebrane po kilka w gronach-męskie jasnoróżowe, żeńskie ciemnopurpurowe (u innych odmian mogą być również białe).

Akebia kwitnie od maja do kwietnia. Jesienią (w okresie od września do października) wytwarza walcowate, egzotycznie wyglądające owoce (przypominające parówki) zebrane po 2-6 w płaskie owocostany. Owoce z zewnątrz są fioletowe, a po dojrzeniu pękają, odsłaniając miękki, biały miąższ z czarnymi pestkami. Jemy właśnie miąższ. Jest słodki, smaczny, z melonowatym posmakiem.

Roślina rocznie przyrasta około 1-3 m.
Pnącze preferuje miejsca nasłonecznione, ale może rosnąć również w półcieniu. Nie lubi jednak stanowisk zbyt gorących. Najlepiej rośnie na glebach przepuszczalnych, lekko wilgotnych.

No i ostatnia pięknotka na dziś. Tym razem nie pnącze, a krzew. Kolcowój chiński, którego owoce to bardzo popularne ostatnio jagody Goji.

Kolcowój chiński to mocno rozgałęziony krzew dorastający do 1–2 m wysokości, o pędach pokrytych cierniami (długości do 2 cm). Ciemnozielone liście kolcowoju chińskiego są sztywne, lancetowate, wąskie, mają do 6 cm.
Kwiaty kolcowoju chińskiego są miododajne, mają dzwonkowaty kształt, są fioletowe i niewielkie (1–2 cm długości).

Kolcowój chiński kwitnie od czerwca do września.
Jego owoce to wspomniane już, podłużne czerwone jagody (dorastające do około 2 cm długości). Kolcowój chiński można z powodzeniem uprawiać w ogrodzie przydomowym bądź na działce. Roślina jest odporna na mróz, ale także na suszę czy wysoką temperaturę, i zanieczyszczenie powietrza. Znosi też nadmierną wilgoć.
Kolcowój chiński nie ma wysokich wymagań uprawowych. Z dwuletniej rośliny można zebrać około półtora kilograma owoców. Owoce należy zbierać strząsając je do pojemnika, gdyż dotknięcie delikatnych jagód palcami powoduje utlenienie i w konsekwencji ciemnienie miąższu, co zresztą nie wpływa na smak ani wartość owoców. O ich właściwościach leczniczych nie będę się rozpisywać, bo są one wręcz nieskończone ;)

Dodam jeszcze na koniec, że nawet gdyby nie chciało nam się zbierać owoców, a tylko cieszyć zmysły widokiem owych roślin, to owocami z całą pewnością uraczą się ptaki. Więc choćby z tego powodu, całkiem poważnie rozważam posadzenie całej tej chińszczyzny na mojej ziemi. I mam nadzieję, że zwrot "made in China", w tym przypadku nabierze całkiem innego znaczenia.
A jak u Was ? Czy na którymś gumnie rośnie aktinidia, cytryniec, czy coś w tym stylu? Czy macie jakieś doświadczenie w uprawie tych egzotycznych, choć radzących sobie doskonale w naszych ogrodach, roślin?

Męskie rządy

Chwaliłam się, chwaliłam i co? I dupa. Leżę i kwiczę, ze stanem podgorączkowym i załzawionymi oczami.
Wczoraj był piękny dzień. Poranny przymrozek oszronił drzewa, krzaki i dachy zabudowań. W promieniach nisko wiszącego, listopadowego słonka wszystko skrzyło się, niczym oprószone jakimś magicznym pyłem. Po prostu nie można było nie pójść na spacer. Wzięłam sunię, aby starowinka rozruszała trochę swoje zesztywniałe stawy, i kozy, żeby chapnęły kilka ostatnich listków i pobrykały na świeżym powietrzu. Przez ostatnie kilka dni stały biedulki non stop w oborze, bo na zmianę wiało, lało, albo jedno i drugie naraz. 
Pierwszą godzinkę spacerowałyśmy sobie po bajkowym lesie miło i przyjemnie, a następne dwie usiłowałam zagonić rogate towarzystwo do domu. Boże! Równocześnie zgrzałam się jak w fińskiej łaźni i zmarzłam jak przysłowiowy pies, choć patrząc na zadowoloną Sabę, zwątpiłam w słuszność tego powiedzenia. Zanim wróciłyśmy do domu z zaplanowanej godziny zrobiły się cztery, a dzisiaj mam tego skutek.

I jakoś przeżyłabym dreszcze, katar i bóle mięśni, gdyby nie fakt, że Jurek postanowił się mną zaopiekować... Zaczęło się całkiem przyjemnie. Dostałam prikaz, żeby nie ruszać się z łóżka, a mój wspaniałomyślny mąż poszedł do kuchni zrobić śniadanie. 
Zamarzyły mi się naleśniki... Matko jedyna, gdzie ja miałam łeb? Leżałam sobie spokojnie w salonie, oglądając telewizję śniadaniową, a Jurek krzątał się po kuchni.
-Mariola, a ile jajek? -Dwa.- Mikser hałasował, a redaktorka rozmawiała o skutkach bezstresowego wychowywania dzieci. Podgłośniłam telewizor.- Mleko przegotować?- Nie.- Całkiem to było ciekawe. Właśnie miała lecieć jakaś uliczna sonda.- Chodź zobacz, czy taka konsystencja dobra?- Wygrzebałam się z koców i poczłapałam do kuchni. W progu prawie wyrżnęłam orła na rozmazanym białku.- Sorki, jajko mi spadło. Właśnie miałem posprzątać- W milczeniu patrzył, jak zmywam podłogę.- To jak? Chyba jeszcze trochę za rzadkie, nie?- Zanim starłam pół kilo mąki z blatu stołu i wróciłam do łóżka, sonda właśnie się skończyła i pani redaktor zaprosiła kolejnego gościa. Z przyjemnością zapadłam się w miękkie leże...- Mariolka, a która patelnię mam wziąć?- Tą żeliwną.- A gdzie jest? Boże... Znów rozgrzebałam koce. Dałam do ręki patelnię, zalałam wrzątkiem herbatę i z ciepłym płynem w kubku wróciłam do salonu. Przy stole w studio znów siedział ktoś inny. Szybko wciągnęła mnie dyskusja o zdrowym żywieniu i świątecznych przepisach.- A olej rzepakowy, czy słonecznikowy?- Rzepakowy.- W telewizji mówili o gotowaniu na parze, a z kuchni dobiegało przyjemne skwierczenie. W brzuchu zaczynało mi z wolna bulgotać z głodu.- Kur*a ! Mariolka, pies może jeść naleśniki? Bo spadł mi na podłogę. -Chyba może.- Wpuściłam Sabę do domu. Zjadła z pięć... W moim żołądku tasiemce namiętnie grały w kręgle, a z kuchni dolatywały apetyczne zapachy. Nagle usłyszałam szum odkręconej na maksa wody – Kur*a! Mariolka, mamy coś na oparzenia?- KUR*A! Wylazłam z łóżka i poszłam do apteczki. Opatrzyłam rękę mistrza i skończyłam smażyć naleśniki. Mimo pęcherza na palcu Jerzy z apetytem wciągał gorące placki z dżemem. – No, dobre nam wyszły.- Z zadowoleniem poklepał się po brzuchu.- Ale czemu ty wstałaś, kobieto! Mówiłem ci, że masz leżeć. Kładź się, a ja zacznę gotować obiad. Może rosół, co? 

Jasna cholera! Poczułam dziki apetyt na jakąkolwiek chińszczyznę z proszku. Spojrzałam na bajzel w kuchni.

Zrezygnowana kiwnęłam głową i wróciłam do łóżka, modląc się, aby Jerzy nie wpadł na pomysł upieczenia szarlotki...

Znachorka, czyli naturalne metody leczenia przeziębienia

Za oknem szaro, buro i deszczowo. Grube krople stukają w parapety okien, wiatr gwiżdże w szczelinach a gałęzie brzóz tańczą jak szalone. Cytryna zasuszona, mleka nie ma, nie trzeba walczyć z serami ani codziennym dojeniem kozy. Wydawałoby się luz- blues. Walnąć się z książką i oddawać słodkiemu nicnierobieniu. O nie! Nie ma tak dobrze. W domu ciepło i przytulnie. W kominku trzaskają suche polana, cicho gra telewizor, głośno natomiast zachowują się moi panowie. Smarkają, kichają, kaszlą i narzekają na swój ciężki los. W każdym pomieszczeniu unosi się woń mentolu, eukaliptusa i czosnku. Grypa, panie..., grypa. Albo inne dziadostwo. A dwaj chorzy faceci w domu, to prawdziwy Armagedon.

W piątek ze szkoły przyjechał Dawid. Zasmarany, z załzawionymi oczami i gorączką. W związku z tym, że chłopak nie jest pazerny, zaraz podzielił się szczerze zarazkami z ojcem. I leżą teraz, każdy w swoim łóżku, a ja latam od jednego, do drugiego z różnymi miksturami.
Mieszkając w Przemyślu często chorowałam. Teraz jakoś się uodporniłam i nie jestem już łatwym łupem dla wszechobecnych rinowirusów. Może wpłynęła na to zmiana diety, stylu życia, może coś innego, w każdym razie nie jest ze mną tak źle. Jako pielęgniarka wiem co nieco o składzie i działaniu antybiotyków i ogólnie dostępnych leków przeciwprzeziębieniowych. W związku z tym staram się używać ich jak najmniej, posiłkując się starymi, domowymi i naturalnymi metodami walki z chorobą. Działają, pod warunkiem jednak, że zastosujemy je już przy pierwszych objawach.

Głównym problemem podczas kataru jest podrażnienie błony śluzowej nosa. Najlepiej jest przepłukiwać nos zwykłą solanką i stosować inhalacje. Solankę szykuję ze szklanki przegotowanej, ostudzonej wody, ¼ łyżeczki niejodowanej soli i szczypty sody oczyszczonej. Irygację nosa najprościej wykonać przy użyciu zwykłej gumowej gruszki. Sposobów na inhalacje jest bardzo wiele. Poczynając od profesjonalnych inhalatorów, poprzez napary z ziół, aż do oparów różnych olejków. Ja stosuję ten ostatni sposób. Kilka miętowych kropli (na spirytusie) zakraplam na łyżeczkę i podpalam zapałką. Gdy spirytus się wypali, mocno wdycham intensywny, miętowy zapach, każdą dziurką po kolei. Taka inhalacja jest bardzo skuteczna, choć pierwsze kilka wdechów wyciska łzy z oczu i powoduje wręcz pieczenie w gardle. Wykonujemy ją maksymalnie trzy razy dziennie.
Kolejny problem to ból gardła. Każda z Was zna przepis na syrop z cebuli. Nie każdy jednak lubi ten smak czy zapach. Ja robię syrop z buraka. Można go zrobić według tego samego przepisu, ja jednak po prostu wydrążam spory okaz, wsypuję do środka łyżkę cukru i czekam, aż we wgłębieniu pojawi się sok. Wypijam, wsypuję ponownie, i tak dalej. Jest smaczny, nie śmierdzi i przynosi ulgę. No i oczywiście litry herbaty z imbirem, sokiem malinowym, z czarnego bzu i aronii, uszykowane w termosach, stojących przy obu łóżkach, wypijane na zmianę z ciepłym mlekiem (ze sklepu, niestety) z miodem i masłem. Nie stosuję cytryny, bo wbrew pozorom nie ma ona wcale aż tak wiele witaminy C (dużo więcej ma jej czarna porzeczka, czy papryka). W liściach herbaty znajduje się glin, który pod wpływem kwasów zawartych w cytrynie zmienia się w groźny dla zdrowia cytrynian glinu. Zresztą, wbrew powszechnej opinii witamina C nie zwalcza wirusów, a jedynie ogranicza ryzyko rozwoju choroby w wyziębieniu i zwiększonym wysiłku fizycznym. Druga sprawa to fakt, że witamina ta jest bardzo wrażliwa na działanie wysokiej temperatury, więc jeśli już decydujemy się na dodanie cytryny do herbaty, poczekajmy, aż trochę przestygnie. I koniecznie wyrzućmy wcześniej fusy, w których to kumuluje się glin.
Na każdym grzejniku położyłam ręczniki, namoczone w wodzie z kilkoma kroplami olejku eukaliptusowego (mogą też być inne, ale olejek eukaliptusowy, oprócz właściwości przeciwgorączkowych, działa dezynfekująco. Rozpylony w powietrzu oczyszcza je i zabija bakterie.).
Nawilżają powietrze, ułatwiając odkrztuszanie.
Żałuję, że nie mam baniek. Stawianie baniek to stara, sprawdzona metoda. Traktowane przez lata raczej z przymrużeniem oka, znów wracają do łask. Nie bez powodu – pomagają bowiem wyleczyć zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, infekcje górnych dróg oddechowych, reumatyzm, osłabienie układu odpornościowego. Postawienie baniek łagodzi napięcia i stresy, poprawia też krążenie. Z powodzeniem stosuje się je u dzieci (powyżej roku). Oprócz klasycznych, szklanych baniek, przystawianych na gorąco, można kupić bezpieczne i łatwe w użyciu bańki gumowe, z którymi każdy sobie poradzi. Stworzone w bańce podciśnienie powoduje, że z małych naczyń krwionośnych zostają wyssane pewne ilości białych i czerwonych ciałek krwi. Po wynaczynieniu stają się one „ciałem obcym” i muszą być usunięte. – To mobilizuje organizm do walki z chorobą lub bólem.

No i oczywiście rosół, długo gotowany, z podwórkowej kury i wielką ilością warzyw- niezawodny lek naszych babć. Ciepły, esencjonalny płyn, przegryzany jest grzanką z masłem czosnkowym, lub z chrzanem. Mam nadzieję, że te środki wystarczą. Jeśli nie, trzeba będzie niestety jechać do przychodni. Ot, niestety uroki późnej jesieni. Jeśli komuś przydadzą się moje domowe kuracje, będzie mi bardzo miło, a wszystkim Wam życzę DUŻO ZDROWIA ;)

Chomik na karuzeli

Od dwóch dni mieszka z nami mama Emilki. Maria to drobna, wychudzona wręcz kobieta. Po ostatniej awanturze jaką zrobił jej kochający mężulek, wylądowała w szpitalu z połamanymi żebrami i stłuczoną miednicą, a Emilka tymczasowo trafiła do „Rapsodii”. Maria fizycznie jest już na szczęście zdrowa. Jeszcze trochę osłabiona i wystraszona, ale jej spotkanie z córką wywołało łzy wzruszenia na wszystkich naszych twarzach. Nie ma róży bez kolców, więc mimo mojej szczerej radości jestem przerażona myślą, że już za kilka dni Emilka opuści mój dom. Nie potrafię wyobrazić sobie „Rapsodii” bez jej śmiechu. Poranków bez jej wesołego szczebiotania, wieczorów bez opowieści o różnych, dziwnych stworkach i ciągłego, choć nieuciążliwego szumku jaki wywołuje w domu pięcioletnie dziecko.

Ale nie o Emilce chciałam dzisiaj napisać, tylko o Marii. 
Historia jakich wiele. Poznali się, zakochali, zaciążyli. Szybki ślub i wyprowadzka na drugi koniec Polski, bo na miejscu ani pracy, ani perspektyw, a dodatkowo złośliwe spojrzenia niedawnych przyjaciół. Na początku było nieźle. Mąż załapał się na budowę, żona wychowywała małą, zdrową, córeczkę, w miarę możliwości dorabiając szyciem.
Z biegiem czasu zaczęło się sypać. Miły chłopak zmienił się w agresywną bestią, a dziewczyna stała się zmaltretowanym strzępem człowieka. Męczyła się tak pięć lat. Wieczne awantury, wrzaski nachlanego męża, rękoczyny... Zareagowała dopiero wtedy, gdy zaczął znęcać się fizycznie nad dzieckiem, a w efekcie owej reakcji znalazła się w szpitalu.
Nie potrafiła powiedzieć mi, dlaczego tak długo nic nie zrobiła. Dlaczego musiało dojść do tragedii, aby wreszcie powiedziała stop.

Jak wynika z policyjnych statystyk, w 2014 r. aż 132 tys. osób spotkało się z przemocą w rodzinie. Ofiarą brutalności partnera padło ponad 80 tysięcy kobiet. Drugą najbardziej dotkniętą grupą są dzieci i młodzież (40 tys., w tym 28 tys. dzieci do lat 13). Te dane są jednak z pewnością zafałszowane, bo wiele kobiet nie prosi o interwencję, ukrywając tragedię w czterech ścianach.
Amerykańska psycholog Leonora E. Walker badając kobiety doznające przemocy w rodzinie opisała pewne cyklicznie pojawiające się w ich związkach zdarzenia. Na cykl przemocy składają się trzy następujące po sobie fazy:

1. Faza narastania napięcia, czyli mężuś staje się drażliwy, każdy drobiazg wyprowadza go z równowagi, jest ciągle spięty i poirytowany. Swoje emocje wyładowuje na partnerce. Poniża ją, krytykuje... Sprawia wrażenie, jakby nie panował nad swoim gniewem. Każdy szczegół jest dobrym pretekstem do wszczęcia konfliktu i awantury.

2. Faza ostrej przemocy, czyli szał. Dochodzi do eksplozji zachowań agresywnych. Bicie pięściami, przedmiotami (książka, garnek, kabel itp.), kopanie, grożenie bronią, duszenie, silne natężenie agresji słownej.

3. Faza miodowego miesiąca. Najgorsza, bo zapętlająca całą chorą sytuację. W momencie, kiedy mężuś wyładował już swoje emocje i wie, że przekroczył wszelkie granice, zmienia się w zupełnie inną osobę. Zaczyna przepraszać za to co zrobił, szczerze żałuje swojego zachowania, obiecuje że TO już nigdy się nie powtórzy, że nie wie zupełnie co się z nim stało, starając się znaleźć zewnętrzne wytłumaczenia dla swojego zachowania.
Zaczyna okazywać skruchę, ciepło i miłość. Przynosi kwiaty, prezenty, zachowuje się tak, jakby przemoc nigdy nie miała miejsca. Dba o ofiarę, spędza z nią czas i utrzymuje satysfakcjonujące kontakty seksualne,  itp. Patrząc z zewnątrz na takie osoby można odnieść wrażenie, że są szczęśliwą, świeżo zakochaną parą.
A kobieta daje się ogłupić. Przez chwilę jest szczęśliwa, pełna nadziei, zapomina o wszystkim co złe, wybacza, a już za moment a piać od nowa Polska Ludowa.

Nie potrafię tego zrozumieć. Patrzę na Marysię, dobrą, inteligentną, wrażliwą i skromną kobietę i nie rozumiem. Za dobra? Za wrażliwa i za skromna? A może, gdyby to dotyczyło mnie, zachowałabym się tak samo? Zapętliłabym się niczym chomik na karuzeli i wydawałoby mi się, że biegnę do przodu, choć tak naprawdę wciąż stałabym w tym samym miejscu?

Mam szczerą nadzieję, że żadna z Was nie jest, nigdy nie była ani nie będzie w takiej sytuacji. Lecz rozejrzyjmy się dookoła siebie. I jeśli znajdziemy taką Marię, otwórzmy jej oczy. Powiedzmy jej, że makabryczna karuzela może i powinna się zatrzymać! Nie za tydzień, miesiąc, rok, ale już. Natychmiast. Że ten słodki, miodowy miesiąc tak naprawdę jest zwykłym lepem na muchy.

Piorun z nieba

Pamiętacie, jak tydzień temu pisałam o chmurach, wulkanach i gąbczastym mózgu? Jak unosiłam się kilka centymetrów nad ziemią, śmiałam radośnie z byle czego i z zachwytem słuchałam kumkania żab? Jak motyle zrobiły sobie w moim brzuchu salę balową i tańczyły, tańczyły, tańczyły... Pamiętacie? To zapomnijcie.

Kończąc swe górskie wojaże, Dawid zahaczył o Przemyśl. W domu zastał ojca siedzącego przy na wpół opróżnionej butelce wódki, z nogą w gipsie opartą o kuchenny taboret. Okazało się, że dwa tygodnie temu Jerzy przewrócił się tak niefortunnie, że naderwał ścięgno Achillesa. Unieruchomiony, bez rodziny, na łasce sąsiadów z którymi wcześniej o byle głupstwo koty darł, nie oponował zbytnio, kiedy Dawid zaproponował mu przyjazd do „Rapsodii”. I już jutro zjawi się w Jagodzicach. Ze swoją nogą w gipsie, skwaszoną miną i wiecznymi pretensjami.

Część z Was pewnie się oburzy. Wytknie mi egoizm, bezduszność i brak odpowiedzialności. I będziecie mieli rację. Wiem, on wciąż jest moim cholernym mężem, któremu przysięgałam w zdrowiu i cholernej chorobie. Ale wiem też, jak to będzie... Znów zaczną się ciągłe wyrzuty. Krytyka tego, co zrobiłam, albo czego nie zrobiłam. Narzekanie na wszystko i wszystkich. On jest jak jakiś cholerny wampir energetyczny, który wysysa pozytywną energię z całego otoczenia, a najbardziej ze mnie... I nigdy nie jest szczęśliwy, co tam szczęśliwy, on nie potrafi być nawet zadowolony. A ja nie wiem, czy interesuje mnie jeszcze poziom jego zadowolenia ani czy chce mi się robić cokolwiek, aby ten poziom podwyższyć.

A Emilka? Dopiero co się otworzyła. Nauczyła się śmiać i ponownie ufać innym, a zaraz znajdzie się z powrotem w towarzystwie obcego. Który w dodatku nie jest taki łatwy we współżyciu jak chociażby Ajron. I Ajron... Jaka ja byłam głupia! Certowałam się, wstydziłam niczym jakaś cholerna cnotka. Wzdychałam tylko i marzyłam, zamiast posłuchać Anki i pozwolić sobie na to, czego pragnęłam... A teraz już dupa. Koniec. Mogę tylko dalej ślinić się do niego cichaczem, a na pokaz udawać, jaka jestem szczęśliwa z ukochanym małżonkiem. Aż się kiedyś w końcu porzygam z tego szczęścia...

Pamiętacie, jak tydzień temu pisałam o chmurach, wulkanach i gąbczastym mózgu?
Białe obłoczki zamieniły się w czarne chmury z których pierdyknął ognisty piorun. Wulkany wygasły i rzygają dookoła szarym pyłem. Jedynie mózg nadal został otępiony i obija się w mojej głowie z jedną, jedyną myślą- nie, nie, nie...
I panicznie wręcz się boję, że przeszłość znowu stanie się moją teraźniejszością...

Historie miłosne

Tak mnie dziś natchnęło romantycznie. Dlaczego? Wyjawię na końcu tego wpisu ;) Człowiek jest stworzony do miłości. Pragnie jej jak kania dżdżu, jak ryba wody, spragniony łyka zimnego napoju...

Miłość to motyle w brzuchu, zamglone spojrzenie, łomot serca i marzenia na jawie. Przynajmniej z punktu widzenia osoby śmiertelnie zakochanej. A czym jest miłość z innego punktu widzenia? Pamiętacie program Wojtka Manna „Duże Dzieci”. Boszsz... wiele razy popłakałam się ze śmiechu, słuchając małych mądralińskich. Oto kilka ich wypowiedzi:
-Miłość jest wtedy, kiedy mama widzi tatę spoconego i brudnego, a nadal mówi, że jest przystojniejszy niż Robert Redford.
-Kiedy mama widzi tatę siedzącego na ubikacji i nie uważa tego za coś obrzydliwego.
-Miłość jest wtedy, gdy mówisz chłopakowi że podoba ci się jego koszulka, a on później nosi ją przez cały tydzień.
-Miłość jest wtedy, gdy dziewczyna się perfumuje, a chłopak bez przerwy ją obwąchuje.

Ja mogę dodać, że miłość jest wtedy, gdy chłopak tylko ciebie chce bujać na huśtawce, robi to z całej siły, a ty, mimo że umierasz ze strachu frunąc pod samo niebo, uśmiechasz się szeroko i udajesz, że sprawia ci to frajdę. Tak wspominam moją pierwszą szaloną miłość. Mieliśmy wtedy po pięć lat i chodziliśmy do jednej grupy w przedszkolu.
W podstawówce był Jacek... Pamiętam, że wściekłam się na mamę, bo kazała mi obciąć włosy i boski Jacuś, zamiast mnie, ciągnął za warkocze wredną Baśkę. Jak ja jej zazdrościłam! 
No i gorące, platoniczne miłości z ekranu. Zakochana byłam bez pamięci w Rutgerze Hauerze, choć był stary, paskudny i zazwyczaj grał role czarnych charakterów. Na dobranoc całowałam usta Jona Bon Jovi i Bryana Adamsa, a ich plakaty zajmowały całą wolną przestrzeń na ścianach mojego pokoju.

Największą, najgorętszą, niespełnioną miłość przeżyłam jednak w liceum. W drugiej klasie dołączył do nas nowy uczeń. Boże! Co to był za chłopak... Wysoki, o śniadej karnacji, długowłosy i czarnooki. Z miejsca rzucił wszystkie dziewczyny na kolana. Nazywał się Aaron Medinopolus. Jego ojciec był Grekiem, matka Polką i przeprowadzili się do Choszczna bodajże z Poznania. Chodził w glanach i czarnej skórze, grał na gitarze, więc od razu przechrzciliśmy go na Ajrona Mejdena ;) Wzdychałam, nie spałam po nocach, marzyłam o jego dłoniach, czarnych oczach i tych olśniewających dołkach w policzkach... Nigdy nie zwrócił na mnie uwagi. Po maturze nasze drogi się rozeszły, szybko przestałam o nim myśleć, nie widziałam go ani razu.

Aż do dziś...

Moje serce stanęło, po czym zaczęło bić jakbym zażyła niezłą porcję dopalaczy. Moje ręce i nogi zaczęły dygotać, jakbym dostała nagłego ataku pląsawicy. Moja twarz pobladła, za chwilę poczerwieniała i z całą pewnością nie wyglądałam zbyt inteligentnie, stojąc z otwartymi ustami. Mój język skołowaciał zupełnie i przez dłuższą chwilę nie byłam w stanie odpowiedzieć na jego pytanie:

-Dzień dobry. Ja do kozy. Gdzie znajdę pacjentkę?

Iron Maiden

Tolerancja - a głupota "mądrych" ludzi

Łagodna zazwyczaj jak baranek Olka, rzucała dziś łaciną niczym największa patologia, której zabrakło niskobudżetowych, acz wysokoprocentowych napojów. Powodem było zakończenie roku szkolnego. Nie miało na to jednak żadnego wpływu świadectwo Hanki, która oprócz lekkich zarzutów co do estetyki pisma, dostała same pochwały, uśmiechnięte słoneczka i ogólnie rzecz biorąc, stwierdzono że mądra z niej dziewczynka ;)
Hania jest córką mojego kuzyna i właśnie otrzymała promocję do drugiej klasy szkoły podstawowej. Jakoś tak się złożyło, że chodzi do klasy z „prominenckimi” dziećmi. Olka spotykała się na wywiadówkach z paniami doktorowymi, dyrektorowymi i tym podobną choszczeńską „śmietanką”. Na zakończeniu roku szkolnego, po rozdaniu świadectw i nagród, pani wychowawczyni poprosiła rodziców na małe spotkanie przy kawie i ciasteczku. Poinformowała, że w przyszłym roku chcą z tejże klasy zrobić grupę integracyjną. Dołączyć niepełnosprawne dzieci, porozrzucane do tej pory po różnych klasach i zagubione lekko wśród zdrowych kolegów. Po konsultacji z psychologami grono pedagogiczne postanowiło wszystkie dzieci ze zdrowotnymi defektami zebrać razem, aby nie czuły się odrzucone, inne niż wszystkie i żeby uczyły się współżycia z pozostałymi, zdrowymi dzieciakami.
Nie wiem czy to dobrze, czy tak powinno być, nie jestem psychologiem i nie mi wymądrzać się na ten temat. Na zdrowy, chłopski rozum, wydaje mi się że jednak dobrze. Jeden żółty kanarek nie ma szans wśród stada gawronów, ale kilka może jakoś dałoby radę przetrwać. A i gawrony nauczyłyby się tolerancji, wyrobiłyby odruch pomagania innym i ogólnie rzecz biorąc spojrzały na świat trochę innym okiem. Przekonałyby się, że te kanarki tak samo myślą, czują i nie chcą być traktowane niczym dziwolągi. Że są takimi samymi ptaszkami jak one, tyle tylko, że trochę inaczej wyglądają...

Dzieci jest trójka. Dwie dziewczynki na wózkach inwalidzkich i jeden głuchoniemy chłopiec. Wszystkie w tym samym wieku i bez żadnych upośledzeń psychicznych. Wiązałoby się to oczywiście z pewnymi komplikacjami. Dostosowana klasa, dwóch nauczycieli na lekcjach, dodatkowa opieka psychologa, specjalny tor nauczania... Szkoła wszystko zapewnia, potrzebuje tylko pisemnej zgody rodziców dzieci. Olka jako jedyna wstała od razu, gotowa do podpisania dokumentu. Panie dyrektorowe i- o dziwo- panie doktorowe zaczęły wielką debatę, pełną krzyków, oburzeń i protestów. Że obniży się poziom nauczania, że ich dzieci będą „służącymi”, że w tak młodym wieku już zetkną się z takimi nieszczęściami i nie wiadomo jak wpłynie to na ich emocjonalny rozwój... Debata była tak długa i niekonstruktywna, że postanowiono odłożyć decyzję o miesiąc. Chore mamusie zdrowych dzieci mają pomyśleć, podjąć decyzję i zgłosić się do szkoły na początku sierpnia. Ciemnogród i zacofanie!!! Oczywiście nie wszystkie mamy tak zareagowały. Ponad połowa od razu podpisała zgodę, ale ta druga połowa zepsuła Oli całą resztę dnia i nie mogła się nawet biedula pocieszyć doskonałym świadectwem Hani. Hanka zresztą od razu zapowiedziała matce, że jak pozostali się nie zgodzą, to ona prosi żeby przepisać ją do tej integracyjnej klasy, bo chce pomagać, a ten chłopiec, który nic nie mówi jest bardzo przystojny i ma niebieskie oczy ;)

Słuchając sprawozdania Aleksandry, szczególnie o spontanicznych słowach Hani, przeraziłam się wręcz myślą, jak wielką rolę, my- rodzice- mamy w kształtowaniu charakterów naszych dzieci. Dla Hanki nie było żadnego problemu. Dziewczynki na wózkach były po prostu nowymi koleżankami a chłopiec być może kandydatem na kolejnego „narzeczonego”. Nie dzieliła dzieci na zdrowe i chore, lepsze i gorsze, białe i czarne. Nie okazała również jakiegoś specjalnego współczucia, zdziwienia, strachu czy litości. Po prostu przyjęła fakt do wiadomości i już.
I tak się zastanawiam, kto od kogo powinien się uczyć. Nasze dzieci od nas, czy my od nich?

Nie umieraj bez walki- czyli samobadanie

Jestem pielęgniarką i powinnam mieć pewne zasady we krwi. Takie jak profilaktyka, systematyczne badania okresowe czy prawidłowy styl życia. Ale tak samo, jak szewc bez butów czasem chodzi (na plaży na przykład ;)), tak i ja zapominam często o ideach wpojonych mi w szkole, a które sama wpajałam później pacjentom podczas mojej pracy zawodowej. Ameryki nie odkryję, przytaczając hasło, że teoria- teorią, a w praktyce różnie to bywa, i tylko zastanawia mnie moja własna niedbałość, a czasami wręcz głupota. Wiem doskonale, że palenie szkodzi, a jeszcze do niedawna popalałam sobie zielone slimy. Tak bez sensu... z nudów, dla towarzystwa, wmawiając sobie, że mały dymek mnie zrelaksuje, bądź będzie lekarstwem na stres. Od tygodni nie miałam papierosa w ustach i jakoś żyję... Tak samo z badaniami okresowymi. Pracując w szpitalu, musiałam mieć aktualną książeczkę zdrowia i coroczne badania oraz wizyty u lekarza były oczywistą oczywistością, nad którą nawet się nie zastanawiałam. 

Skąd taki temat dzisiejszego wpisu?

Natchnęła mnie (choć nie wiem, czy to najlepsze słowo) śmierć. Bezsensowna śmierć młodej kobiety, której można było uniknąć. Można było zaoszczędzić cierpienia jej, mężowi, a przede wszystkim dzieciom, które pozostały bez matki. Nie znałam tej kobiety. Była koleżanką Ani, którą moja kuzynka odprowadziła wczoraj na miejsce wiecznego spoczynku. Po pogrzebie Anka przyjechała do mnie, popłakałyśmy od serca i obiecałyśmy sobie solennie, że zrobimy wszystko, aby nas los taki nie spotkał.
Magda miała 39 lat i raka piersi. Po usłyszeniu diagnozy poddała się na samym starcie. Być może dlatego, że guz był już nieoperacyjny a przerzuty zaatakowały węzły chłonne i naczynia limfatyczne. Pół roku po diagnozie, dziewczyny nie ma już na tym świecie. Pozostał załamany mąż i dzieci, które długo jeszcze będą matki potrzebowały. Pozostał rozkopany dół w ziemi, martwe, sztuczne kwiaty udrapowane w strojne wieńce i zimny blask cmentarnych zniczy. I płacz. Można było tego uniknąć. Magda mogła wciąż być ze swoimi bliskimi, podrzucać na rękach swoje dzieci, kochać się z mężem i spotykać z Anką w kawiarni. Mogłaby, gdyby systematycznie badała swoje piersi.

Coraz młodsze kobiety zaczynają chorować na raka piersi. Jest to tendencja ogólnoświatowa, niepokój wzbudza jednak fakt, że to właśnie w Polsce umiera coraz więcej kobiet. Każdego roku u 13-stu tysięcy Polek diagnozuje się raka piersi, z czego ponad połowa umiera.
Opisywanych jest wiele różnych czynników, mogących mieć wpływ na powstawanie raka piersi: płeć, wiek, czynniki genetyczne i hormonalne. Wielce prawdopodobne, że szkodzi nam zwiększająca się liczba samochodów, zanieczyszczone powietrze, sztuczna żywność. Industrialne warunki życia, dieta i stres także nie są obojętne dla zdrowia. Genów i hormonów niestety nie przeskoczymy, ale odpowiednio wcześnie wykryty guz jest całkowicie wyleczalny. Niestety, wciąż wiele Polek umiera, bo nie bada piersi.
Na wyrobienie w sobie nawyku samobadania piersi nigdy nie jest za wcześnie, a lepiej później niż wcale. Nie jest to wielka, skomplikowana sztuka i każda z nas z łatwością sobie z tym poradzi. Stojąc nago przed lustrem unosimy ręce wysoko do góry i przyglądamy się czy nie ma zmian w kształcie naszych piersi, czy skóra nie jest przebarwiona, czy nie marszczy się lub nie jest napięta. To samo sprawdzamy trzymając ręce na biodrach. Ściskamy brodawkę i obserwujemy, czy nie wydziela się z niej płyn. Później wchodzimy pod prysznic lub do wanny, gdyż na namydlonej skórze najłatwiej wymacać wszelkie, potencjalne zmiany. Kładziemy swoją lewą rękę z tyłu głowy, a prawą na lewej piersi. Lekko naciskając trzema środkowymi palcami zataczamy drobne kółeczka wzdłuż piersi, z góry na dół i z powrotem. Powtarzamy to samo z prawą piersią. I już. Badanie zajmie nam kilka minut, a może uratować życie. Samokontrolę piersi wykonujemy co miesiąc, najlepiej między szóstym a dziewiątym dniem cyklu. A więc do roboty, dziewczyny! Nie wymaga to od nas odwagi, czy poświęcenia. Tylko odrobiny cierpliwości i systematyczności. Zapiszmy w kalendarzu, nastawmy przypomnienie w telefonach komórkowych, wbijmy sobie w nasze głowy. W SIÓDMYM DNIU CYKLU- BADAMY SWOJE PIERSI!!! Dla nas, naszych mężczyzn, naszych dzieci...

Idę teraz pod prysznic i proszę Was o to samo.