a

a
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miasto. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miasto. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 25 lipca 2019

Miejskie wieści

Moje miasto jest niewielką, powiatową miejscowością. Mieszka tu nie więcej niż 16 tys. głów, z czego niestety, jak w coraz większej ilości polskich miast, większość tychże głów oprószonych jest siwizną. Młodzież wyjechała, wyjeżdża, lub ma wyjazd w planach. Na studia, w poszukiwaniu lepszej pracy [lub w ogóle jakiejś pracy] i ciekawszego życia. Fakt- życie płynie tu leniwie i spokojnie, choć oczywiście różne ekscesy też się czasem zdarzają. Zaciukają bezdomnego za flaszkę wódki, okradną jubilera, pozostawione bez opieki dzieciaki rozpalą grilla w dużym pokoju i zjarają pół dachu czteropiętrowego bloku... Życie.

Jednakże na wakacje miasto me się obudziło. Wyrwało z letargu, otrzepało z kurzu i odziało w kolory. 
Od końca czerwca co weekend oferuje mieszkańcom i przyjezdnym najróżniejsze atrakcje. Może nie jakichś najwyższych lotów, nie za największe pieniądze, lecz w końcu coś się dzieje. W sobótkową noc zajechały food trucki. Spragnieni nowoczesności mieszkańcy rzucili się na wołowe pastrami za trzy dychy, które okazały się zwykłymi kanapkami z mięsem i ogórasem ;) 


Włodarze miasta zaprosili gwiazdy znane z tv. Future Folk z przesympatycznym Stanisławem Karpiel-Bułecką występowało jako support przed... Sławomirem! Serio! I tak jak Stasiu z chłopakami dali z siebie wszystko, tak gwiazdor Sławomir uraczył nas „Kolorowymi kredkami” i „Mydełkiem Fa”! No cóż... jakoś musiał zapełnić tę godzinę, za którą aż boję się pomyśleć ile zainkasował kasiory!


Kolejny weekend poświęcony był najmłodszym. Teatrzyk, pokaz i uczestnictwo w robieniu baniek mydlanych, ciekawe zabawy z animatorami z choszczeńskiego domu kultury. Dzieciaki były zachwycone. Następna atrakcja, która po raz pierwszy zagościła w naszym mieście to Holi- Festiwal Kolorów. Generalnie nie było tu nic specjalnie inteligentnego ani kreatywnego, właściwie było całkiem głupkowate, bo polegało na równoczesnym sypnięciu w górę [na siebie i wszystkich dookoła] kolorowym proszkiem [w skład którego wchodzi mąka ziemniaczana, talk i odrobina barwnika spożywczego], ale możliwość bezkarnego usmarowania się od stóp do głów wywoływała euforię u dzieci i młodzieży i lekko skrępowaną radochę dorosłych. Za magicznym proszkiem w cenie 10 zł za 75 gram. [czyli jak łatwo policzyć najdroższą mąką świata: 133 zł za kilogram], ustawiały się kolejki niczym w sklepach monopolowych w latach 80-tych.


Odbył się również Choszczno Graffiti Jam, na którym ośmiu malarzy na 300-u metrach kwadratowej ściany stworzyło mural przedstawiający historię miasta. I choć moim skromnym, dyletanckim zdaniem woj Choszcz wygląda jakby spadł z kosmosu, jest moc, a ozdobiona malunkami ulica Krótka stała się popularnym miejscem spacerów.


Ostatnia sobota wybrzmiała rytmem miejscowego zespołu rockowego. I choć rytm czasem gdzieś się gubił, młody wokalista zapominał tekst i w międzyczasie wyłączono prąd, na dobrą chwilę uciszając tak gitary jak i mikrofony, publiczność bawiła się znakomicie. Mam tylko szczerą nadzieję, iż słowa które wyartykułował wokalista na melodię „Autobiografii” Perfectu: „W hotelu fan mówi- na taśmie mam to jak w gardłach im rodzi się śmiech” nie będzie złą wróżbą dla zespołu.

Wspomnę jeszcze o rowerowym maratonie dookoła jeziora, zawodach wędkarskich, mistrzostwach w kajak polo, czytelniczych popołudniach w bibliotece i otwartym spotkaniu z Choszcznianinem, który zagrał epizod w słynnej na cały świat produkcji „Gra o tron”.
Fajnie, że coś się dzieje i każdy z łatwością znajdzie coś dla siebie. Mniej fajnie, że i tak znajdą się mieszkańcy, którzy będą zrzędzić i marudzić, narzekać i psioczyć, jęczeć i krytykować. Ale widocznie taka to już jest ta nasza polska, małomiasteczkowa natura, że naprawdę zadowoleni jesteśmy dopiero wtedy, gdy możemy coś i kogoś porządnie skrytykować.

sobota, 15 czerwca 2019

Końce świata

I znów się zaczęło! 
Niektórzy prorokują, że jesteśmy ostatnim pokoleniem na Ziemi, inni dają nadzieję że jeszcze trochę pożyjemy. Co prawda marne to będzie życie, bo w suszach, huraganach, ulewach i pożarach na zmianę. Jedni zapewniają że roztopią się lodowce i zniknie większość lądu, inni że upały i wiatry wysuszą wszelkie wody i umrzemy z powodu jej braku.

Kilka końców świata już przeżyłam. 
Pierwsza godzina 2000 roku miała spowodować że komputery zdurnieją i wystrzelą bomby nuklearne. Starożytni Majowie zakończyli swój kalendarz 21.12.2012 r. i to wystarczyło żebyśmy zaczęli panikować. Koniec świata miał też zwiastować krwawy księżyc z 27.09.2015. Najnowsza prognoza to asteroida Apophis, która ma uderzyć w Ziemię 15.06.2019, czyli dziś. No, ma jeszcze szansę przez 1,5 godziny.



Jeśli czytacie ten tekst, to znaczy, że chybiła. 
Tak czy siak, zgodzić się musimy, że źle się dzieje. Ponad 30-stopniowe upały, gwałtowne wyładowania atmosferyczne: burze, grad wielkości klusek śląskich, trąby powietrzne i inne kataklizmy zdarzają się coraz częściej.  Przyczyną efektu cieplarnianego jest nadmierne gromadzenie się gazów cieplarnianych w atmosferze Ziemi. Wbrew obiegowym opiniom nie jest to tylko dwutlenek węgla, ale również para wodna i metan, więc za globalne ocieplenie odpowiada też sama Matka Natura. 
Wszyscy wiemy, że powinniśmy oszczędzać wodę i energię, segregować śmieci, kupować i używać jak najmniej plastiku, nie palić w piecach byle czym. Wiemy ale czy robimy? Niby to kropla w morzu potrzeb, bo potentatami w tej dziedzinie są przemysł i transport, ale skoro nie możemy nic poradzić na światowe potęgi, to może  dorzućmy choć tę kropelkę?
Byłam dziś na zorganizowanej przez jednego z choszczeńskich radnych akcji oczyszczania ze śmieci brzegu naszego, mieszczącego się w środku miasta, jeziora. Piękne, z malowniczymi plażami, szumiącymi trzcinami i licznymi kładkami, z których wędkarze łowią płotki i szczupaki. Pływają po nim łabędzie i kaczki, ale też kajaki, żaglówki, a jeszcze nie tak dawno statek wycieczkowy. Można by powiedzieć- duma miasta. Niestety, nie można. Wraz z grupą mieszkańców wyciągnęliśmy z wody kilka worków puszek, szklanych i plastikowych butelek, słoików, opakowań po czipsach, starych ciuchów, zapalniczek, reklamówek, że o koszu na śmieci i jakimś innym złomie nie wspomnę. Wstyd i hańba!

Być może nasza matka Ziemia umiera, lecz czy musi umierać w brudzie? Tym, który sami robimy dookoła siebie. Z lenistwa, wygodnictwa, głupoty, braku elementarnego wychowania i kompletnego braku wyobraźni? Nie wiem. Rodzice tak mnie wychowali, że wyrzucenie przysłowiowego papierka na drogę jest dla mnie nie do pomyślenia- szczególnie gdy obok stoi kosz na śmieci. Owszem, przyznam się bez bicia, że czasem przez okno samochodu wyleciał ogryzek jabłka lub skórka po bananie, lecz nigdy w życiu puszka, butelka czy inny plastikowy szajs.
Tego samego starałam się nauczyć mojego syna. Opowiadał kiedyś, jak to na jakimś wypadzie z przyjaciółmi jeden z uczestników wypił browara i wyrzucił puszkę do jeziora. Dziecię me bez słowa weszło do wody, wyłowiło puszkę i wyrzuciło do śmietnika. Tam też znalazły się wszystkie pozostałe pojemniki po plenerowej imprezce, a rumieniec wstydu na policzku syfiarza utrzymywał się długo. I może tego właśnie nam potrzeba? Przykładu? Publicznego zawstydzenia?



Bo przecież tak naprawdę każdy z nas chciałby kąpać się w czystej wodzie i oddychać niezanieczyszczonym powietrzem. Przestańmy liczyć na innych i dorzućmy własną kroplę do morza. Skończmy gadać a zacznijmy działać. Nie tłumaczmy się brakiem czasu, bo w końcu rzeczywiście tego czasu nam zabraknie.

poniedziałek, 8 lutego 2016

Krótki bilans górskich wakacji


Witojcie kamraty!
Wreszcie w domu. Wypoczynek ma to do siebie, że należy po nim dobrze odpocząć. Byczę się więc, pozwalając się rozpieszczać Jurkowi. Tyle tylko, że on się jakoś do tego nie pali... ;)

Kraków powitał mnie deszczem i zimnem, ale kamieniczki na starówce i tak były piękne. Wieczorem wzięłam dwie aspiryny i kilka tabsów na gardło...
Wieliczka działa leczniczo, inhalowałam się więc na maksa. Dzieci co krok oblizywały ściany sprawdzając, czy przewodnik aby na pewno mówi prawdę. Olka starała się nie myśleć, ile osób wcześniej wywalało jęzory w tym samym miejscu i ile zarazków dzieciaki "pożarły" wraz z solą. Przyznam się, że sama liznęłam kilka razy... W jednym z licznych kramów malowniczo upchanych pod kopalnią, kupiłam solną lampkę. Po zwiedzaniu poszliśmy na obiad i (sól wzmaga pragnienie) na browarka. Po zajęciu miejsca w pociągu powrotnym do Krakowa zorientowałam się, że lampka została na parapecie restauracji. Kosztowała pięć dych...

Zakopane jest przepiękne. Tym bardziej że już na stacji zaczęło sypać, i na tle pokrytych białym puchem drzew i wirujących płatków śniegu, szczyty Tatr wyglądały wprost bajkowo. Natychmiast znalazł się kierowca, chętny do podwiezienia całej naszej gromady tuż pod drzwi ośrodka. Kilku innych chciało nas zaprosić na swoje pokoje. Szczere ludzie- te górale ;)
Nasz lokal znajdował się tuż przy Wielkiej Krokwi. Akurat odbywały się jakieś mistrzostwa, czy pokazy snowboardowe. Sportowcy skakali i wywijali salta, odbywały się imprezy towarzyszące i koncerty, a muzyka grała, grała, grała... do baaardzo późnych godzin nocnych. No, ale w końcu nie przyjechaliśmy tu spać. Zmotywowani wspaniałymi pokazami, wstaliśmy z samego rana z zamiarem pokazania Zakopiańczykom, jak pomorze jeździ na nartach. Szczęściem ośla łączka z nauką jazdy znajdowała się kilka metrów od skoczni. Pamiętacie moje obawy odnośnie do zjazdów na nartach? Doprawdy, były zupełnie niepotrzebne. Do zjazdów nie doszło... Wykupiliśmy godzinę. Instruktor był niestety zajęty, nic nas jednak nie mogło zniechęcić. Buty zakładałam dziesięć minut. Narty- kolejne dziesięć. Cudem jakimś doślizgałam się do orczyka. Jest to straszne narzędzie tortur. Składa się z grubej liny, bezustannie kręcącej się na rolkach i zawieszonych na niej metalowych prętów zakończonych małym siedziskiem. Należy je złapać, wsadzić między nogi i wjechać na stok. No dobra- góreczkę. Dwa pierwsze mi uciekły. Trzeci walnął w tyłek. Kolejny złapałam sprytnie i przejechałam co najmniej trzy metry. Po ekstremalnie ciężkiej trzysekundowej jeździe złośliwe narty jakoś mi się dziwnie rozjechały i rymnęłam jak długa. Piąty orczyk pyknął mnie delikatnie w głowę- na szczęście miałam kask. Wstawałam następne dziesięć minut. Gramoląc się ze śniegu patrzyłam z podziwem (czytaj- ze złością), jak kilkuletnie dzieci, sięgające ledwie do kolan, mijają mnie w pełnym pędzie, po czym puszczają zgrabnie owo narzędzie tortur i sromoty i szusują w dół. Zanim udało mi się wstać te bachory przejechały w te i nazad ze trzy razy. Z pełnym samozaparciem ustawiłam się w kolejkę, aby spróbować jeszcze raz, gdy pracownik szkółki machnął ręką, że mój czas się skończył. O mało go nie ucałowałam... Po tej jeździe byłam tak wykończona, jakbym wywaliła gnój ze wszystkich obór świata. W gardle Sahara, dyszałam jak lokomotywa, a oczy wyłaziły mi z orbit. Matko jedyna, a co by było, gdybym jednak choć raz zjechała z tej olbrzymiej, pochylonej co najmniej o 10, no, może 9 stopni góry? Umarłabym na śmierć!
Na wieczór fundnęliśmy sobie kulig z pochodniami. Zanim nadeszła nasza pora cały śnieg stopniał i zamiast w sanie załadowaliśmy się w furki na kołach. Może to dobrze, bo choć konie nie wyglądały źle, żal było myśleć, że tyrają jak... konie, dla ludzkiej fanaberii. Ognicho, kwaśnica i smażone na żarze oscypki były prawdziwie góralskie. Ceny też.

Przed wyjazdem oczywiście trzeba było kupić góralskich serów. Wybór ogromny. Tylko w górach istnieją cudowne krowy, które dają mleko owcze, kozie, bawole nawet... Zdając sobie sprawę, że robią mnie w balona nakupowałam po kilka oscypków każdego smaku ;)


I mimo tego, że nie pojeździłam na nartach, straciłam worek kasy, poznałam całkiem nowe oblicza moich bratanic (stwierdzam kategorycznie, że egzorcyzmy są konieczne) oraz bratowej (święta za życia- ja bym lała i patrzyła czy równo puchnie...!), wyjazd był zdecydowanie udany ;)

A po powrocie niespodzianka- choć niby spodziewana. Obok Cytryny w oborze panoszą się dwa śliczne maluchy... ;)

poniedziałek, 11 stycznia 2016

Co kraj (miasto)- to obyczaj


Wielka Orkiestra pod batutą Jurka Owsiaka zagrała wczoraj dwudziesty czwarty raz. Wokół tej akcji narosło w tym roku sporo kontrowersji. Czy to z powodu zmiany rządu, czy ludzkich frustracji, czy też w końcu znużenia wciąż tym samym schematem- nie wiem. 
Skacząc sobie w sobotę po różnych portalach, trafiłam na wypowiedź znanego podróżnika, zwiedzającego świat co prawda boso, ale za to w moherowym berecie. Stwierdził on kategorycznie, że na Orkiestrę nie dał, nie daje i nie ma zamiaru dać złamanego grosza. Okej- jego sprawa, ale po co aż tak się z tym afiszować? Z ciekawości zerknęłam na ogromną ilość komentarzy pod wpisem. Pomyślałam sobie- ale go shejtują... Z rosnącym niedowierzaniem czytałam kolejne głosy. -Ja też nie dam, -ma pan świętą rację, -Owsiak to złodziej,  prawidłowo- jak każdy myślący człowiek, -z dumą oświadczam, że Owsiaka mam w dupie...
Po lekturze tak tekstu, jak i komentów tak się wkurzyłam, że czym prędzej wysłałam kilka esemesów i wylicytowałam na internetowej, WOŚP-owej aukcji śliczny wazon. Przyznam szczerze, że nigdy nie udzielałam się jakoś specjalnie, ale co roku wrzucałam do puszki kilka złotych i paradowałam po mieście z przyklejonym serduszkiem. Zazwyczaj przez kilka tygodni, bo wiecznie zapominałam 
je odkleić ;)

W tym roku żadni wolontariusze po mojej wsi nie chodzili. Sądziłam, że w 24 finał obejdę się bez czerwonej naklejki, jednak okazało się, że muszę jechać do Choszczna. Późnym sobotnim popołudniem odwiedziła mnie babcia Robaczkowa. Drżącą ze starości ręką podała mi dwadzieścia złotych.- Mariolciu, jak będziesz jutro w Choszcznie na Orkiestrze, wrzuć w moim imieniu te parę groszy. Wiem, że to niewiele, ale gdy urodził się Pawełek (prawnuczek sąsiadki- wcześniak), to aparatura z tej fundacji uratowała mu życie i od tej pory co roku daję troszkę pieniędzy, bo może inne dziecko też w ten sposób wygra ze śmiercią. Wzięłam pieniądze i obiecałam spełnić prośbę staruszki choć, prawdę mówiąc, wcześniej nie planowałam wizyty w mieście. Miałam mieszane uczucia. Z jednej strony wzruszyłam się postawą sąsiadki a z drugiej ogarnęła mnie złość, bo przecież to państwo powinno zapewnić sprzęt potrzebny w takich wypadkach, a nie emeryci i renciści. Z drugiej strony pracowałam przecież w różnych szpitalach i w każdym jednym było coś z naklejonym czerwonym sercem. A to inkubator, a to respirator czy aparat do usg., czy choćby kilka łóżek.

Chcąc nie chcąc w niedzielę pojechałam do Choszczna. W mieście cisza, jak makiem zasiał. Żadnych dzieciaków z puszkami, żadnych stoisk czy straganów, żadnych imprez... Pomyślałam, że pójdę do jednego z licznych marketów, pamiętając, że w Przemyślu w prawie każdym sklepie przy kasach ustawione były pudełka na datki. Jeden, drugi... nic. W trzecim owszem, była, ale z napisem „Caritas”. Wracałam już do samochodu, gdy w oczy rzucił mi się niewielki plakat.



Zbaraniałam. Ósmy stycznia? Dwa dni temu??? Zbaraniałam jeszcze bardziej, gdy zobaczyłam wydrukowany i przyklejony obok drugi plakat.




Matko jedyna... Powrót do przeszłości???
Zdegustowana wróciłam do domu. I co teraz? Nie mam serduszka dla babci, nie wrzuciłam jej pieniędzy do żadnej puszki... Co mam zrobić? Jurek podpowiedział, żeby wysłać jeszcze kilka esemesów, a staruszce wszystko na spokojnie wytłumaczyć. Tak też zrobiłam, ale rozmawiając z panią Robaczek, czułam się wybitnie głupio. Tak jakbym to ja zawiniła, że Choszczno zrobiło dziwaczny falstart i postanowiło zagrać dwa dni wcześniej. 
I czy ktoś jest w stanie mi wytłumaczyć, o co tutaj kaman ??? 
Siema, też róbta co chceta i niech moc będzie z Wami!

sobota, 5 września 2015

Pizza, która z pewnością wyjdzie mi bokiem...


Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu. I to ustawić się należy pośrodku, żeby cię życzliwie nie wycięli... Dziś przekonałam się o tym na własnej skórze. Znacie już doskonale moją szwagierkę Aleksandrę i kuzynkę Ankę. Aleksandra- dobra dusza, matka dzieciom i opiekunka ogniska domowego. Anka- nieobliczalna policjantka, niespokojny duch o ciętym, złośliwym języku, moja najlepsza przyjaciółka. I te oto kobiety okazały się mataczkami, kombinerkami i intrygantkami. Jednym słowem Maty kurna Hari w spódnicach, choć generalnie obie preferują raczej spodnie.

Zmartwiona moimi psychicznymi dołkami i psychologicznymi traumami Anka, zadzwoniła z propozycją babskiego wypadu. My trzy i nowootwarta pizzeria. Pizza w promocyjnej cenie, cola do bólu i terapeutyczne rozdzielanie włosa na cztery. Zajęta analizowaniem swego skomplikowanego życia i płaczem nad niespełnioną namiętnością do przystojnego doktorka, nie bardzo miałam chęć, ale spróbujcie odmówić Ance. Po prostu się nie da.

Już po drodze coś mi śmierdziało. I nie był to zapach zjełczałego jogurtu walającego się po tylnym siedzeniu ani świeżo zatankowanej benzyny. Olka trajkotała zupełnie jak nie ona, a Anka milczała jak grób. Pizzeria wyglądała całkiem sympatycznie. Zapach wzmagał pracę ślinianek i przyspieszał produkcję soków żołądkowych, a do uszu dobiegały odgłosy wydawane przez zadowolonych konsumentów. Zewsząd dochodziły zachłanne mlaskania i dzwoniły sztućce. Wszystkie stoliki były zajęte przez jedzących, gadających i śmiejących się ludzi. Jeden, wyjątkowo głośny śmiech wydał mi się dziwnie znajomy...
Czas się zatrzymał i znów to poczułam. Ucisk w piersiach, miękkie kolana i mokre dłonie. Uśpione motyle i inne owady znów się obudziły i zaczęły świrować w moich jelitach. Spojrzałam na swoje towarzyszki. Wina była wręcz wypisana na ich twarzach. Grubą krechą...

Nie wiem, jak przeżyłam to spotkanie. Nie wiem, o czym rozmawialiśmy, czy pizza była dobra czy wręcz przeciwnie, czy obsługiwał nas kelner czy jakiś kosmita. Wiedziałam za to z całą pewnością, że moje ponoć najlepsze przyjaciółki, zginą śmiercią marną, gdy tylko wyjdziemy z lokalu.
Nie zdążyłam ich zamordować. Gdy tylko wysiadłyśmy przed domem Olki, zaczerpnęłam powietrza do płuc chcąc wygarnąć im z głębi serca. Zanim wypowiedziałam choćby jedno słowo, te wariatki zaczęły się śmiać. Tarzały się po podjeździe i chichotały tak idiotycznie, że w sąsiednim domu podniosła się roleta w oknie i ciekawski sąsiad z pewnością dzwonił do psychiatryka.

Nie rozumiem, co je tak rozbawiło. Czyżby aż tak bardzo śmieszne było, gdy stanęłam z otwartymi ustami i z niedowierzaniem w oczach patrzyłam jak Ajron zjada kęs pizzy prosto z rąk Beti- naszej wspólnej kosmetyczki? Czy może rozbawił je tak nagły atak kaszlu speszonego doktorka, który zobaczywszy mnie w drzwiach, zakrztusił się ową pizzą i gdyby nie porządny cios w plecy wymierzony mu przez Beti, być może nie byłby w stanie przeżyć tego spotkania?


Nie przyjęłam do wiadomości ich głupich tłumaczeń. Że niby wszystko dla mojego dobra, że mam przejrzeć na oczy i zrozumieć, że Ajron szybko się pocieszył, że nie jest on tak kryształowy, jak mi się wydaje...

Maty kurna Hari nie przewidziały tylko jednego. Że na widok Ajrona mój mózg działa na zwolnionych obrotach i że zaproszę go do „Rapsodii”

Matko jedyna!!! I co ja teraz powiem Jurkowi???

środa, 1 lipca 2015

W końcu razem...


Trzy dni temu snułam się na luzie po „Rapsodii”. Leniwie piłam kawę a na obiad jadłam kanapkę. Równie leniwie doiłam Cytrynę, czochrałam Kubła i zrywałam truskawki z krzaczków. Dwa dni temu wrzuciłam piąty bieg. Zasuwałam po pokojach ze szmatą i odkurzaczem, a o obiedzie całkiem zapomniałam. Zwierzęta patrzyły ze zdziwieniem, bo ich pańcia w końcu wzięła się za wyrywanie chwastów, latała jak wariatka z konewką i lała wodę gdzie się dało, przewieszała doniczki z kwiatami w te i wewte i hałasowała straszecznie kosząc trawę na podwórku (kosiarką sąsiadów). Jednym słowem miotałam się niczym ryba na haczyku, dopinając wszystko na ostatni guzik, aby Jurek i Dawid zakochali się w mojej wiejskiej samotni od pierwszego wejrzenia. 
Wczorajsze przedpołudnie zeszło mi na gotowaniu hurtowej ilości jedzenia (gar pomidorowej na żołądkach, a na drugie ziemniaki, mielone i buraki), bo już na czternastą zapowiedzieli się moi panowie. Dawid pomyślnie zdał wszystkie egzaminy, Jurek równie pomyślnie pozdawał wszystkie projekty i w końcu miały zacząć się upragnione WAKACJE. Ręce drżały mi z podniecenia, gdy wyciągałam z kuchennego kredensu nowe, nieużywane jeszcze talerze. Uroniłam ze wzruszenia kilka łez komponując z polnych kwiatów i zielonych gałązek bukiet do wazonu, mający ozdobić stół, przy którym do obiadu zasiądzie wreszcie cała moja rodzina. Prasując odświętny obrus, popatrzyłam spod byka na hasającego po tarasie wiewióra, przypominając sobie moje świętej pamięci hafciarskie arcydzieło... Od trzynastej godziny, niczym mała, podekscytowana dziewczynka, co rusz wybiegałam do furtki i wzrokiem tęskniącym za rozumem wpatrywałam się w drogę prowadzącą do Choszczna, którą mieli przyjechać moi mężczyźni...

A dziś? Dzisiaj czuję się jakby ktoś niespodziewanie walnął mnie od tyłu jakąś zardzewiałą łopatą. Patrzę na mojego męża, który siedzi ze wzrokiem wlepionym w telewizor i nie wiem o co chodzi. Dlaczego nie zachwycił się tak jak ja? Czemu nie czuje takiej samej ekscytacji? Nie widzi piękna dookoła, nie słyszy muzyki a za to czepia się bzdur? Że nie ma gazu, Internet powolny niczym dwustuletni żółw, że pięć domów zaledwie w sąsiedztwie, że brukowana droga... Pięć razy sprawdzał, czy drzwi do garażu są dobrze zamknięte, z obawy że któraś z kóz lakier na samochodzie zadrapie. Zgonił Kubła z kolan, bo pazurkami zaciągał jego nowe spodnie, kręcił z niesmakiem nosem na kozie mleko do porannej kawy...
Dawid po śniadaniu złapał wędkę i poleciał nad Drawę, razem z namiętnie obwąchującą wszystko Sabą, ale Jurek jest wyraźnie nieswój i nawet jakby trochę obrażony. Rozumiem, że nie każdy ma naturę romantyka. Nie każdy zachwyca się zapachem świeżo skoszonej trawy, czy smakiem kompotu z rabarbaru. Mój mąż jest dobrym człowiekiem, ale straszny z niego konserwatysta. Jest typem mieszczucha. Nienawidzi zmian i boi się wsi. O jego charakterze i niezrozumiałej dla mnie niechęci do "Rapsodii" napisałam tu klik, tu klik, i tu klik. 
Mam jednak gorącą nadzieję, że po pierwszym szoku odnajdzie się i niebawem poczuje w „Rapsodii” jak we własnym domu. Na weekend zapowiada się wielki rodzinny spęd i grill świętujący rozpoczęcie lata. Po kilku browarkach i wesołej zabawie będzie dobrze. Musi być.

niedziela, 21 czerwca 2015

Choszczeńska Sobótka


Leje. Kozy kursują pomiędzy sadem i oborą. Na widok pierwszych kropli deszczu Zaraza wstrząsa się z obrzydzeniem i galopuje pod dach, a tuż za nią pozostałe. Kładą się na słomie i przeżuwają to, co zdążyły zjeść. Przywódczyni małego stada, jakimś szóstym zmysłem wyczuwa kiedy zamierza spaść ostatnia kropla, bo czai się w drzwiach koziarni i dokładnie w momencie ustania deszczu wybiega z powrotem do sadu. Lepsza i czulsza niż barometr ;) Tej niechęci do opadów nabawiły się chyba wczoraj. Całe popołudnie były na łące, podczas gdy pańcia odchamiała się w mieście. Pogoda była wyjątkowo kapryśna. Raz świeciło piękne słońce, a za chwilę lało jak z cebra. Piotrek dopracował ogrodzenie, dokładając drugą taśmę i puszczając ją na wysokości kilkunastu centymetrów nad ziemią. Pilnowane przez podwójnego pastucha kozy, nie miały szansy zwiać z pastwiska. Sąsiad zaproponował mi pal i łańcuch, ale szybciej założyłabym łańcuch na własną szyję, niż któremuś z moich zwierząt!

W Choszcznie odbywała się „Choszczeńska Sobótka”, coroczna impreza, na której prezentują się okoliczne wioski i miejscowi artyści.



Ot, taki małomiasteczkowy festyn. Okazja do wyjścia z domu, spotkania się ze znajomymi, wypicia piwka pod chmurką... Ku wielkiej uciesze dzieci i trochę mniejszej ich rodziców nie zabrakło również dmuchańców, trampolin i innych tego typu atrakcji. Podczas gdy ja i Anka siedziałyśmy w piwnym ogródku (Anka- która wyjątkowo miała wolne przy piwie, a ja- jako kierowca, niestety przy soczku;)), Olka ganiała niczym mały samochodzik z dwiema przyczepkami, od karuzeli do stoiska z watą cukrową i z powrotem ;) Na zadaszonej scenie śpiewały na zmianę ludowe zespoły, kilkuletni piosenkarze i miejscowe kapele rockowe. Na wieczór zapowiadali fajerwerki i „wielką gwiazdę”, o której nigdy w życiu do tej pory nie słyszałam ;) Hania tańczy w jednym z licznych choszczeńskich zespołów tanecznych. O osiemnastej miał być ich występ, więc wstałyśmy od stołu i poszłyśmy pod scenę. Zabawne to było. Odbyła się swoista wędrówka ludów. Rodziny dzieci które właśnie zakończyły swój występ, zmierzały do stołów, wyłączając kamery i chowając aparaty fotograficzne, od stołów natomiast wstawały rodziny, których dzieci występ zaczynały, włączając kamery i wyciągając aparaty ;) Występ Hanki był cudny. Olka klaskała jak szalona a Ania nagrywała aparatem komórkowym. To, że każde dziecko tańczyło w trochę innym rytmie, Hanka pomyliła kierunek i obróciła się w przeciwną, niż reszta dzieci stronę, a jedna z dziewczynek (czymś widocznie wkurzona) zeszła ze sceny w połowie występu naprawdę nie miało znaczenia. Tak było, jest i będzie, że dla każdej matki jej dziecko śpiewa najpiękniej (choć inni modlą się o koniec pieśni), tańczy najwspanialej (taniec współczesny może mieć przecież najdziwniejszą choreografię) i jest najmądrzejsze (choć innym słuchającym włosy czasem na głowie się jeżą ;))
 Mądra matka zna jednak również wady swego dziecka i choć skoczy do gardła każdemu kto je publicznie wytknie, w zaciszu własnego domu pracuje nad nimi i stara się je wyeliminować.

To był miły dzień. Wróciłam do domu, wypuściłam z klatki Kubę, oporządziłam i zamknęłam kozy i zrobiłam dwa słoiczki dżemu truskawkowo- rabarbarowego. W poniedziałek wybieram się na meblowe zakupy. Czas przenieść się na górę. Do tej pory spałam w salonie na rozkładanej sofie a na górę wchodziłam tylko popodziwiać robotę Piotrka i jego ekipy lub wykąpać się w dużej wannie. Remont jest już całkowicie zakończony. Jeśli ktoś z Was ma ochotę pospacerować po „Rapsodiowym” domu zapraszam tutaj Klik. Podwórze, sad i najbliższe otoczenie opisałam tutaj Klik, a trochę dalszą okolicę tutaj Klik. 
Piękne pokoje czekają już tylko na meble. I na mieszkańców. Jeszcze tydzień. Siedem dni i cała rodzina będzie w końcu razem. Pisałam już, że nie mogę się doczekać? No więc piszę. NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ ! ;)

sobota, 30 maja 2015

Uwaga- konkurs


Od zawsze w moim domu były zwierzęta. Pies- to podstawa, ale oprócz niego coś jeszcze po domu tuptało, lub siedziało w akwarium. Zazwyczaj jakiś chomik lub myszoskoczek, raz żółw, a raz kanarek. Czasem nasze domostwo odwiedzał mniej typowy zwierzak. Mały Dawid, tak samo jak niegdyś mała Mariola, znosił do domu przeróżne nieszczęśliwe stworzenia. A to wróbel zaatakowany przez bezpańskiego kota, a to kawka z przetrąconym skrzydłem... Najbardziej zapamiętałam jeża, późną jesienią znalezionego w parku. Leżał biedaczek na środku alejki w pozycji embrionalnej. Ludzie mijali go obojętnie, co niektóry przesunął uciążliwą przeszkodę butem, inny z irytacją zmarszczył brew... Leżałby tak pewnie jeszcze długo, gdyby nie mój siedmioletni wówczas syn. Przyniósł kupkę sztywnych igiełek do domu, zapakował do swojej czapki, którą kupiłam okazyjnie dzień wcześniej i wziął się za ratowanie Tuptusia. Poprosił mnie o podgrzanie mleka i z cierpliwością godną najwyższego podziwu wkraplał kropelki mleczka do malutkiego pyszczka, za pomocą wyparzonego wcześniej kroplomierza od Xylometazolinu, nie zważając na niezbyt miły zapach, jaki wydawał maluszek. Przez cały wieczór siedziało moje dziecko i wkraplało, wkraplało, wkraplało... Wkropiło prawie całą szklankę mleka, przykryło jeżyka swoim najlepszym szalikiem (zazgrzytałam zębami, ale cóż...) i poszło spać. Przez przymknięte drzwi od jego pokoju, słyszałam jak śpiewa nowemu przyjacielowi kołysanki na dobranoc, fałszując okrutnie. Z rana zażądał, aby pójść do weterynarza. Poszliśmy więc, bo stwierdziłam, że wrażliwość na krzywdę zwierząt i odpowiedzialność za podopiecznych, jest cechą jak najbardziej u dzieci pożądaną. A czym skorupka za młodu nasiąknie... i tak dalej. Z niemałym problemem wyprosiłam wolne w pracy i poszliśmy do lekarza. Dawid troskliwie niósł wciąż śpiącego jeża, a ja udawałam że wcale mi nie żal ani czapki, ani szalika ;) W lecznicy było sporo czworonożnych pacjentów. Usiedliśmy grzecznie i czekaliśmy na swoją kolejkę. Dawid wciąż rozmawiał z Tuptusiem, uspokajał go i pocieszał ;) Gdy przyszła nasza kolej, weszliśmy do gabinetu i syn podał jeżyka lekarzowi. Ten popatrzył dziwnie.- Synku, wiele ja tu nie poradzę... ten jeż nie żyje!- Teraz ja się zdziwiłam.- Jak to? Przecież wczoraj wypił całą szklankę mleka?- Doktor popatrzył z autentycznym zainteresowaniem.-Sam? –No nie, syn wkraplał mleko do pyszczka, przecież to maleństwo...- Chyba że tak.- Uspokoił się weterynarz.- Bo sądząc po stanie tkanek i zapachu, zwierzę nie żyje co najmniej od dwóch dni...
 Lekko zmieszani wróciliśmy do domu, czapkę i szalik wyrzucając po drodze do pierwszego z brzegu kosza na śmieci.

Dlaczego przypomniała mi się ta historia? Bo po czternastu latach znów podgrzewam mleko i wkraplam do małego pyszczka. Tym razem nie jest to jeż i na szczęście rusza się i popiskuje, z czego wnioskuję, że żyje ;) Znalazłam malucha tuż pod płotem. Mała, fukająca cicho kuleczka. Gdybym nie wyszła, aby wymienić deski w płocie, którą złamała któraś z kóz (Zaraza- jak nic), to pewnie skończyłaby jako przekąska jakiegoś kota, lisa czy ptaka. Oto kolejny mieszkaniec „Rapsodii”. Niniejszym ogłaszam konkurs na imię dla umieszczonego poniżej zwierza ;).

  
Nie żal mi ani durszlaka, ani szalika ;)


Głodomorek ;)




niedziela, 17 maja 2015

Mój dom- moja twierdza


I znów będzie post prawno- absurdalny. Przepisy i prawa obowiązujące w naszym kraju są co najmniej dziwne. Każdy z nas, czy to z telewizji, czy z prasy, czy też niestety z autopsji, słyszał o niedorzecznych wręcz sytuacjach. Właściciel piekarni, rozdający za darmo nadwyżkę chleba domom dziecka bankrutuje, bo nie zapłacił podatku skarbowego. Jakby wyrzucił do śmieci- byłoby okej. Przechwycony transport podróbek markowego obuwia zostaje komisyjnie spalony. Pomysł, aby rozdać buty potrzebującym, nie znalazł uznania w oczach prawa. Niepełnosprawny umysłowo człowiek kradnie ze sklepu batonik, nie zdając sobie nawet sprawy, że jest to czyn karalny i idzie do aresztu na kilka tygodni, a znany polityk, czy celebryta zabija po pijaku człowieka na drodze i dostaje wyrok w zawieszeniu. Napadnięty we własnym domu mężczyzna ma sprawę karną, bo przywalił bandziorowi młotkiem w łeb, ten złożył skargę w sądzie i teraz nie wiadomo kto jest bandytą a kto poszkodowanym. W Ameryce prawem jest hasło- „Mój dom- moja twierdza”. Kto bezprawnie wejdzie na teren prywatny, jest agresorem i właściciel posesji może zastrzelić go bez mrugnięcia okiem. Bez wcześniejszego wywiadu. Bez pytania: Czy chcesz mnie tylko okraść, czy zamordować ? I zastanawiania się, czy młotkiem- to nie będzie aby za mocno. Na pierwszy rzut oka, wydawać by się mogło, że tak powinno być. Mój dom- moja twierdza. Ale czy na pewno?
Pisałam już, że moja kuzynka Anna jest policjantką. Widywała różne nieszczęścia, różne nieciekawe sploty okoliczności, aresztowała różnych ludzi za przeróżne rzeczy. Książkę można by było napisać. Jest przedstawicielką prawa, ale nawet ona klnie czasem soczyście na owo prawo i własną wobec niego bezsilność. Wczoraj, pełniąc dyżur na komendzie, odebrała alarmujące wezwanie. Dzwoniła kobieta, płacząc i krzycząc, że pijany mąż maltretuje ich kilkuletnią córkę. Anka natychmiast wskoczyła do policyjnego radiowozu i na sygnale pognała pod podany adres. W związku z tym, że rzecz miała miejsce w jednej z podchoszczeńskich wiosek, zanim znalazła się na miejscu, minęło kilka dobrych minut. Wraz z partnerem podbiegli do drzwi... I co? I nic. Kobieta zmieniła zdanie. Pomyłka, nieporozumienie, wszystko w porządku... Siniak rośnie żonce pod okiem, warga rozbita, dziecko pewnie zmaltretowane leży gdzieś w kącie, ale policja nie może wejść do środka. Nie ma oficjalnej skargi- nie ma prawa interwencji. Anka zażądała pokazania dziecka. Dziwnym trafem, nie było małej w domu. - Do koleżanki poszła! - Do której?- Tego typ nie potrafił powiedzieć. Choć Anka zaciskała zęby, a jej ręka sama wędrowała na policyjną pałkę, nie mogła zrobić NIC! Zastraszona żona opuszczała wzrok i zaciskała usta, a bohaterski tatuńcio patrzył buńczucznie prosto w oczy policjantki i uśmiechał się tak służalczo, jak i fałszywie. Mój dom- moja twierdza. Policjanci postali chwilę, po czym jak zmyci wsiedli do radiowozu i wrócili do Choszczna. Anka zadzwoniła od razu do opieki społecznej, a tam poinformowali ją, że rodzinę tę od dawna mają na oku, ale nie ma wskazań do działania. Obserwują... I pewnie, dopóki mąż nie zatłucze rodziny na śmierć, będą obserwować.

I jak to spuentować? Po prostu się nie da! Człowiek, człowiekowi jest czasem najgorszym bydlakiem. Chociaż przecież żadne z bydląt nie katuje swoich młodych, więc porównanie ludzi do zwierząt w tym wypadku zdecydowanie przemawia na korzyść tych drugich.

wtorek, 12 maja 2015

ZUS- czyli Zakaz Używania Szarych komórek


Miał być to blog o wsi, sielance i spokojnym istnieniu. Ostatnio jednak moje życie obfitowało w komplikacje i to komplikacje najgorszego typu- czyli urzędnicze. Nienawidzę papierologii. Nie cierpię marnowania czasu na chodzenie od okienka do okienka i płaszczenia się przed różnymi urzędasami, którym wydaje się, że są panami świata. A gminy co najmniej. Zawsze (choć też bez uśmiechu) załatwiał te sprawy Jerzy, ale teraz nie mam niestety kim się wyręczyć.
Dom po Frani zapisany jest na mnie. Kredyt w banku jest na Jurka. Do małżonka mego przyszło pismo z banku, abym przedstawiła dokument z ZUS-u o niezaleganiu ze składkami, związane pewnie z tym że zrezygnowałam z kariery zawodowej (Ha!- kariery pielęgniarki...) Obawiają się chyba, że Jurek zamiast na bank, będzie musiał łożyć na leniwą żonę. Równocześnie, pewnie w związku z tym samym, okazało się, że Dawid- będący do tej pory na moim ubezpieczeniu zdrowotnym, wyświetla się na czerwono w systemie EWUŚ. Z tego powodu moje dziecko miało wielki kłopot z uzyskaniem pomocy lekarskiej (wirusa jakiegoś złapał), bo wiadomo- nieubezpieczony- to lecz się, człowieku, herbatą z malinami i okładami z młodych piersi. Dawid może znalazłby takowe, bo całkiem przystojna i młoda jeszcze z niego bestia, ale weźmy chociażby takiego Jerzego....? Że o Robaczku nie wspomnę...
Tak więc, w te pędy (olał kredyt, ale dziecko moje biedne musi błagać panią doktor, żeby mu z łaską wielką w gardło zajrzała, a tego zdzierżyć matka żadna nie da rady) pojechałam do choszczeńskiego oddziału ZUS-u. Tuż po ósmej byłam pod okazałym budynkiem, w którym siedzibę ma tutejszy odział. Weszłam do środka. Moja kobieca intuicja chyba się zdrzemnęła, bo przekraczając wrota tej szacownej instytucji, nie podejrzewałam nawet, że wkraczam w świat absurdu, chamstwa i irracjonalnej wręcz ciemnoty. I że ja sama taka ciemna jestem... W środku równie pięknie i bogato. Duża palma, miękkie fotele i, na szczęście, zero ludzi. Podeszłam do najbliższego okienka i uśmiechnęłam się do PANI, która mieszała łyżeczką świeżo zaparzoną kawę. Nie zdążyłam się odezwać, gdy PANI spojrzała na mnie niczym na groźnego agresora i warknęła- NUMEREK. Myślę sobie- jaki numerek? Przecież ja, biedny żuczek, sprawę urzędową przyszłam załatwić, a nie na rozpustne zabawy jakieś. Poza tym z kobietą to jakoś numerek mnie nie kusi... Musiałam wyglądać niezbyt inteligentnie, bo PANI westchnęła ciężko i machnięciem głowy wskazała machinę, stojącą na środku holu. Wycofałam się raczkiem. Po krótkiej chwili zdołałam przycisnąć odpowiedni klawisz i maszyna rzygnęła mi w dłonie świstkiem papieru. Spojrzałam- A0012. Dumna, wróciłam do okienka i wręczyłam władczej urzędniczce ów karteluszek.- Czekać, aż wywołam. Według kolejności!- Znów wycofałam się raczkiem... Rozejrzałam się dookoła- Jakiej kolejności? Oprócz mnie nie było żadnego petenta. No, chyba że wszyscy mieli na sobie peleryny niewidki, albo zaćma nagle mi się jakaś uaktywniła. I to od razu w fazie superostrej. Zgłupiałam. Usiadłam w miękkim fotelu i czekam grzecznie. Za kilka minut, z głośnika dobiegł automatyczny, bezpłciowy głos- A0003 proszę.- Rozejrzałam się jeszcze raz. Nikogo... Wstaję, podchodzę do okienka, podaję numerek...-No przecież to nie pani numerek!!! Czytać pani nie umie?- PANI z okienka popatrzyła na mnie z taką miną, że sama zaczęłam się zastanawiać czy na tej mojej wsi nie uwsteczniłam się czasem do poziomu niedorozwiniętej kozy... Z niedowierzaniem wróciłam na fotel. Zdecydowanie muszę iść do okulisty. Głos z głośnika wywoływał kolejne numerki, PANI obsługiwała kolejnych obywateli, a ja nadal nikogo nie widziałam! Przyszła wreszcie kolej na numerek A0012. Lekko już zestresowana podeszłam i powiedziałam, w jakiej jestem sprawie.- Aby otrzymać zaświadczenie o niezaleganiu, trzeba wypełnić wniosek.- PANI rzuciła mi na biurko plik dokumentów. Trzeba- to trzeba. Wygrzebałam z torebki długopis i wzięłam się za wypełnianie rubryczek. Pod wymownym spojrzeniem PANI zabrałam papiery oraz swą osobę i usiadłam przy stoliczku dla petentów. Podczas wypełniania, głos wciąż wywoływał kolejne numery, a kolejni petenci zostawali szybko, sprawnie i niezauważalnie wręcz obsługiwani. Wypełniłam około trzydziestu rubryk, dziwiąc się, po co potrzebne jest moje nazwisko panieńskie, poprzedni adres zamieszkania oraz inne, wydawać by się mogło niezwiązane ze sprawą dane i wróciłam do okienka.- Numerek- Nie uwierzyłam własnym uszom.- Przecież już dałam numerek.- Wcześniej dała pani numerek, aby uzyskać wniosek, teraz proszę pobrać numerek, aby otrzymać zaświadczenie. Pobiegłam do maszyny. A0025. W międzyczasie zaczęli schodzić się ludzie, więc z westchnieniem ulgi odrzuciłam myśl o wizycie u okulisty. Zaczęłam zastanawiać się nad wizytą u psychiatry. Prawie biegiem wróciłam z drugim numerkiem, bo machina w holu zaczęła rzygać już innym petentom papierki w ręce i obawiałam się kolejnego czekania. Otrzymałam w końcu upragnione przez bank zaświadczenie o niezaleganiu ze składkami i zaczęłam naświetlać sprawę z ubezpieczeniem Dawida. PANI przerwała mi w pół słowa. –NUMEREK- Zaśmiałam się histerycznie.-Pani żartuje, prawda?- Proszę pani, za żarty mi tu nie płacą. To jest kolejna sprawa i potrzebny jest kolejny numerek.- Za myślenie też jej chyba nie płacą... Wróciłam, do dobrze mi już znanej machiny. A0033. Po godzinie wywołano moją 33. – Aby otrzymać zaświadczenie o ubezpieczeniu, należy wypełnić wniosek.- PANI szurnęła kolejną płachtę makulatury. Wku...wiłam się.- Nie mogła mi pani dać tego wniosku wcześniej? Mogłam wypełnić go podczas czekania na wywołanie tego cholernego numerka. –Proszę pani, muszę trzymać się procedury. Nie ja to wymyśliłam.- PANI obraziła się na mnie śmiertelnie. Aby nie zaogniać sytuacji, pobiegłam z powrotem do stolika wyciągając po drodze długopis. Po chwili zastanowienia wróciłam do maszyny i wydrukowałam sobie kolejny numerek. Potem jeszcze trzy- tak na wszelki wypadek. Okazało się, że dobrze zrobiłam. Po trzech godzinach wyszłam z tego wariatkowa, umęczona jak diabli. Ze łzami wściekłości w oczach, zadzwoniłam do Jurka, poszłam na pocztę wysłać z takim trudem zdobyte dokumenty, a przed powrotem do domu zajechałam do monopolowego i kupiłam butelkę wódki. Dopiero po dwóch drinkach przeszła mi wściekłość.

Znalazłam jednak patent na przyszłość, bo pewnie nie raz jeszcze przyjdzie mi się tam udać. Zamiast po trzeba machnąć kilka drinków przed.


środa, 6 maja 2015

Niewydarzone dary natury


Maj. Zieleń świeża i prawdziwie zielona, niebo naprawdę niebieskie. A cała reszta żółta. W mieście wiosna nie jest tak odważna, jak na wsi. Owszem, też piękna i kolorowa, ale wszystko jakby przysypane, przytłumione miejskim blichtrem. Dopiero w Jagodzicach przypomniałam sobie, jak wygląda prawdziwa wiosna. Forsycja w żółtozieloną szachownicę, przekwitające już lekko tulipany, łany kwitnącego rzepaku, dywany mniszka... żółto, złoto, słonecznie....
Internet, jak wspomniałam już nie raz, jest kopalnią wiedzy. Internet, plus morze mleczy, plus Olka i jej ekologiczne zapędy, zmobilizowały mnie do wytworzenia miodu z mniszka lekarskiego. Obrazą byłoby nie czerpać z darów natury, skoro ona sama wpycha nam w dłonie prawdziwe skarby. Poczytałam trochę:
– bogactwo witamin z grupy A, C i D świetnie wzmacnia naszą odporność, łagodzi kaszel i wspomaga funkcjonowanie układu kostnego
– witaminy z grupy B – bardzo korzystnie wpływają układ nerwowy i pomagają wątrobie w usuwaniu toksyn z organizmu
– potas, magnez, żelazo i krzem – wspomagają pracę układu odpornościowego i pokarmowego
– bardzo liczne garbniki- działają przeciwzapalnie, przeciwświądowo oraz posiadają właściwości bakteriobójcze, co przyczynia się do zwalczania np. infekcji gardła czy nosa
– flawonoidy – opóźniają procesy starzenia i zmniejszają ryzyko chorób nowotworowych oraz układu krążenia
– triterpeny – wpływają na obniżenie poziomu cholesterolu we krwi poprzez zmniejszanie skurczów naczyń krwionośnych. Posiadają również działanie przeciwbólowe, przeciwwirusowe i przeciwgrzybiczne oraz detoksykacyjne
– asparagina- pobudza nasze procesy myślowe
– inulina- jako błonnik nietrawiony przez nasze enzymy – chroni jelita przed infekcjami, obniża poziom cukru we krwi, wzmacnia układ odpornościowy
– kwas krzemowy – przyspiesza gojenie ran i poprawia wygląd skóry
– kwasy polifenolowe- hamują wchłanianie cukrów, działają przeciwmiażdżycowo, poprawiają przemianę materii, posiadają właściwości przeciwgorączkowe i przeciwreumatyczne
W żadnym aptecznym syropie nie znajdziemy takich dobrodziejstw. A wszystko naturalne, bez chemii, ulepszaczy, konserwantów. I za grosze. Zakasałam więc rękawy i tuż po śniadaniu, korzystając z pięknego dnia (kwiaty zbieramy w pełnym słońcu, gdy są maksymalnie otwarte), poszłam na łąkę. Pracowałam niczym pszczółka i torba w mig zapełniła się żółtymi główkami mniszka. I choć zdawało mi się że przesadziłam z pazernością, łąka jak złota była, tak złota pozostała nadal.




 Rozłożyłam zerwane kwiaty na starym, białym prześcieradle, aby wszystkie mrówki i inne niepożądane składniki przyszłego eliksiru, miały szansę powrotu na łono natury. Zalałam litrem wody i gotowałam około trzydziestu minut. Piękne, puchate, żółciutkie kwiatki zamieniły się w obrzydliwą paćkę, a w całym domu zapachniało starymi skarpetami... Wzruszyłam się... Przypomniało mi się, jak mój synek wracał w piątki do domu ze szkoły, i wrzucał do kosza na bieliznę swoje ciuchy do prania z całego tygodnia. Zostawiłam wywar (czy też napar?) na dwadzieścia cztery godziny, aby mniszek oddał wszystkie swoje dobroci. Kolejnego dnia odcedziłam płyn, dodałam kilogram cukru, sok z dwóch cytryn i zostawiłam na wolnym ogniu, aby wyparował nadmiar wody. Według przepisu, miało to trwać około dwóch godzin. Pyrkał sobie miodzik na gazie, a ja poszłam do sadu i ganiałam się z Mandarynką dookoła drzew. Pozostałe kozy patrzyły na nas z lekką dezaprobatą, ale my nic sobie z tego nie robiłyśmy;). Zanim się spostrzegłam upłynęły owe dwie godziny, a nawet ciut więcej. Zamieszałam miksturę- aksamitnie ściekała po drewnianej łyżce w pożądanej konsystencji płynnego miodu. Przelałam do wyparzonych dwóch słoiczków po dżemie, postawiłam do góry nogami, resztkę zjadłam na gorąco z kromką chleba. Pycha!
Wieczorem postanowiłam wynieść słoiki do piwnicy. Odwróciłam je aby popatrzeć jak miodzik ścieka po ściankach słoików...

Nie chciał, cholernik, ściekać. Stukałam, pukałam- nic. Nieco zaniepokojona otworzyłam słoik- jasna cholera- beton! Stwardniał tak, że zamiast do jedzenia nadawał się do samoobrony. Choć próbowałam wszelkich sposobów, nie udało mi się wyjąć go ze słoika, poszedł do śmieci razem z opakowaniem. I do tej pory nie wiem, co zrobiłam źle. Za długo gotowałam? Złe proporcje? Czy po prostu taki talent ze mnie... Pal licho Internet! Zadzwonię do Olki...

Hm... Chciałam jeszcze zrobić syrop z młodych pędów sosny. Też z neta i też zdrowy. Może się skuszę... Skoro zamiast miodu wyszedł mi beton, to może zamiast syropu wyjdzie jakiś bimberek...?

niedziela, 3 maja 2015

Cierniowa sukienka


Jest sobie pewna koleżanka. Nie jakaś specjalnie bliska, specjalnie mądra czy w ogóle specjalna. Ot, fajna dziewczyna, z którą dobrze się rozmawia i czasami spędza razem popołudnie przy kawie czy grillu. Podczas gdy mężowie rozmawiają o wspólnych projektach zawodowych, wy wymieniacie przepisy na sałatki, rozmawiacie o dzieciach, trochę poplotkujecie o wspólnych znajomych... Nie zwierzasz jej się z ukrytych na dnie duszy sekretów, ale ufasz, myślisz o niej z sympatią i jesteś pewna, że ona traktuje cię tak samo. I nagle koleżanka robi świństwo. Nie jakieś wielkie, czy traumatyczne, nie takie spędzające sen z powiek czy wywołujące nagły płacz, tylko zwykłe. Zwykłe, małe ludzkie świństewko. Niby nic ważnego, mała głupotka, drobiażdżek, ale z każdą kolejną minutą ten drobiażdżek ciąży ci coraz bardziej. Analizujesz, rozmyślasz, wyolbrzymiasz i w końcu mała głupotka rośnie do rangi problemu międzynarodowego. Nie chcesz już wspólnych grillów, kawek ani zakupów. Drobiażdżek tkwi niby cierń w twoim sercu i wiesz, że cokolwiek by się nie stało, ten cierń będzie tkwił. Z pewnością się otorbi, momentami ukryje, ale wciąż będzie się czaił gdzieś w najdalszym zakamarku serca. Mimo że twój mąż kompletnie nie jest w stanie cię zrozumieć, masz na szczęście szwagierki, które rozumieją cię doskonale. A na dodatek jedna z nich jest policjantką...;)

Kilka dni temu Olka miała imprezę. Pewien współpracownik Piotrka hucznie obchodził imieniny w jednym z choszczeńskich lokali. Wspólnie z ową koleżanką -również zaproszoną- poszły na ciuchowe zakupy. Rolę rodzinnej modystki odgrywa zazwyczaj Anka, ale jak na złość nasza stylistka miała kupę pracy w związku z obchodami majowymi i Aleksandra sama musiała podjąć ciężką decyzję, czy lepsza będzie sukienka w kwiatowy wzór, czy raczej szyfonowa bluzka i spodnie w kancik. Kobiety lubią przeglądać się w oczach innych ludzi. Szukać potwierdzenia swej atrakcyjności w potaknięciu głową, uśmiechu, czy klaśnięciu w dłonie. Wspólnie z koleżanką objeździły wszystkie butiki, spędziły długie chwile w przymierzalniach, i jak to zazwyczaj bywa, na koniec wróciły do pierwszego sklepu, gdzie Olce wpadła w oko owa kwiecista sukienka. Stała Oleńka przed lustrem, krygowała się, obracała w prawo i lewo, wykonywała akrobatyczne wręcz figury, aby upewnić się, że żadne wałeczki ani fałdki nie wylewają się z kreacji. Bardzo podobał jej się widok w lustrze, ale wciąż brakowało potaknięcia głową, uśmiechu, że o brawach nie wspomnę. Koleżanka stała jak słup soli i odbierała Olce całą radość i pewność siebie. Biedna moja szwagierka, z westchnieniem zawodu, zostawiła w końcu sukienkę na wieszaku i kupiła bluzkę, na którą namawiała ją usilnie koleżanka. W domu przymierzyła cały strój. Piotrek był zachwycony (jak to facet), więc z satysfakcją ubrała się nazajutrz, wykonała staranny makijaż, wskoczyła w szpilki i ruszyła na bal. Jakże wielkie było jej zdziwienie, gdy składając życzenia solenizantowi, kątem oka ujrzała swoją wymarzoną sukienkę w kwiaty. Sukienka wisiała na koleżance i prezentowała się na niej naprawdę zjawiskowo...
Impreza była bardzo udana. Szampan, wino i inne trunki lały się strumieniami, goście szaleli, i tylko Olka zgrzytała zębami za każdym razem, gdy jej wzrok padał na kwiecistą suknię wirującą wesoło na parkiecie...



Ilu ludzi, tyle opinii. Podczas wspólnego majowego grilla, każdy z nas inaczej zareagował na pełną emocji opowieść Aleksandry. Piotrek popukał się w głowę i oznajmił, że nigdy nie zrozumie kobiet (hm... Ameryki nie odkrył). Ja zadumałam się nad ludzką obłudą i całym sercem znienawidziłam ową koleżankę. Anka skrzyczała Olkę za bierność. Zapewniła ją, że gdyby to ona była na jej miejscu, kwiatowa suknia z pewnością zapoznałaby się z kieliszkiem czerwonego wina. Jak najciemniejszego. I jak znam moją kuzynkę, pewnie tak właśnie by było;) Ostatecznie pani policjantka zadowoliła się informacją o numerze rejestracyjnym samochodu, należącego do obłudnej koleżanki i pewnie kiedyś zrobi z tego użytek. Dajcie człowieka- znajdzie się paragraf ;)

Majówka minęła, goście się rozjechali, a ja nadal zastanawiam się nad ludzką naturą. I pewnie, nawet gdybym zastanawiała się całą noc i tak nie doszłabym do żadnych konstruktywnych mądrości. Wniosek jest tylko jeden. Masz swój rozum ?- To go używaj!

poniedziałek, 27 kwietnia 2015

Aby dzień święty święcić...


Świąt przeróżnych w naszym kalendarzu nie brakuje. Od poważnych jak Boże Narodzenie, czy Wielkanoc po całkiem niepoważne. Tych wolnych od pracy i takich, w które jednak maszerujemy karnie do roboty. Powszechnie uznawanych, jak Dzień Matki czy Babci, po te zabawne czy wręcz dziwaczne, o których dowiadujemy się na przykład z radia. Kwiecień obfitował we wszystkie.
Pierwszego- wiadomo- Prima Aprilis. Dzień żartów i psikusów. Kawalarzy i dowcipnisiów. W tym roku pogoda zrobiła nam kiepski żart i nosa nie można było z domu wystawić. Później był Dzień Grzeczności Za Kierownicą. Cholera, usłyszałam o tym dopiero wieczorem. Gdybym wiedziała wcześniej, to na pewno nie pokazałabym środkowego palca typkowi w BMW, który obtrąbił mnie perfidnie na jednym ze skrzyżowań. On zresztą też chyba nie wiedział, jakie było święto tego dnia... Piąty i szósty to Wielkanoc. Spędzona w Przemyślu, przy zastawionym stole, wspólnie z bliskimi. Dwunasty kwietnia to Dzień Czystych Okien i Dzień Czekolady. Postanowiłam, że będę obchodzić ten drugi. No, w końcu się nie rozerwę. Piętnasty- Dzień Trzeźwości. Miałam zamiar potraktować go poważnie, ale przyjechała na nockę Anka. No i nie wypadało przecież nie ugościć jej jakimś kieliszeczkiem. A co ona- alkoholiczka, żeby pić do lustra? Musiałam się poświęcić. Dwudziesty drugi kwietnia to Dzień Matki Ziemi. Ten uczciłam. Miałam zamiar przekopać w końcu warzywniak, ale jak w dniu Ziemi mogłabym dziabać Ją jakimiś ostrymi szpikulcami? Wbijać twarde ostrze szpadla w Jej łono, szarpać za włosy (korzenie)? Bez serca bym była! Dałam jej więc luz. Dzień później swoje święto miały konie. Chciałam poświętować, ale żaden koń nie szwendał się w polu mojego widzenia, więc znów plany spaliły na panewce. Nie moja wina. W ten sam dzień obchodzimy Światowy Dzień książki i Praw Autorskich, świętowany po raz pierwszy w 1995 roku. Szczytna idea. Bardzo szczytna. Jestem książkoholiczką. Potrafię zniknąć w świecie powieści i dopiero blady blask wstającego dnia przypomina mi o realnym życiu. Zdarza mi się zapomnieć o obowiązkach i dopiero beczenie wściekłej Zarazy przypomina, że trzeba podsypać jej sianka. Patrzę wtedy lekko nieprzytomnym wzrokiem i dziwię się, jakim cudem smok czy jednorożec zamienił się w zwykłą kozę ;) Zerkam za płot i degustuję się, widząc Robaczka zamiast eterycznego elfa czy mężnego rycerza... Cóż- życie to niejebajka ;)

Dzień Książki był uroczyście obchodzony w choszczeńskiej księgarni „Pegaz”. Bez najmniejszego problemu dałam się namówić Ance i Oli na przyjazd do miasta. Tym bardziej że rzuciwszy okiem na nędzne kilka tomów w domowej biblioteczce, poczułam autentyczny wstyd. Zdecydowana większość moich książek została w Przemyślu i półka w salonie zionęła przykrą pustką.
Około godziny trzynastej zaparkowałam pod mieszkaniem Anki. Poczekałyśmy chwilę na Olę i dziewczynki, po czym spokojnym spacerkiem ruszyłyśmy do księgarni. Przed zapraszająco otwartymi drzwiami sklepu powitał nas Reksio, wysyłając słodkie buziaki i rozdając, błękitne niczym niebo, balony. Obie małe rzuciły się na nieboraka i po chwili wszystkie balony miały już dziewczynki a Reksio patrzył na nas z wyrzutem, siedząc twardo na chodniku. Lekko zażenowana Olka pomogła mu wstać, zabrała ryczącej Miśce balony i oddała Reksiowi. Pies okazał się dżentelmenem, podarował każdej z dziewczynek po balonie i profilaktycznie odsunął się jak najdalej od nas. Hm... nie podejrzewam, żeby merdał ogonkiem...
Z niewielką obawą weszłyśmy do środka. Z galanterią powitał nas przystojny Pan Księgarz. Każdej z nas zaproponował kieliszek wybornego wina, a małe dorwały się od razu do kosza z łakociami. Z miejsca wciągnęła mnie magia tego pomieszczenia. Tomy pięknie wydanych ksiąg, zapach farby drukarskiej, gwar podnieconych ludzi... Starzy i młodzi, panie i panowie, ludzie w garniturach i dresach... To budujące. Trąbią wszędzie o wtórnym analfabetyzmie, o tym, że społeczeństwo się uwstecznia, że zapominamy co to jest książka, giniemy w zalewie elektroniki i niczym szczury pędzimy naprzód, zapominając o fantazji i wyobraźni. Okazuje się, na szczęście, że nie jest wcale tak tragicznie. Spędziłyśmy w księgarni naprawdę miłe chwile. Roztkliwiałam się oglądając z Hanią książki z mojego dzieciństwa. „Dzieci z Bullerbyn”, „Akademia Pana Kleksa”, „Plastusiowy Pamiętnik”... Tyle lat, tyle pokoleń, a książki wciąż bawią i uczą. Z przyjemnością patrzyłam jak Ola czyta zasłuchanej Michalince rymowane bajki Jana Brzechwy. Wyszłyśmy po półtorej godzinie, tachając w jednej ręce opasłe tomiszcza (ja i moje ukochane fantasy), albumy malarskie i książki kucharskie (Olka) kryminały i obyczajówki (Anka) i kilka kilogramów malowanek, wycinanek, przyklejanek, rymowanek itp. (dzieciaki), a w drugiej pąsową różę, którą zostałyśmy obdarowane na do widzenia.

Popołudnie zakończyłyśmy wizytą w lodziarni. Z lekkim niepokojem wytrząsałyśmy z portfeli ostatnie drobniaki, bo niestety, książek za darmo nie rozdawali ;)
Wróciłam do domu wieczorem. Ustawiłam nowe książki na półce i mój salon od razu stał się bardziej mój. Zaraz się na nie łapczywie rzucę...

Do końca kwietnia jeszcze kilka dni. Dziś jest Dzień Świadomości Zagrożenia Hałasem. Tutaj na wsi hałas mi nie grozi (no, chyba że znów przyjadą budowlańcy), więc z całym spokojem mogę to święto olać. Dwudziestego dziewiątego jest Dzień Tańca. Poświętowałabym chętnie, ale cóż... Z Zarazą mam się w pląsy puścić...? Całe szczęście, że mam te nowe książki...